Alles er altijd maar uit flappen, is dat altijd eerlijkheid?

Alles er altijd maar uit flappen, is dat altijd eerlijkheid?

Ik kwam er op, naar aanleiding van wat emails uit email-groepen die ik langs zag komen, ze kunnen me vaak inspireren! Dat zijn van die groepen waarin uitgewisseld en gediscussieerd wordt.

Soms doen bepaalde conclusies van mensen me aan andere dingen terug denken, zoals net.

Soms zie ik dat er een aantal termen aardig met elkaar verward worden.

Neem nou vrijheid van meningsuiting, vinden dat je alles altijd maar moet kunnen zeggen, beledigen, grofheid, zeggen wat je op je hart ligt, fantasie, dingen soms uit respect niet zeggen, soms dingen uit vriendschap en respect juist wel zeggen, de mening van een ander respecteren, soms dingen verzwijgen, dingen niet bespreken, moet je iedereen overal antwoord op geven?

Moet je iedereen altijd alles zeggen? Iemand "de waarheid" zeggen ...? Je mening zeggen ...

Wat is waarheid, wat is het? Is wat ik waar vind altijd de waarheid?

Ben ik bereid de mening van een ander te vragen en die naast de mijne te leggen zonder de behoefte te hebben één van de twee tot waarheid te bombarderen?

Ik zei het gewoon eerlijk waar het op stond, hoor ik dan wel eens zeggen...

Tja ... wat is waarheid en was is eerlijk!

Ik ga hier binnenkort verder over schrijven, ik ga eerst een snorren in oude teksten van me wat ik al geschreven heb. (waar ik oude teksten vind zal ik het betreffende woord koppelen aan mijn oudere teksten)

Laat ik zeggen dat ieder zijn eigen waarheid ervaart, afhankelijk van zijn manier van kijken tegen de wereld, tegelijkertijd zijn er principes.

Ik heb ooit in een ander forum eens een bestand daarover geschreven zal dat weer ons opzoeken.

Ik heb voor mezelf een uittreksel gemaakt uit het boek "De zeven eigenschappen van effectief leiderschap" van Stephen R. Covey, geweldig inzichtelijk.

Telkens weer als ik het ter hand neem sta ik verbaasd, verbaasd over wat het verschil kan uitmaken tussen principes en andere uitgangspunten die als "centrum" kunnen worden genomen!

Hoe het één je in je kracht en het ander je er juist uit haalt!

Het zijn allemaal thema's waar ik in mijn werk mee bezig ben.

Ik zal eens gaan zoeken …

© Yvonne Mooijman

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Spookjes of Sprookjes

Wat bewuster de dingen doen die ik wil doen ….

Gemakkelijker gezegd dan gedaan zal je zeggen en gelijk heb je!

Het lijkt zo'n dood-doener, maar dat is het dan weer niet helemaal.

Het is juist geen dood-doener maar een energie-gever.

Vaak laten we ons weerhouden van ons geluk vanuit angst te verliezen.

Stel, je hebt een nieuwe vriend of vriendin en jullie hebben een klik, het wordt verkering en jullie gaan regelmatig met elkaar om.

Beiden hebben behoefte aan omgang met elkaar en jullie kennen elkaar zo'n maand of wat.

Jullie hebben veel tijd aan elkaar besteed en het voelt goed, er is iets ontstaan zogezegd, jullie hebben een leuke relatie.

Zonder het te beseffen troffen jullie elkaar op vaste plaatsen en er was een bepaald patroon ontstaan in jullie manier van omgaan, dat voelde heel vertrouwd.

Zonder het in de gaten gehad te hebben zijn er wat vrienden en contacten om je heen verwaterd, maar jullie hadden het goed met elkaar en de dag had maar 24 uren dus zo gaat dat dan.

Gaandeweg kom je tot de ontdekking dat je eigenlijk niet meer naar de film en naar de sauna ging en je muziek kwam ook in het gedrang, een paar dingen die je eigenlijk altijd heel erg goed gedaan hadden,  dingen die echt bij je pasten en die je in de loop van de laatste maanden had veronachtzaamd.

Met je beste vrienden of vriendinnen heb je al in tijden geen echt contact meer gehad en ineens realiseer je je dat je manier van leven niet meer volledig bevredigend verloopt op alle gebieden, ondanks dat het met je verkering geweldig gaat.

We zijn inmiddels een tijd verder en het patroon is nog wat verder ingesleten en je voelt je wat ongemakkelijk worden, eigenlijk heb je het nodig om ook andere dingen in je leven die zo bij je hoorden weer toe te staan, ook nieuwe dingen toe te laten, maar je vriend of vriendin heeft daar niets mee, dus die krijg je voor geen goud mee naar die film of de sauna.

Op een bepaald moment voel je bij je zelf de behoefte om naar de sauna de gaan, maar je vriend/vriendin heeft ooit gezegd daar niets mee te hebben. Een van je andere vrienden komt met het voorstel samen een keer te gaan. Je vertelt hem dat je vriendin daar moeite mee zou hebben en houdt het voorlopig af.

Wat doe je en wat is je motivatie?

Je wil de relatie met je vriendin niet op het spel zetten, wil haar niet kwetsen, maar jouw vriendin kan jou op dat vlak niet geven wat je toch werkelijk nodig hebt en laten we eerlijk zijn, eigenlijk krijg je de behoefte om er volledig uit te breken! Hoe langer je je bewust wordt dat je een verlangen wat heel wezenlijk is hebt laten liggen, hoe meer het aan je gaat vreten.

Ondertussen heb je eigenlijk nog niet eens met je vriendin verder overlegd hoe zij hierin staat als jij eens zou gaan, maar je bent gewoon bij voorbaat bang dat je vriendschap op het spel komt te staan als je zou overwegen naar de sauna te gaan ( Je bent trouwens 24)

…..

Je vriend die voorstelde om samen met je een keer naar de sauna te gaan, belt je nog een keer op om een afspraak te realiseren want die weer niet beter dan dat jij daar een grote fan van bent, maar je vertelt hem dat je het er niet over hebt gehad maar dat je je vriendin niet wil kwetsen en kwijtraken dus dat je niet naar de sauna gaat.

Ondertussen loopt je vriendin al maanden met een probleem. Jij weet daar niets van. Haar vriendinnen hadden een dagje shoppen gepland in Antwerpen maar ze had dat afgehouden. Ze heeft tenslotte verkering met jou en ze wil jou niet voor het hoofd stoten.

Ondertussen heeft ze vernomen wat ze gemist heeft, haar vriendinnen hebben in volle glorie hