De werking van banken, wat gebeurt er met geld.

Een rustig moment op een rustige plaats...

Aandoenlijk ...

Psychiater Allen Frances vreest valse epidemieën.

In mei verschijnt de herziene versie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, de bijbel van de psychiatrie.

De Amerikaanse psychiater Allen Frances (zelf werkzaam geweest in het mee helpen ontwikkelen van de DSM-IV) vreest nu "valse epidemieën", doordat veel gezond natuurlijk gedrag als psychiatrisch "stoornissen" gaan benoemd worden en er vanuit de farmacie de tendens is ontstaan (gevoed vanuit de farmacie die daar "baad bij heeft") om bij iedere "ontdekte" "stoornis" medicatie voor te schrijven.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1336179

Een heldere uiteenzetting hoe een handboek wat vanuit goede ideeën ontworpen werd, uit kan groeien tot iets wat niet meer ondersteunend is, dingen en mensen uit hun verband gaan rukken, extra gaat labelen zonder enig wetenschappelijke ondergrond.

Zoals met alles blijkt dat dingen in principe neutraal zijn, maar zowel negatief als positief gehanteerd kunnen gaan worden. 

Niets mis met dingen "helder" trachten te krijgen.

Het gevaar dreigt nu dat veel gezonde gevoelens en emoties als psychische stoornissen benoemd gaan worden, terwijl we gewoon te maken hebben met gezonde normale gevoelens zoals verdriet, rouwverwerking, maar even zo goed enthousiasme ed.

Welk land wordt het 60ste land wat mijn blog bezoekt?

Ik zag op 20 januari 2013 dat mijn blog in 59 landen gelezen wordt.

Newest Country




Brunei
Last Visited January 20, 2013

Inmiddels heb ik 46.650 pageviews op de teller staan sinds  ik de teller vanaf mei 2008  aan de website  heb gekoppeld.

Mijn eerste artikel schreef ik op 25 januari 2008, de eerste "pagina"van deze blog.

Leuk om zo nu een dan eens even terug te blikken in een stukje verleden!

Met dank aan al mijn lezers en ook aan alle mensen die me hebben weten te inspireren tot mijn schrijfsels!

Benieuwd welk land zich als 60ste land aanmeldt!

Hartelijke groet,

Yvonne Mooijman



Het 60 ste land is op 18-4-2013 geregistreerd:


Newest Country

Burma
Last Visited April 18, 2013     

Something inside ... so strong!

Meer dan 50.000 page views

Ik zie dat mijn weblog inmiddels meer dan 50.000 page views heeft.

Dank aan ieder die belangstellend is, blijf als vanouds welkom op mijn weblog en keer er graag terug.

Ikzelf geniet nog steeds iedere dag van het schrijven, het verhalen en "vertalen."

Verhalen van wat ik soms bij mezelf ervaar en soms met anderen mee mag ervaren

Door onze ervaringen en kennis te delen verrijken we elkaar vaak met elkaars ervaringen.

Met dank aan ieder die me mede heeft geinsprireerd, vaak zijn schrijfsels van anderen, zoals in social media en fora en email of skype evenals persoonlijke gesprekken en mijn eigen gefilosofeer, inspiratiebronnen om te gaan schrijven.

We gaan gewoon op dezelfde voet verder.

Hartelijke groet,

Yvonne

The girl who silenced the world

Mattie Stepanek

Mattie Stepanek .... wat zou ik hem graag weer horen .... !!
Wat een onvoorstelbare wijsheid had hij in zich ..
Ik ga nog eens op zoek naar interviews van hem met Oprah Winfrey indertijd, wat heb ik daar toen (een paar jaar geleden toen hij nog leefde) van genoten .... !

Tell me why - Declan Galbraight

Een prachtig lied wat me telkens weer raakt ...

Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling

Jan Geurtz - Verslaafd aan liefde

Boek en interview "Verslaafd aan liefde" door Jan Geurtz.

De moeite van het lezen en beluisteren waard!

 

 

Deel 1.

Deel 2.

Deel 3.

Deel 4.

De moeite van het beluisteren waard.

Verslaafd aan liefde door Jan Geurtz.

 

Relatie therapie

--

Onze seksuele relatie stelt niets meer voor … zei hij, met een blik van verontwaardiging, op een toon alsof het puur onlogisch was …...

Ze was gewoon ongevoelig, frigide, deed niets, kortom het was hèm duidelijk waar de oorzaak lag …

Als hij “aanstalte maakte” zoals hij het benoemde dan “had ze geen zin” …

En dat was volkomen onlogisch …. althans dat zou je kunnen opmaken uit de manier waarop hij het op tafel bracht.

Nou moet ik zeggen .... dat het soms voor sommige mensen volkomen onlogisch is wat er zo nu en dan lijkt te gebeuren, dat moet ik toegeven, maar gezien zijn manier van optreden, zijn manier van spreken, zijn manier van onvrede uiten en zijn manier van met de vinger slechts één kant op wijzen, zag ik op voorhand toch iets meer logica in het hele gebeuren dan hij.

Hij was degene die als eerste in de coaching kwam, niet omdat hij een probleem had zei hij, hij had hooguit één probleem en dat was zijn vrouw …. daar moest dus het een en ander aan veranderd worden en dan zou het probleem vanzelf opgelost zijn.

… of hij nog van zijn vrouw hield …. tja … wat moet je daar nu van zeggen, ja natuurlijk hield hij van haar, ze deed tenslotte het huishouden, ze zorgde voor de kinderen, ze hield het huis schoon, deed de was, ze kookte, het was gemakkelijk met haar … alles liep op rolletjes, dat moest hij haar nageven, alleen … ze  moest niet zo zeuren … minder chagrijnig zijn en m/(w)eer sex willen …!

Nou is dat wat anders dan houden van, dat leek meer op “het gemak dient de mens”, (alhoewel het hier zelfs meer weg had van “mijn mens" diende "het gemak!”) maar er ging nog even overheen alvorens we daar belandden … maar ik ging het niet uit de weg .. en toen kwam het inzicht waar het zijn “eigen pakkie brood” betrof en hij zelf mede verantwoordelijk bleek en dat ook ging inzien.

Kortom ze diende hem te nemen zoals hij zich voordeed, ze diende geen te kritiek hebben, en met hem naar bed te moeten gaan als hij dat wilde ...

En nou hield ze het nota bene ook nog met een ànder ook …. had ze een vriend, en daar was hij dus net achter gekomen …

…... en met hèm zeker wel .....! Zijn onbegrip groeide met de minuut en zijn boosheid ook …

Dat vrouwen sex bij voorkeur niet los zien van hoe ze zich emotioneel gesteund voelen en hoe er met respect met hen wordt omgegaan (of denken dat er met ze omgegaan wordt) , en ze persoonlijke verbondenheid willen voelen met hun partner was hem zeker nog een paar stations te ver ... maar ook dat station hebben we gehaald .... en dat was een ware eye-opener voor hem over wat er zich voorheen tussen beiden had afgespeeld.

Nou is relatie-therapie in je eentje niet de gemakkelijkste en heilzaamste weg en ik stelde hem voor hen beiden te spreken en dan nog eens liefst beiden apart met ook soms een gesprek samen!

Ik kende het fenomeen van relatie-therapie, waarbij de een 's avonds de ander “tegen komt” vanwege wat 's morgens zinvol “op tafel kwam.”

Mijn voorstel was dan ook om beiden apart te coachen met het doel dat ieder voor zich de bij hen horende keuzes zou kunnen maken waarbij het mogelijk kan zijn dat de wegen samen komen ofwel indien niet (wat ook niet uit te sluiten is) de wegen zo genomen zouden kunnen worden dat er geen schade aangericht gaat worden bij wie dan ook en met respect ieder zijn eigen stappen zou kunnen nemen op een manier waarop ieder nadien trots op zichzelf zou kunnen zijn en ieder de gelegenheid zou krijgen zijn eigen dingen te verwerken om zodoende ieder voor zich in vrede verder te kunnen en een leven op te kunnen bouwen wat wel werkelijk bij hen hoort.

Soms blijkt dat “goed voor het huis en het gezin en de kinderen gezorgd hebben” verward wordt met liefdevolle gevoelens voor elkaar, men vanuit "praktische" redenen soms bij elkaar blijft, terwijl het soms helaas, alleen de blijk van waardering voor de zorg inhield of een financiële afhankelijkheid vaak van de minstverdienende aan de kostwinner (wat al een groot goed is als dat herkend en geuit kan worden waardoor en waarna ruimte voor de werkelijkheid ontstaat!) terwijl er verder al heel lang geen sprake is van een wens of behoefte om werkelijk als persoon met de ander als "huwelijkspartner" verder te willen, vaak blijft men bij elkaar "voor de kinderen", die echter vaak feilloos ondergrondse strubbelingen aanvoelen en daar vaak al geruime tijd onbewust met fysieke klachten op reageren. Ondanks dat "het gemak de mens diende te dienen" en met zijn tweeën in huis rondlopen op een “illusie van samenzijn” leek te lijken lopen beide personen vaak met onrust- en onlustgevoelens rond. Veel mensen hebben (nog) angst of moeite om "niet met zijn tweeën" te zijn, terwijl ze al geruime tijd eigenlijk al geen echte partners meer zijn. Achteraf blijken "stellen"zich persoonlijk soms binnen een “relatie” uiteindelijk achteraf meer alléén te hebben gevoeld dan na beëindiging van de relatie. Vaak bouwen ze nadien een prima nieuwe liefdevolle en voldoening gevende relatie op.

Hoe vervelend dat ook is, je kan het maar beter weten als je huwelijksrelatie geen voldoening geeft, dan dat je jarenlang op sleeptouw genomen wordt zonder te weten wat er gaande is (en je dan ook nog onterecht de schuld in je schoenen geschoven krijgt omdat je niet aan de “huwelijkse plichten” voldoet, terwijl je al jaren lang als vrouw zijnde onvoldoende gewaardeerd werd en mogelijk zelfs bewust of onbewust vernederd werd.)

Het was zo klaar als een klontje voor hem, zij moest veranderen, gewoon minder chagrijnig zijn, minder zeuren en meer naar bed!

Tja... toen had hij aan mij een hele lastige ..!

En gek genoeg wist hij dat nog te waarderen ook!

We waren aan elkaar gewaagd, misschien kreeg hij voor het eerst weerwoord ..! Werden hem voor het eerst vragen gesteld waar nog een antwoord op verwacht werd ook èn niet ieder antwoord als zoete koek werd geslikt.

Het ging niet van een leie dakje, geenszins .. ik kreeg het niet voor niets, maar gaandeweg werd hem het een en ander duidelijk!

Zijn oorspronkelijke theorie bleek niet te kloppen, en zij bleek "minder frigide" dan hij voor waar had aangenomen, het bleek slechts zijn eigen aanname, alleen bij hen samen ging het een en ander niet meer verwezenlijkt worden. Haar chagrijn verdween ook zienderogen gaandeweg ….

Ik moet nog wel eens aan ze denken, ondanks zijn oorspronkelijke lompheid en botheid, beslist allebei aardige mensen, eerlijk gezegd geloofde hij simpelweg zó in zijn eigen theorie dat hij het niet voor mogelijk hield dat het mogelijks anders in elkaar zou hebben kunnen zitten…

Ze hebben indertijd afscheid van elkaar genomen als huwelijkspartners op een waardige manier, ik heb grenzeloze bewondering gehad hoe zowel hij als zij, toen ze eenmaal doorhadden dat ze het samen niet meer met elkaar zouden gaan vinden, hun relatie om hebben weten te bouwen naar een respectvolle relatie van twee ouders die via hun kinderen levenslang met elkaar verbonden zullen zijn.

Soms krijg je nog wel eens een complimentje achteraf …

… en doet het je deugd dat sommige mensen in staat bleken respectvol afscheid van elkaar hebben kunnen nemen. Voor wederzijds respect heb je altijd twéé mensen nodig, anders gaat je dat bij een scheiding niet lukken…... maar dat is toch maar mooi verwezenlijkt deze keer en dàt was waar het mij omging, respect tav je eigen handelen van waaruit respectvol handelen nat de ander ontstaat!

Uiteindelijk neem je je leven lang jezelf mee en wil je jezelf altijd recht in de ogen kunnen blijven kijken, trots kunnen blijven op je eigen handelen en dat is dus maar weer mooi gelukt toen!

Inzicht in hoe je een relatie "op bouwt", "in stand houdt", "gaat herkennen of en hoe je wederzijds de relatie blijft voeden", hoe er al of niet gecommuniceerd wordt en gevoelens en emoties gedeeld kunnen worden zijn uiteraard allemaal onderdeel van relaties en dus van de coaching.
Het is vaak verbazend te zien, hoe soms gedacht wordt dat een relatie"vanzelf" wel in stand blijft. Elkaars gevoelens leren herkennen en bevragen en open staan voor wat jezelf en de ander nodig heeft is binnen elke relatie van het grootste belang.

Communicatie is van levensbelang binnen een relatie ...
Leer vragen stellen: "wat heb je nodig", "'wat" kan ik voor je doen (ipv "kan ik" wat voor je doen?), leer je waarde te herkennen binnen de relatie ... en vul die in!

© Yvonne Mooijman

Relaties.

Onze seksuele relatie stelt niets meer voor … zei hij, met een blik van verontwaardiging, op een toon alsof het puur onlogisch was …...

Ze was gewoon ongevoelig, frigide, deed niets, kortom het was hèm duidelijk waar de oorzaak lag …

Als hij “aanstalte maakte” zoals hij het benoemde dan “had ze geen zin” …

En dat was volkomen onlogisch …. althans dat zou je kunnen opmaken uit de manier waarop hij het op tafel bracht.

Ik moet zeggen .... soms is het volkomen onlogisch wat er soms lijkt te gebeuren, dat moet ik toegeven, maar gezien zijn manier van optreden, zijn manier van spreken, zijn manier van onvrede uiten en zijn manier van met de vinger slechts één kant op wijzen, zag ik op voorhand toch iets meer logica in het hele gebeuren dan hij.

Hij was degene die als eerste in de coaching kwam, niet omdat hij een probleem had zei hij, hij had hooguit één probleem en dat was zijn vrouw …. daar moest dus het een en ander aan veranderd worden en dan zou het probleem vanzelf opgelost zijn.

… of hij nog van zijn vrouw hield …. tja … wat moet je daar nu op antwoorden, ja natuurlijk hield hij van haar, ze deed tenslotte het huishouden, ze zorgde voor de kinderen, ze hield het huis schoon, deed de was, ze kookte, het was gemakkelijk met haar … alles liep op rolletjes, dat moest hij haar nageven, alleen … ze  moest niet zo zeuren … minder chagrijnig zijn en m/(w)eer sex willen …!

Da's wat anders dan houden van, dat lijkt meer op “gemak dient de mens”, (alhoewel het hier zelfs meer weg had van “mijn mens" diende "mijn gemak" te dienen!”) maar daar ging nog even overheen alvorens we daar belandden … maar ik ging het niet uit de weg .. en toen kwam het inzicht waar het zijn “pakkie brood” betrof en hij zelf mede verantwoordelijk bleek.

Kortom ze diende hem te nemen zoals hij zich voordeed, ze diende geen te kritiek hebben, en met hem naar bed te moeten gaan als hij dat wilde ...

En nou … notabene nou hield ze het nog met een ànder ook …. had ze een andere vriend, en daar was hij net achter gekomen …

… en met hèm zeker wel! Zijn onbegrip groeide met de minuut en zijn boosheid ook …

Dat vrouwen sex bij voorleur niet los willen zien van hoe ze zich emotioneel gesteund voelen en hoe er met respect met hen wordt omgegaan (of denken dat er met ze omgegaan wordt) , en ze persoonlijke verbondenheid willen voelen met hun partner was hem zeker nog een paar stations te ver ... maar ook dat station hebben we gehaald .... en dat was een ware eye-opener  over en weer over wat er zich voorheen tussen beiden  had afgespeeld.

Nou is relatie-therapie in je eentje niet de gemakkelijkste en heilzaamste weg en ik stelde hem voor hen beiden te spreken en dan nog eens liefst beiden apart met ook soms een gesprek samen!

Ik kende het fenomeen van relatie-therapie, waarbij de een 's avonds de ander “tegen komt” vanwege wat 's morgens zinvol “op tafel kwam.”

Mijn voorstel was dan ook om beiden apart te coachen met het doel dat ieder voor zich de juiste eigen keuzes zou kunnen maken waarbij het mogelijk zou kunnen zijn dat de wegen samen zouden komen ofwel indien niet (wat vaak niet uit te sluiten is) de wegen zo genomen zouden kunnen worden dat er geen schade aangericht gaat worden bij wie dan ook en met respect ieder zijn eigen stappen zouden kunnen nemen op een manier waarop ieder nadien trots op zichzelf zou kunnen zijn en ieder de gelegenheid zou krijgen zijn eigen dingen te verwerken om zodoende ieder voor zich in vrede verder te kunnen en een leven op te kunnen bouwen wat wel werkelijk bij hen hoort.

Soms blijkt dat “goed voor het huis en het gezin en de kinderen gezorgd hebben” verward te worden met liefdevolle gevoelens voor elkaar, men vanuit die praktische redenen soms bij elkaar blijft, terwijl het soms helaas, alleen blijk van waardering voor de zorg inhield of een financiële afhankelijkheid vaak van de minstverdienende aan de kostwinner (wat al een groot goed is als dat herkend en geuit kan worden waardoor en waarna ruimte voor de werkelijkheid ontstaat!) terwijl er verder al lang geen sprake is van een behoefte om werkelijk als persoon met de ander als huwelijkspartner verder willen, ondanks dat het gemak de mens diende en met zijn tweeën in huis rondlopen een “illusie van samen” leek te geven. Veel mensen hebben (nog) angst of moeite met niet met zijn tweeën zijn, terwijl mensen soms binnen een “relatie” uiteindelijk zich achteraf meer alléén gevoeld hebben dan daarna, en ze daarna vaak juist een prima nieuwe liefdevolle en voldoening gevende relatie bleken te kunnen opbouwen.

Hoe vervelend dat ook is, je kan het maar beter weten als je huwelijksrelatie geen voldoening geeft, dan dat je jarenlang op sleeptouw genomen wordt zonder te weten wat er gaande is (en je dan ook nog onterecht de schuld in je schoenen geschoven krijgt omdat je niet aan de “huwelijkse plichten” voldoet, terwijl je al jaren lang als vrouw zijnde onvoldoende gewaardeerd werd en mogelijk zelfs bewust of onbewust vernederd werd.)

Het was zo klaar als een klontje voor hem, zij moest veranderen, gewoon minder chagrijnig zijn, minder zeuren en meer naar bed!

Tja... toen had hij aan mij een hele lastige ..!

En gek genoeg wist hij dat nog te waarderen ook!

We waren aan elkaar gewaagd, misschien kreeg hij voor het eerst weerwoord ..! werden hem voor het eerst vragen gesteld waar nog een antwoord op verwacht werd ook èn niet ieder antwoord als zoete koek werd geslikt.

Het ging niet van een leie dakje, geenszins .. ik kreeg het niet voor niets, maar gaandeweg werd hem het een en ander duidelijk!

Zijn oorspronkelijke theorie bleek niet te kloppen, en zij bleek minder frigide dan hij voor waar had aangenomen, alleen bij hem ging dat niet meer verwezenlijkt worden. Haar chagrijn verdween ook zienderogen gaandeweg ….

Ik moet nog wel eens aan ze denken, ondanks zijn oorspronkelijke lompheid en botheid, beslist allebei aardige mensen, eerlijk gezegd geloofde hij simpelweg zó in zijn eigen theorie dat hij het niet voor mogelijk hield dat het mogelijks anders in elkaar zou hebben kunnen zitten…

Ze hebben indertijd afscheid van elkaar genomen als huwelijkspartners op een waardige manier, ik heb grenzeloze bewondering gehad hoe zowel hij als zij, toen ze eenmaal doorhadden dat ze het samen niet meer met elkaar zouden gaan vinden, hun relatie om hebben weten te bouwen naar een respectvolle relaties van twee ouders die via hun kinderen levenslang met elkaar verbonden zullen zijn.

Soms krijg je nog wel eens een complimentje achteraf …

… en doet het je deugd dat sommige mensen in staat bleken respectvol afscheid van elkaar te hebben kunnen nemen. Voor wederzijds respect heb je er altijd twéé nodig, anders gaat je dat niet lukken…... maar dat is toch maar mooi verwezenlijkt deze keer en dàt was waar het mij omging, respect tav je eigen handelen zowel het respect voor de ander!

Uiteindelijk neem je jezelf altijd mee en wil je jezelf altijd recht in de ogen kunnen blijven kijken, trots kunnen blijven op je eigen handelen en dat is dus weer mooi gelukt!

© Yvonne Mooijman

Naïviteit .... in oorsprong de eigenschap van vertrouwen

Vandaag was een droevige dag van afscheid nemen ............

Naïviteit .......  in wezen het pure ...  het nog zuivere ...  het in oorsprong aanwezige vertrouwen in je naaste omgeving nog weten vast te houden … een in oorsprong hele prachtige zuivere eigenschap!

Het is een nog “weten” dat het “zou horen te kunnen en zijn” om “je partner / je omgeving / de maatschappij, voor de volle 100% te moeten mogen vertrouwen” en er van uit durven gaan dat welke ander dan ook  “met volledig respect integer met je om zou dienen te gaan.”

Het lijkt soms de omgekeerde wereld, een wereld waarin “-we-” het “ongebruikelijker vinden” dat iemand naïef is en het gebruikelijker vinden dat de realiteit kan zijn dat mensen ten koste van anderen leven, alsof het de norm zou zijn en dat een houding van niet-integer zijn zou rechtvaardigen dat mensen maar niet meer het volste vertrouwen zouden mogen hebben in hun omgeving en ze dus hun naïviteit maar zouden dienen te verliezen.

Naïviteit wordt te vaak als een zwakte gezien terwijl het in oorsprong de oer-kracht van onze bron vertegenwoordigt!

Ik heb naïeve mensen kunnen meemaken en ervaren, ze waren in staat zeer veel "te herkennen",  naïef staat zeer beslist niet gelijk aan dom, echter hun vertrouwen kon zeer ernstig geschaad worden.

Helaas is het een realiteit dat integriteit niet alom aanwezig is …...

Helaas is het een realiteit dat mensen op een gruwelijke manier de dupe kunnen zijn van wat mensen om hen heen doen en uithalen indien ze niet integer zijn …

Het doet me pijn om dan als conclusie te horen als zou naïviteit iemands “zwakte" zijn....! 

Het is juist niet iemands zwakte ... het is de zwakte van hen die mogelijk niet integer wisten te zijn .... waardoor iemand op zijn "meest kwetsbare plek" geraakt kon worden.

Eigenlijk is de aanwezigheid van oprechte naïviteit nog een prachtig aanwezig oergevoel, een nog werkelijk in contact staan met een "oorspronkelijk weten” hoe het leven zou dienen te zijn en daar (nog) naar leven …. een weten dat wij allen alle mogelijkheden in ons hebben om integer te kunnen zijn, waar helaas niet iedereen meer gebruik van weet te maken.

Tot integriteit is iedereen in staat, echter niet ieder kiest er voor in die staat te leven ...

Soms worden mensen de wanhoop in gedreven, wordt de belevingswereld en het vertrouwen in een goede afloop ernstig tot soms helemaal verstoord.

......

Mijn aandacht gaat uit naar hen die nog in staat bleken naïef te kunnen zijn …
die zich daardoor in of op de weg van wanhoop bevonden …
en naar hen die als nabestaanden achterbleven in een wereld waarin  
naïviteit en oprecht vertrouwen in de mede-mens weer de plek en waardering terug zou mogen krijgen die het werkelijk verdient!

Vandaag was een droevige dag van afscheid nemen  ....................................................     ......

© Yvonne Mooijman

We are the world ... we are the children ...

..... even zonder woorden ... voor ieder die het nodig heeft ....

Van het concert des levens krijgt niemand een program ...

Van het concert des levens ..
krijgt niemand een program ..

...
.......
..
soms blijven we in verslagenheid ons verbazen ....
...
.....
..

©  Yvonne Mooijman

Mijn wens voor het nieuwe jaar ...

Op de grens van de overgang van zowel een heel liefdevol als een minstens zo onstuimig 2012 naar het nieuwe jaar 2013 wil ik allen bedanken die er in 2012 in liefde voor mij, mijn kinderen en partners en kleinkinderen  bleken te zijn en dat zijn er velen geweest !!

Uit volkomen onverwachte hoek kreeg ik dit jaar bevestiging waar ik ze nooit verwachtte, was er liefdevol samenzijn en onderlinge verbinding en ook plotseling afscheid waar geen weg meer mogelijk leek.

Mijn liefsten hebben elkaar en mij tot in het diepst weten te steunen en dat heeft me enorm goed weten te doen !
Al deze gebeurtenissen hebben me mede gevormd tot wie ik nu ben ....

Een jaar waar samenzijn en er voor elkaar zijn van groot intens belang bleek. Dank aan allen die er voor me waren. 

Ik vervolg mijn weg graag met hen die er voor mij  (en ik voor hen) zijn op de momenten die voor zowel hen als voor mij werkelijk van belang zijn. Alleen in wezenlijke liefdevolle verbinding kan  groei mogelijk zijn en ik ga voor groei en werkelijke liefdevolle en intense verbinding.

Ik wens ieder die me lief is een vredig, liefdevol en genoeglijk 2013 toe .... 

© Yvonne Mooijman

Thrive

Different words ...

Verander je woorden en
je verandert je wereld  ...





Change your world ...

Yvonne Mooijman

Mijn Kerstwens ....

.
Mijn kerstwens.

Ik wil iedereen hele prettige Kerstdagen wensen en een heel gelukkig, gezond gezellig vreugdevol liefdevol en passievol 2013.

Ik wens iedereen een jaar waarin LIEFDE ons en elkaar mag verbinden.

Een jaar waarin we opnieuw onze PASSIE mogen ontdekken, her-ontdekken en beleven.

Een jaar waarin we ons werkelijk VERBONDEN voelen, contact ervaren met onze spirituele BRON om van daaruit ons bewust te worden en ons te verbinden met alle anderen, anderen die net als wij  "kwetsbaarheid ervaren",  "vol menselijk gevoel zijn" en "aandacht behoeven".

Een jaar waarin we onze werkelijke AUTHENTICITEIT mogen ervaren, hetgeen betekent dat we onszelf toestemming hebben kunnen geven werkelijk onszelf te mogen ervaren en daar werkelijk uiting aan geven!

Dat we in onszelf mogen ervaren wat we werkelijk nodig hebben om ONSZELF liefdevol (via de ander) te kunnen ervaren, onszelf te ervaren in wie we werkelijk zijn en daarvoor kunnen gaan, ons te realiseren wie we in oorsprong zijn, te ervaren wie we dus werkelijk in liefde zijn.

Ik hoop en wens voor ieder dit te mogen beleven, letterlijk te be-LEVEN.

Ik wens je veel liefdevolle be-LEVEN-issen toe.

Warme groet,

Yvonne Mooijman



Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling  

Onze vrije meningsuiting wordt ernstig beknot

We hebben recht op vrije meningsuiting !

Hoe staat "onze" politiek hier in??????????

Hoe volgzaam laten wij ons "leiden"????

We hebben recht op vrije meningsuiting, we HEBBEN vrije meningsuiting, ongeacht hoe er (door welke ander) over gedacht wordt!


Lees waar we via onze eigen politieke beslissingen al aan toe zijn en hoe we inmiddels  meer en meer beknot zijn!

Het wordt tijd dat we onze MENSENRECHTEN weer opeisen!

We HEBBEN mensenrechten, (zelfs als mensen ze trachten te beknotten, we zijn ze dan niet kwijt!)  laten we ze ook gebruiken!

Yvonne Mooijman

Bultrug -Eco-maaruh - Hoe eco zijn we!

Maarruh hoe eco zijn we nou?

Het zal maar over je (bult)-rug gaan!

Hoe ecologsich was het nou de bedoeling, dat we in het leven staan?

Ecologsich, Eco-nomie, Eco-nomisch , Eco-logie, Eco-(hoe)logisch ???

Hoe Eco-logisch staan we (nu/nog/al?) in het leven.

Hoe logisch en ecologisch kunnen we nog in het leven staan?

Om een probleem werkelijk op te kunnen lossen, zullen we inzicht en overzicht dienen te verkrijgen vanuit een dieper/hoger level van denken, zullen we dus moeten afdalen/opklimmen naar een overkoepelender inzicht, we zullen naar het systeem moeten kijken in plaats van naar allelei losse onderdelen!

Ik heb menige mening voorbij horen komen, waarbij mij voornamelijk opviel dat er vele meningen gebaseerd waren ieder vanuit één eigen specifieke hoek, je was vóór of tegen en dat er meerdere invalshoeken waren maakte dat veel mensen weer tegen een ander waren.

Ja degenen die vanuit eenzelfde invalshoek dachten voelden zich dan gezamenlijk één, maar die waren dan weer net zo tegen heel de rest die vanuit een andere gezichtshoek tot een besluit kwam.

Er was niet één invalshoek, er waren honderden invalshoeken, maar van iedere van die honderd werd er regelmatig van uitgegaan dat het de enige juiste was en daar gaan we nou net weer onze eigen mist mee in!

Mensen zijn vóór het één en dus tegen het andere, was iemand het niet met de ander eens dan werden zelfs doodsbedreigingen niet geschuwd.

Het leven lijkt onoverzichtelijk en moeilijk, en tegelijkertijd is de natuur en onze werkelijke natuur simpel en eenvoud.

Het zal je maar gebeuren als bult-rug, dat er over je rug heen beslist wordt.

Het is net als de politiek, ook al zoiets waar we in opgevoed zijn dat het de enige mogelijkheid is om je vooral in partijen op te splitsen met ieder zijn eigen persoonlijk partij-belang in plaats van ons eens boven ons eigen belang uit te tillen en het belang van "onze wereld" als geheel te verwezenlijken!

Het zal je maar gebeuren, bult-rug of niet ….

Je spoelt ergens aan, op de wadden of in een ziekenhuis, het zou je worst moeten wezen!

Jouw puf is er bijna uit,je was de draad kwijt, je kompas qas zoek,  maar je leven is je lief en je gaat hoe moeizaam ook gewoon door met ademhalen en heel je omgeving is al làng bezig met hun eigen belang en niet met het jouwe!

Tja … soms blijk je voor sommige mensen of groeperingen eco-nomisch aantrekkelijker als je dood bent, en het zal je dan maar gebeuren dat diegenen die voordeel bij je dood hebben ook nog eens zouden mogen beslissen hoe ze eventueel je leven zouden kunnen redden, het zou toch te slordig voor woorden zijn ….. toch??????

Ik ga er dan ook geen woorden aan vuil maken, ik kijk liever hoe we dit makro-ecologisch naar onszelf duidelijk kunnen krijgen.

Micro en macro-ecologisch ….. het woord zou het niet durven vermoeden … dat eco is niet zo logisch, dat brengt geen centen in het laatje, bij niemand niet, zou je denken … vreemd genoeg zijn we als mensen dan wel weer zo kort van memorie dat we in een mum van tijd in de rij staan om te kijken, kassa! Tja...

Onze wereld willen we hem kunnen begrijpen zit als een holo-gram in elkaar.

Ieder probleem op wereldgebied kunnen we ervaren op ons persoonlijk gebied, we dienen daar alleen de bereidheid voor op te brengen er op die manier tegenaan te durven kijken.

Hebben de heren/ dames (ik weet het niet) medemensen van eco maaruh nog de moed om in de toekomst orgaandonor te zijn? Het zal je toch maar gebeuren dat dan de belangen van de “ontvangend” chirurgen boven jouw belang om te overleven uit zouden kunnen stijgen? Ik noem maar een dwarsstraat ! Het zou zomaar kunnen zijn toch in een maatschappij als de onze, … toch??

Eco-nomisch, eco-logisch, hoe eco denken we nog in deze / onze maatschappij?

We zijn verworden (en/of hebben ons laten verworden) tot marktwaarde ... tja.. een logisch gevolg in een economisch systeem wat een ecologsich systeem op zij heeft trachten te drukken!

Zijn we inmiddels niet helemaal vergeven van het eco-nomisch model?

Waar is integriteit? Waar is ecologie?

Maar goed dat de bult-rug geen mug was, we hadden hem gewoon over het hoofd hebben kunnen zien.

We hadden gewoon een stevig beest nodig om ons eens goed wakker te maken!

ECHT wakker bedoel ik dan!

Beseffend dat we één groot eco-logisch geheel vormen, waarin het belang van het groter geheel voor iedereen, niemand uitgezonderd (onafhankelijk van economische motieven) voorop diende te staan. Niet één facet belangrijker dan een ander facet maken omdat het eco-nomischer zou zijn.

Ik heb geen pasklare oplossingen, ik heb gewoon mijn eigen vragen … en ik hoop dat andere mensen ook veel vragen hebben gekregen en we door middel van nog meer vragen (vooral bij onszelf) we eens zicht en inzicht gaan krijgen in ons groter eco-logsich geheel wat heel wat meer gevoelig en gevoelsmatig ligt (zonder economische waarde-oordelen).

We zijn als wereld, als natuur één eco-logsich geheel.

We hebben “alleen” zo vreselijk afgeleerd om werkelijk eco-logisch te reageren.

Ja logica (logisch – verstandelijk) daar kunnen we een puntje aan zuigen, we slaan elkaar dood met logica, maar eco-logica hoe ver zijn we daarin gevorderd?

Laten we ons niet voorstaan op ecologie zolang we persoonlijk doodsbedreigingen wensen aan mensen die het niet met ons eens zijn, die simpelweg ook nog geen idee hadden hoe ze economisch verweven bleken te zijn.

Laten we wel onszelf afvragen hoe onze maatschappij op dit moment hoofdzakelijk in elkaar steekt en in hoeverre wij als individuele persoon en als maatschappij vertegenwoordiger zijn van het groter geheel. Het groter ge-heel, heel worden, weer één zijn en vanuit dat eenheidsgevoel de juiste ecologische besluiten kunnen nemen, zonder ons eigen kleiner belang voorop te zetten.

Het is zo gemakkelijk in onze huidige maatschappij … binnen een paar dagen heb je het justitiële apparaat met je mee of tegen, ja dat heb je als je "in kanten denkt” in plaats van een groot geheel.

De politiek van hetzelfde laken een pak, maandag voor, dinsdag gewoon even tegen als het uitkomt, gewoon ruilhandel in persoonlijke belangen, integriteit? Wa's dah!?

Laten we onszelf en onze maatschappij, die we met ons allen vormen eens rustig onder de loep nemen nu die bult-rug dood is, en laten we ons eens afvragen waarom die bult-rug zo huilde toen hij er bij stond, zoals die meneer van Eco-mare hoogstpersoonlijk had waargenomen!

Laten we eens op ons gemak naar onszelf en onze maatschappij kijken. We pesten elkaar en de natuur soms regelrecht en regelmatig het leven uit. Ieder denkt zo ongeveer dat een ander weggepest moet worden om zelf de ruimte te krijgen, slordig, uiterst slordig!!!

Wordt het niet eens even tijd dat we ons over onze eigen rug (dikke bult – eigen schuld?) eens met ONSzelf als onderdeel van het geheel gaan bezig houden?

Gewoon ZELF-reflectie, zonder per onmiddellijk een ander aan te wijzen als schuldige?

Ja natuurlijk, we zien het allemaal meteen helder in de ander, we komen voor het één op en schoffelen tegelijkertijd daarom maar tegelijkertijd even een ander met het grootste gemak onder, omdat die een andere mening heeft.

Wees het vooral met veel oneens, prima, wordt je bewust, maar ga eens eerst even bij jezelf te rade!

Als we de wereld willen verbeteren, zullen we dan met zijn allen eens bij onszelf beginnen? Al zou de helft of 20% dit doen, dan hebben we al positieve massa genoeg om het verder op dreef te helpen!

De wereld gaan verbeteren, zonder een ander, of het nou mensen waren die meer eco-nomisch dan eco-logisch dachten, in eerste instantie, per onmiddellijk af te schieten.

Laten we eens in onszelf in het klein herkennen waar we zelf over de rug van een ander oplossingen trachten te forceren. Natuurlijk is het daarbij handig te beseffen dat alles met alles te maken heeft en dat wat de ander doet invloed heeft op ons en dat wat wij doen invloed heeft op anderen.

De oplossing ligt in het in verbinding met elkaar weer durven gaan, het weer voelen met ons hart, de verbinding in te gaan met het groter geheel waar wij deel van uit maken.

Dat economische denken dat heeft ons gebracht waar we nu zitten, een systeem wat bestaat uit macht en onmacht. Een macht-onmacht maatschappij, terwijl als we ons bewust worden, zoveel Kracht in ons hebben die we kunnen bundelen via onze verbindingen met elkaar, die we dienen te leren herkennen.

We hoeven niet tegen de macht te strijden, we dienen aan onze eigen onmacht-gevoelens die we onszelf hebben toegestaan en aangedaan te gaan werken. Als ieder voor zich dat zou doen en de verbinding weer zou gaan herkennen met al die andere “eenlingen” dan zouden we weer weten dat eendracht maakt Kracht.

Vanuit ons hart kunnen wij pas de verbinding ingaan en hadden wij mogelijk kunnen begrijpen dat niet de degene die belang heeft bij een wezen zijn dood, ook nog eens verantwoordelijk zou worden gesteld voor het redden van zijn leven. Dat zou zomaar niet hebben kunnen werken!!

Er zijn maar weinigen nog die zo'n sterke bult-rug hebben!!!

Maar neem eens rustig de tijd voor jezelf, ervaar dat er velen met jou zijn, strijd niet tegen, bouw bij jezelf op wat je hebt op te bouwen aan zelf-beeld. Ondersteun waar mogelijk je omgeving en wordt je gaandeweg meer en meer bewust … we komen er wel met ons allen!!!

Ik heb er al/nog het volste vertrouwen in … want samen zijn we in oorsprong één!

Neem die bult-rug als symbool!

Hadden we het anders kunnen oplossen? Hoe economisch hebben wij ons afhankelijk gemaakt en laten maken?

Hoe was de spreuk ook al weer, wiens brood met eet ... diens woord met spreekt?

Dat is nou een typisch voorbeeld van ons “oude” economisch denken, waarmee we ons tijdens dat eten van dat brood hevig blijken te kunnen verslikken in onze integriteit, die we vaak als ons eigen beleg hebben gebruikt!

We zijn één groot systeem, hoe klein ook je begint, invloed zul je uitoefenen!

© Yvonne Mooijman

Near truth.

When you feel a peaceful joy

that's when you are near truth ... 

Rumi

Rumi

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Hier kan vrijwel niets tegenop!

Vandaag een verjongingskuur ondergaan van minstens twee jaar!

Mijn kleinzoon van iets meer dan twee jaar was fanatiek bezig zijn oma mee te tronen in zijn enthousiasme en dat is hem echt helemaal gelukt.

“In de kreukels liggen” was zijn motto, een spel wat hij sinds enige tijd met zijn pappa speelt.

Pappa plat met zijn rug op de grond en mijn kleinzoon op gepaste afstand in een spurt-houding, waarschuwend dat hij er aan komt.

Ga maar liggen zegt hij ...

Zijn moeder waarschuwt mij nog wel (met ingehouden lach, die wist wat er komen ging!) vooral flitsend en alert te blijven reageren want hij komt als een speer op je af en dendert dan met een weergaloos enthousiasme bovenop je en stort zich in je armen om zich vervolgens helemaal over te geven aan een intense omarming, handjes om je nek en knuffelen maar!

Je moet hem dan wel vooraf halverwege zijn sprong uit de lucht geplukt hebben waarbij zijn gezicht een enthousiaste rode blos krijgt.

Oma's rug idem! En flitsend dat oma werd vandaag, binnen een paar minuten zo flitsend als ze in tijden niet geweest was.

Ter compensatie werd er nadien driftig samen getekend, ondertussen beheerde hij ook nog even tussendoor de I-phone van zijn moeder en beheerste hij in enkele minuten de bediening van mijn foto-apparaat. (Oma is nog net als vroeger, ... zelf verzot op alles wat technische apparatuur is kan ze het nog steeds niet laten kinderen allerlei apparaten spontaan zelf te laten "ontdekken"!)

Zijn vingers zijn razendsnel en al snel ging hij foto's van de kamer en zijn familie maken, eerst stoelpoten, tafelpoten, voeten en benen, want zo'n toestel wijst al gauw naar beneden als je je loopt te bedenken hoe dat gaat maar al spoedig heeft hij door hoe hij door het scherm kan richten op beelden die zijn interesse hebben. En dan gewoon ... knippen maar en dat laatste "had hij heel snel in de vingers".

Het stoeltje met zijn baby-broertje stond helaas op een hoogte waarbij hij alleen de volledige zijkant van het zitje in beeld kreeg met van zijn broertje alleen zijn buiten het zitje uitstekend voetje in beeld kreeg. De intentie om hem op beeld vast te leggen was aanwezig en zijn enthousiasme was denderend!

Een uiterst verfrissend verjongings-kuurtje vandaag!

Hier kan vrijwel niets tegenop!

© Yvonne Mooijman

 Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Handen af van de Homeopathie

 

www.petities.nl/petitie/handen-af-van-de-homeopathie.


Worden we nog als volwassenen en weldenkende mensen beschouwd door "onze" politiek?

Onze vrijheid van handelen wordt via de politiek met de dag meer en meer en ernstig beperkt!

Als we ECHT voor onszelf en onze eigen gezondheid staan, is het een eerste vereiste dat we allereerst zelf onze eigen verantwoordelijkheid nemen door te staan voor wie we zijn en voor wat we nodig hebben.
Is het een vereiste dat we duidelijk maken dat we als werkelijk zelfstandige volwassenen benaderd dienen te worden door onze medemensen en niet als kleine kinderen beperkt worden in onze persoonlijke keuzes en zou het zeker niet zo moeten zijn dat we niet eens meer de informatie kunnen verkrijgen die we nodig hebben om onze eigen persoonlijke volwassen keuzes op te kunnen baseren.

We zijn helaas "opgevoed" om met ieder pijntje naar de dokter te gaan zonder te beseffen dat die opgeleid is geworden om recepten te schrijven, terwijl wij allen een natuurlijk vermogen hadden en hebben om te herstellen als er onbalans ontstond in ons natuurlijke systeem.

"Onze" grootste onbalans zit mogelijk in onze maatschappij waar wij zelf onderdeel van zijn, de omgang met elkaar, het (nog) laten bepalen door anderen die "beter zouden weten dan wijzelf" wat goed voor ons zou zijn ...

De prijzen van farmaceutische middelen rijzen de pan uit!
Er wordt steen en been geklaagd dat de kosten van de zorg de pan uit rijzen.

Tegelijkertijd werd het ons al jaren geleden via politieke uitspraken en gemaakte wetten onmogelijk gemaakt als consument goedwerkende natuurlijke middelen te kunnen blijven kopen, jaren geleden zijn er al vele goed werkende natuurlijke middelen, (voor het grote publiek ongemerkt) uit de schappen verdwenen.

"Verboden" omdat ze allemaal "geregistreerd" dienden te worden, en voor vele producenten de kosten te hoog waren om de prijzen van deze registratie te bekostigen, terwijl het producten betrof die al jaren goede dienst bewezen.

Gevolg, wij hebben als mens en consument al geen toegang meer tot vele natuurlijke producten die een prima bewezen effect op onze gezondheid hadden.

Laten we ons alsjeblieft niet wijsmaken dat ieder politiek besluit genomen wordt "in ons gezondheids-belang", er spelen heel wat andere belangen in vele besluiten.

Mogen we dan alleen nog maar de farmaceutische industrie "bekostigen" en in "leven" / stand houden of worden we als volwassenen beschouwd als on-weldenkende mensen, die als kleine kinderen verboden wordt zelfstandig te denken of onmogelijk gemaakt wordt eigen keuzes te maken, terwijl we verplicht worden een groot deel van onze verdiensten verplicht te laten stoppen in een "gezondheidszorg" die alleen besteedt wordt aan farmaceutische producten die onevenredige prijzen hebben in verhouding tot niet patenteerbare natuurlijke producten?

Minister Schippers is nog steeds verbaasd dat de kosten voor de zorg de PAN UIT RIJZEN?????

Het wordt ons vrijwel onmogelijk gemaakt ons zelfgenezend vermogen nog aan te spreken (voor zover dat al niet door voorgeschreven middelen met bijwerkingen naar de kl%te is geholpen) en daar natuurlijke middelen bij te willen gebruiken die in verhouding vrijwel niets kosten in verhouding tot de prijs van 'gangbare' medicijnen die door patenten niet meer te op te hoesten bedragen.

We worden al jaren bedolven onder voorgeschreven farmaceutische middelen waarvan wij allang de bijsluiters niet meer durven lezen vanwege de mogelijke reeds bekende gevolgen, medicijnen die handen vol geld kosten, en dat wordt ONZE  "gezondheids"-zorg genoemd?

Een voorgeschreven "medicijn" is niet per definitie een geneesmiddel !!!!!!

Lees alsjeblieft de eerste de beste bijsluiter van welk farmaceutisch product/recept wat je ergens kunt vinden en lees de "bij-"WERKINGEN ... pak vervolgens de eerstvolgende 10 bijsluiters ... je zult wakkerder worden als nooit te voren ... (denk er om, ga je dan geen slaappillen laten voor schijven, maar weet dat gezond bewustzijn en bijbehorende actie je voldoende kracht en (nacht)rust zal geven!

Wie heeft BELANG bij beperking van onze vrije keuzes?

NIET WIJ!

Word je bewust ....!

 www.petities.nl/petitie/handen-af-van-de-homeopathie.

Voor mee info lees: censuur - water - kanker

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling   

Afstemming in dans

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling  

Love is our natural state

. 

Een prachtige waarheid: 

Liefde is onze natuurlijke staat van zijn waar we zullen uitkomen als we ophouden ons te verzetten tegen wat er was of is, als we onszelf, onze situatie en onze werkelijkheid accepteren, we stoppen met oordelen en veroordelen en ophouden te strijden tegen wat is.

Een prachtige waarheid.

Yvonne Mooijman



 Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

There was just no turning back.

Ik herinner mij van die schier zeldzame

betekenisvolle momenten

Je ontmoet elkaar, kent elkaar niet

en als uit het niets blijkt dat alles reeds aanwezig was

er is al heel veel meer

dan je ooit voor zo'n moment
voor mogelijk zou kunnen houden

je had simpelweg geen weet van een bedoeling

je komt op elkanders pad en reageert alsof je elkaar al levens lang kent

vertrouwdheid alom zonder daarvoor ook maar
enige verklaarbare reden

Het is als ademhalen

soms denken we dat we dat zelf doen

tot het moment waarop we ons bewust worden

dat we geademd blijken te worden.

Soms is ons leven een heel veel groter raadsel

dan we ooit voor mogelijk hielden

we kunnen ons verzetten

onze logica er op los willen laten

maar soms lijkt het een aanvaarden te moeten zijn
van wat blijkt te zijn echter zonder enige handzame routeaanduiding

onverwacht
kruisten onze wegen
zonder enige handleiding
met ons hart slechts als enig kompas

I did't choose you

I just took a look at you and than

there was just no turning back.

sommige wegen zijn echt(er) ondoorgrondelijk

het leven vindt altijd weer zijn weg

en telkens blijkt het weer
verrassend en

OK

© Yvonne Mooijman


Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling  

Blijk je zómaar ineens in verbinding te zijn!

..

Door met onze aandacht naar "binnen" te gaan,
door werkelijk naar ons gevoel te gaan,
komen we vanzelf in aanraking / verbinding met onze diepste bron,
onze diepste "wijs-heid"

de "bron" die "waar" maakt wat zich "buiten" lijkt af te spelen.

Het doet ons weer "voelen" wie we zijn.

.. 

Een aangrijpend plaatje wat prachtig laat zien dat door met je aandacht naar "binnen te gaan" je pas werkelijk uiting kan geven aan "wie je bent".

Vanuit "jezelf" sta je in verbinding met je diepste wijsheid, je bron, je waarheid, je creativiteit, je authenticiteit.

"Jezelf" is voor mij: "wie je in oorsprong bent nog zonder oordeel, nog zonder aannames, los van alle door anderen aangeleerde "wetten/regels, regels die vaak niet meer doelmatig zijn, hun tijd reeds ver achter zich hebben gelaten.

Voor volwassenen is het vaak "weer terug gaan vóór / voorbij het oordeel", naar het moment nog vóór we tot oordeel overgingen, het moment waarop we nog in staat waren "te zijn" zonder oordeel of veroordeling. 

Bewustzijn is ... de geconditioneerde / aangeleerde verwachtingen vanuit het verleden terug in de tijd voorbij gaan, zonder schuld, zonder schroom, en weer teruggaan naar het moment van waarnemen wat we waarnemen door ons "voelen", onze tastzin,  wat we zo afgeleerd hebben.

Puur waarnemen is (nog) zonder oordeel! Voelen is (nog) zonder oordeel!
Pas na het waarnemen en voelen, hebben we aangeleerd er over te gaan denken en er onze aannames en oordelen over los te laten, hetgeen onze beperkingen creëerde, we legden en lieten ons gedrags-regels opleggen die ons soms al lang niet meer ondersteunen, vaak cultureel bepaald werden, maar daarmee niet per definitie het leven definieerden.

Emoties worden vaak verward met "voelen" en "gevoelens".
Emoties komen pas na het waarnemen en na de gevoelens nadat we ons oordeel er over heen gelegd hebben, het zijn resultanten van gevoelens die overweldigd zijn geworden door een oordeel.

Dergelijke gevoelens verweven van oordeel / afkeuring houden ons helaas verre van onze bron!

Dit kind kan intens zichzelf zijn omdat hij zijn muziek weet te maken, zonder er een oordeel over te geven, hij geniet, is zichzelf, is zijn bron. Zou hij "kritisch / oordelend hebben moeten gaan luisteren" dan verloor hij per onmiddellijk zijn aangeboren mogelijkheden tot zelf-expressie!

Vrij zijn is zelf-expressie, het puur in jezelf waarnemen / voelen / authentiek zijn en van daaruit ervaren / voelen hoe het leven ons in flow weer meevoert op zijn weg ....

Werkelijk in onszelf weer durven voelen en voelen wie wij werkelijk zijn, om van daaruit vrij in ons gevoel / los van enige schroom, onze eigen weg weer te kunnen vervolgen ...

Ga het leven aan, zoals deze kleine man nog doet ...

Diep van binnen "weet" je, "kan" je, "voel" je, je hoeft geen "keuzes" te maken, die worden door je Ziel voor je gemaakt,  je "doet" (als je zonder oordeel bent) als van nature wat goed is voor je Ziel,  je komt in de flow en "doet" wie je werkelijk "bent" .....

Het is de plek waar "gelukzaligheid" plaats vindt, het wordt ook wel "Ziels-gelukkig-zijn" genoemd.

Zie ook Firework.

© Yvonne Mooijman

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Je bent ècht zoveel méér dan je aannam wie je was ...

..

Je bent ècht zóveel méér dan je aannam wie je was ...

..


Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Until it has taught us what we need to know

..

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Gewoon blij

..

Heb je dat nou ook wel eens?

Dat je je ineens bewust wordt van een goed gevoel en dat gewoon even kwijt "moet"?

Haha … ik ben dan weer zo'n aparte die dat dan niet voor zich kan houden.

Niet dat de ander er iets mee moet, het wil er gewoon even uit, "het" wil gedeeld worden!

Haha, zo kon ik vroeger (en nog steeds), heel blij worden (en me daar bewust van zijn) en dat dan even tegen mijn omgeving vertellen.

Ik had iets leuks gedaan of iets gekocht of gekregen wat me blij maakte en dat uitte in dan!

Niet één keer, niet twee keer, nee gewoon elke keer dat het gevoel in me opborrelde en ik me blij voelde kon ik het gewoon niet laten dat te vertellen … dat deed me gewoon goed!

Ik hou er van om dingen "te delen" en dus floep ik er alle blije dingen gewoon met regelmaat uit!

Met de minder blije dingen heb ik nog wel eens de neiging om tegen mezelf aan te gaan zitten praten, dat werkt ook geweldig voor me, maar de blije dingen willen gewoon gedeeld worden lijkt het en die floepen er dan ook met regelmaat ogenblikkelijk uit!

Ik heb wel eens de opmerking gekregen dat ik dan al 20 keer geopperd had dat ik ergens blij mee was.
De ontvanger / toehoorder kon dan wel eens zeggen dat hij het al wist, had gehoord en als info had opgeslagen, ik het dus niet nog 19 keer hoefde te vertellen toch?

Ik kon dan stralend verkondigen dat het die functie van informatie ook niet had, het wilde er dan alleen gewoon even uit ... "het" wilde simpelweg gedeeld worden!

Ik kan gelukkig nog altijd blij worden van iets heel simpels en “vanzelfsprekends” en dat dan 20 x en meer zeggen …. dus … als ik ooit een keer zeg dat ik ergens heel blij mee ben …

... wil het er gewoon even uit!

© Yvonne Mooijman

* “vanzelfsprekends” :

Voor mij is niets vanzelfsprekend … wat ik met “vanzelfsprekend” bedoel is in dit kader wat voor een ànders soms als vanzelfsprekend ervaren kan worden. Ik word er mogelijk zo blij van juist omdat ik niets als vanzelfsprekend ervaar!

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling

Jarenlange trouwe inzet ....

Jarenlange trouwe inzet ….

Ik besloot gisteren spontaan het graf van mijn schoonmoeder te bezoeken.

Haar zoon is overleden. De zoon die ze vaak meenam als ze ergens naar toe moest, zodat als ze hem meenam ze ten miste in de gaten had wat hij deed, alles beter dan hem thuislaten. Een zoon aan wie zij veel aandacht heeft geschonken, wat beslist “wel eens” ten koste van de aandacht voor de rest van het gezin “leek te gaan.” Zo kon dat ook beslist gevoeld worden door de rest van de kinderen. Ze deed naar beste vermogen binnen de omstandigheden wat er voor haar gezin nodig was onverlet de gevoelens zoals die door haar diverse kinderen ervaren werden.

Vaak wordt slechts één kant van “het verhaal” gehoord of gezien, de rest van het gezin kwam wel eens aandacht te kort voor hun gevoel, als moeder moest ze “dealen” met de situatie waarin ze zat en dat deed ze en dat deed ze zo goed mogelijk en naar vermogen.

Ik heb ervaren wat voor een moeilijke taak zij in dit leven had die taak heeft ze jaren geleden volbracht, een taak die haar vaak veel te zwaar viel, je kunt het in de ogen van anderen ook niet altijd voor iedereen goed gedaan hebben.

Ze was een vrouw naar mijn hart.

Ze was klein schriel en tenger, en ze wàs er voor de volle 100% voor je, ongeacht wie je was.

In haar bijzijn hoefde niemand het in zijn hoofd te halen schamper over een ander te doen, die kreeg onverbiddelijk de wind van voren! Ze was in staat te meegaand te zijn in een poging de “vrede” te bewaren, als ook in staat om onverbiddelijk haar menig te geven als dingen de kern raakten en het principieel werd.

Ik herinner me een gesprek waarin hij vertelde dat ze ongezouten haar mening had gegeven toen hij had gezegd “voor haar tien anderen” toen ik de verkering had uitgemaakt.
Dat was een manier van reageren die ze niet van hem wist te appreciëren, ze vond het op dat moment  niet respectvol naar mij toe en ze had hem aangezegd, beter bij zichzelf te rade te kunnen gaan, in plaats van af te geven op een ander of badinerend te doen over wie dan ook.
Zo'n badinerende houding accepteerde ze niet, van niemand niet en zeker van haar kinderen niet!

Ze kwam voor je op als het moest. Ze hield niet van ruzie maar als het moest dan zei ze precies waar het op stond, zo klein en tenger als ze was ….

Het frappante was dat zij toch ook hierom door hem zeer bewonderd werd en alom gerespecteerd. Ik kreeg het verhaal dan ook onmiddellijk in volle glorie van hem te horen toen we weer on speaking terms waren. Hij was trots op haar, ondanks en dankzij, de tegenstand die zij hem bood en ook diende te geven, want anders nam hij "gerust" alle ruimte in die er was, hij had kennelijk ooit besloten dat als ruimte niet ingenomen werd dat die niet onbenut gelaten diende te worden. Hij was, leek het, op zoek naar de sterkte in persoonlijkheden en wist dat uiteindelijk in zijn omgeving ook op te roepen, zelfs uit te dagen.  Hoe dan ook hij wilde aandacht, weerwoord en dat kreeg hij van mijn schoonmoeder, kritiek oproepen (wat hij als de beste kon),  was voor hem ook een duidelijke vorm van gezien worden. En hij werd gezien ... Hij hield van haar.

Als hij de wind van voren kreeg van haar kon hij er trots op zijn, hij voelde zich ten minste serieus genomen, hij voelde zich dan misschien wel niet gehoord, echter wel degelijk gezien. Eigenlijk was kritiek een vorm van aandacht en voor aandacht daar kon hij voor gaan zitten!
Ondanks dat hij dat respect voor haar soms zeker wel naar buiten bracht en het onder meer naar mij duidelijk werd verwoord, werd het helaas (zoals vaak gebeurt), niet rechtstreeks naar haar persoonlijk geuit als bewondering, en ja zo gaat dat soms met moeders. Ondanks dat bewonderde hij haar zeer!
Het zou haar goed hebben gedaan, de waardering ook  rechtstreeks te krijgen, de waardering voor wie ze was en waar ze voor stond …

Mijn schoonmoeder …. ik heb haar vaak in onmacht gezien, knokkend om overeind te kunnen blijven binnen haar gezin.

Ze had vijf kinderen waarvan de jongste pas 5 weken was toen ze weduwe werd.

Tijdens de zorg voor haar jonge gezin is ze heel veel gesteund door andere vrouwen, tantes, die de zorg voor haar gezin waar mogelijk mede mogelijk maakten. Vrouwen net als zij, die vaak enorm veel inzet toonden, behulpzaam waren, de kinderen in bad stopten. Ook daar werd het niet altijd op waarde geschat … bemoeials hoorde ik ze naderhand wel eens getypeerd worden door de kinderen, en ach in kinderogen kan je dat zo ervaren, dat snapte ik wel, door hem werden de tantes echter stuk voor stuk geprezen, hij had ook daar veel aandacht gekregen en daar hield hij van! We hebben de tantes vaak bezocht en ik mocht ze allemaal stuk voor stuk!

Het was een gezin, dat opgroeide zonder vader, hij overleed aan longkanker toen zijn vrouw net bevallen was van de jongste.

Je krijgt dan in de ogen van de kinderen (met de situatie mee) een aantal tantes, die je moeder zomaar komen helpen.

Tantes die ook hun grenzen trachten aan te geven in een gezin met jonge kinderen waar de aandacht verdeeld moest worden, wat soms heel moeilijk was, vrouwen weer die voor de volle 100% voor het het wel en wee van dat gezin stonden!

Zij konden soms behoorlijk miskend worden.

De tantes, ik heb ze in mijn hart gesloten, Tante Rietje, Tante To, Tante Jo, Tante Dientje …

Ieder zoals ze waren, ieder met volledige inzet … en helaas werden ze soms evenredig aan hun inzet miskend!!!

Waar ze door haar gezondheidsklachten soms onmachtig leek, kwam de oerkracht van mijn schoonmoeder in haar boven op het moment dat zij besefte dat ze niet lang meer te leven had.

Ze kreeg leverkanker, een vreselijk proces. Ze heeft in haar leven langdurig en veel medicijnen geslikt, haar lichaam bleek uiteindelijk ondermijnd.

....

Ik besloot vandaag na de crematie van haar zoon een orchidee op het graf van mijn schoonmoeder te leggen als ode aan ook haar onvoorwaardelijke en persoonlijke inzet.

Ik kon in eerste instantie de ingang van de begraafplaats niet meteen vinden, (die bleek verlegd) en ik kwam uit bij een bloemenwinkel daar vlak bij. Bij binnenkomst stond deze roos in een grote emmer rozen  afwachtend in alle rust heel liefdevol naar mij te knip-ogen.

Ik besloot haar uiteindelijk te kopen …een roos ... voor mezelf  .... als symbool voor mijn eigen jarenlange inzet.

Vrouwen doen er goed aan (heb ik geleerd) zichzelf de schouderklop te geven als ze die verdiend hebben ... en ik vond dat ik hem verdiend had ... voor 25 jaar en langer trouwe dienst ...

Symbolisch ook, voor alle vrouwen die er waren … die hun leven gedeeld hebben met en in dit gezin …

Ik heb de tak orchideeën die ik bij me had op het graf van mijn schoonmoeder gelegd.

"We" hebben:  mijn schoonmoeder, zijn familie, zijn broers en zussen, mijn kinderen nichten en neven en ikzelf  “niet in de laatste plaats” , ieder in etappes onze eigen inzet geleverd.

We "waren" er allemaal, geëerd of geprezen gezien of niet gezien, afhankelijk van de situatie op bepaalde momenten al of niet in de onmiddellijke nabijheid maar altijd “aanwezig”.

Onafhankelijk of je in iemands nabijheid vertoefde … we waren er als vrouwen allemaal ons leven lang…

De orchidee heb ik bij mijn schoonmoeders graf achtergelaten, als hulde voor haar inzet.

In de winkel kocht ik spontaan deze roos óók als symbool voor alle ook ongeziene “vrouwen” die er waren in het leven van mijn schoonmoeder en haar gezin … die meehielpen en soms niet de waardering ontvingen die ze in oorsprong verdiend zouden hebben.

Stuk voor stuk vrouwen in en rond dit gezin, die alles wisten te geven wat ze in zich hadden, stònden voor wie ze waren, in staat bleken liefdevol hun verbinding aan te gaan, stuk voor stuk niet over zich wensten te laten lopen, hun grenzen leerden aan te geven en bovenal ... zichzelf gaven in relatie en onvoorwaardelijk wisten lief te hebben.

Een roos voor alle vrouwen … met een zorgzaam karakter, vrouwen die als vrouw zijnde niet op roem uit waren en er “gewoon” in al hun grootsheid “waren” ….

© Yvonne Mooijman

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Het nog onbegrijpelijke ....

Het (nog) onbegrijpelijke ....

Wat tot op heden

voor ons 

nog onbegrijpelijk is

heeft echter in ons hart 

reeds zijn plek gevonden

zelfs al beseffen wij dat nog niet ...
en kunnen wij er nog even niet bij ...

Aan ons .. 

op deze

"onze eigen" plek 

te mogen komen, 

want ...

Pas...

Voorbij ons oordeel

daar is de plek

en slechts daar ...

hervinden wij  ... onszelf
en .... elkaar.

Liefs

Yvonne

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling  

Soms “weet” je ineens ….

..

Er zijn van die momenten, waarop ineens inzicht of “kennis” zich bij je openbaart.

Ik heb het dan zelf niet beredeneerd, ineens “is” het er.

Meestentijds overkomt het me op een “onbewaakt” moment, zo'n moment waarop ik me nauwelijks bewust ben dat ik wakker ben, ofwel nog nauwelijks bewust dat ik tegen de rand van “slapen / waken” aan lig. Vroeger overkwam het me vooral 's avonds, tegenwoordig overkomt het me 's morgens vroeg. Ik kan dan een enkele keer om een uur of vijf/zes heel rustig wakker zijn en ineens dingen weten die als een flits binnenkomen. Het verbaast me telkens weer als het me overkomt, want het is letterlijk “me overkomen”. Tegelijkertijd geloof ik er niet in dat "het leven je overkomt," je maakt er deel van uit. Alles staat met alles in verband. In die zin "overkomt" het je dus ook niet zomaar, je moet in een bepaalde state of mind zijn, misschien zelfs beter gezegd in een state "out of mind" om "er" in te kunnen geraken.

Niet iets wat van buitenaf of buiten me om gebeurt, meer alsof het ineens binnen gelaten wordt.

Het heeft wel duidelijk met mij te maken, ik moet me in een staat van ontvankelijkheid bevinden.

Zo'n staat van ontvankelijkheid kan me tevens overkomen bij sommige tv programma's waarbij menselijke emoties getriggerd worden of diepgaand worden weergegeven, waarbij mijn emotionele staat heel open kan blijken te staan en ik me in een bewustere staat dan de slaap/waakstand in staat blijk soortgelijke informatie binnen te kunnen laten komen. Op zulke momenten kan ik ook zeer ontvankelijk blijken, dit zijn vaker de momenten die me inzicht in mezelf doen verschaffen. 's Morgens heeft het bij mij vaker met anderen in mijn directe omgeving te maken.

Ineens kan ik dan een ingeving, een gevoel, een “weten” ontvangen, waarbij me letterlijk iets “ingegeven” wordt.

Ik “heb” de kennis of een bepaald inzicht in een situatie ineens tot mijn beschikking, uit het “niets” er zat geen denkproces aan vooraf, het werd niet door mij gecreëerd het werd als het ware vóór mij gecreëerd en in me toegelaten. Het is te vergelijken met ademhalen. We nemen vaak aan dat wij ademhalen, maar in werkelijkheid "worden" we geademd, we zijn zelfs niet eens in staat om het ademhalen te stoppen voor een minuut of twee om daarna weer rustig verder te gaan. Eigenlijk zijn we onderdeel van een grotere intelligentie waar we allemaal deel van uitmaken en binnen dat groter geheel speelt zich van alles af.

Soms kan het zijn dat ik even later diezelfde kennis ineens niet meer tot mijn (bewuste) beschikking heb, die is er nog wel, maar niet voor mij op dat moment, mijn bewustzijn kan er dan als het ware weer even niet meer bij.

Ken je het gevoel dat je gedroomd heb en dat je wakker wordt en flarden van de droom of het gevoel van de droom nog ervaart, je zit als op het randje of net over het randje waarbij je dan even later de inhoud als het ware gewoon weer kwijt bent. Het kan dan zijn dat fracties van een seconde later of in de loop van de dag ineens weer flarden dezelfde of nieuwe “binnenkomen.” Soms kan je dan wat "spelen" met je bewustzijnsniveau, door "het streven ernaar" los te laten ofwel niet te willen, waardoor meer ontspanning weer optreedt en je weer flarden kan binnen krijgen.
Kennis krijgen we soms door "ruimte te geven" door juist niet te willen bedenken, maar door "open te staan" voor wat komt.

Veelal zijn dat momenten waarop "het onderbewustzijn" kennis met je wil delen waarbij het belangrijk is die “ontvankelijkheid” toe te staan.

Kort geleden overkwam het me nog dat ik vroeg in de ochtend wakker werd, heel rustig, heel vredig en ineens “wist” ik iets, wat ik normaal gesproken niet zou kunnen weten.

Op momenten of in periodes die “er toe doen”, overkomt het me vaker. Exact de kennis die ik dan even nodig heb kan dan binnenkomen om even later weer weg te zijn om dagen later soms ineens weer aanwezig te zijn.

Ik kan me dan erg bewust zijn dat ik de kennis heb gehad en weer geen toegang tot gehad hebben tot het opnieuw binnen kwam.

Zowel het aan- als afwezig zijn, het al of niet bewustzijn er van hebben, hebben beiden hun nut is mij gebleken.

Niet alles kan en moet altijd in het bewustzijn aanwezig zijn, maar momenten waarop ineens kennis even binnenkomt die overduidelijk niet via beredenering tot stand is kunnen komen zijn een bijzonder fenomeen. Het voelt ook bijzonder vertrouwd, alsof er voor me gewaakt wordt, me kennis aangereikt kan worden op heel bijzondere en vooral belangrijke momenten.

Het betreft altijd kennis die op zo'n moment gebruikt dient te worden en soms in een andere vorm dan op het eerste gezicht verwacht.

Het zijn geen conclusies via denkprocessen van mij, het is puur kennis, het is weten zonder wetenschap, het is beduidend meer dan wetenschap, het is een helder kunnen weten zonder dat er een denkproces aan vooraf  ging.

Het is vaak kennis die ik niet gekregen zou kùnnen hebben via redenering, het komt letterlijk binnen als via een open kanaal wat op heel bijzondere momenten letterlijk open en toegankelijk blijkt en meestentijds niet zo open staat.

Het is als een proces waarbij niet ik maar het onderbewustzijn bepaalt in welke mate dat kanaal open staat het is niet iets waar ik zelf enige bewuste zeggenschap over heb.

Het is de natuur die bepaalt, het is “mijn natuur”” die er in mee gaat (of niet).

Dat “of niet” dat schrijf ik er nu zo wel bij maar realiseer me dat ik niet weet of dat zo is, ik kan dat althans niet beredeneren, het is meer dat ik me zou kunnen voorstellen dat het zo zou kunnen zijn, even zo goed zou het anders kunnen zijn. Dat is vaak meer de staat waarin ik me normaliter bevind.

Ik sta open voor zowel de ene als de andere mogelijkheid. Ook een ontvankelijkheid, maar een andere vorm. Ik ga dan meer ”tastend” aan de gang.

De ingevingen van helder weten die ik op bepaalde momenten krijg zijn van een andere orde, dat is een “helder weten” een toegang hebben tot kennis, zonder enige beredenering waarbij het weten zo onmetelijk diepgaand is dat er geen twijfel mogelijk is wat mij betreft. Daarbij is het niet een “zou kunnen” of “zou anders ook kunnen zijn”

Ik kan er dan blind op varen, het is kennis vanuit de bron die zo puur is en zo duidelijk en helder dat zelfs twijfel niet aan de orde is. Het zijn de momenten waarop ik meer “dien te“ varen.

Ineens weet ik wat “een oplossing” voor een bepaalde situatie is, terwijl ik voorheen niet eens van de situatie op de hoogte was ,net zomin ik zou weten wat mijn taak daarbinnen zou zijn.

Soms hebben we simpel ontvankelijk te zijn …. ontvankelijk voor de kennis die door ons heen blijkt te kunnen stromen waarbij het ons bewustzijn bereikt als we ons niet meer afsluiten / verkrampen door te krampachtig te willen zijn in het zelf willen bepalen.

De meest belangrijke besluiten heb ik ooit kunnen maken door naar dit gevoel te luisteren.

Het waren zelfs geen besluiten, het was in de stroom van de natuur opgaan, mee varen waar het mijn taak was om mee te varen. Soms gebeuren dingen via ons, buiten ons bewustzijn, we hebben er als het ware geen inbreng in, we worden geleid als het ware.

Het is een heel bijzonder gevoel om soms te weten wat ik eerder niet wist (en toch wist) maar er niet bij kon.

Ik weet weer wat me te doen staat ….

Heel bijzonder, soms weet ik letterlijk wat me te doen staat, vanwege deze pure kennis.

Soms weer ik niet waarom ik dingen doe terwijl ik wel ervaar dat het de bedoeling is dat ik doe wat ik doe, ik weet dan alleen dat het een belangrijke bedoeling heeft.

Pas geleden kocht ik iets waarvan ik op dat moment geen idee had waarom ik het kocht, er zat werkelijk geen enkele logica voor me in. Twee dagen later nadat ik het dus had gekocht zonder te weten waarom, bleek me pas de noodzaak.

Vandaag maar eens een telefoontje plegen. Gebruik maken van de kennis en doen wat me te doen staat ….

De vorige keer heeft het veel opgelost voor degene voor wie de info belangrijk bleek te zijn … soms vraag ik mezelf af waarom ik er “zelf “ niet eerder op was gekomen, omdat er altijd wel een link via mij ligt!

Ineens heb ik toegang tot verbanden die er waren maar door mij nog niet bewust ervaren werden.

Met dank aan mijn onderbewustzijn die toch soms heel wezenlijk belangrijke dingen mogelijk maakt!

© Yvonne Mooijman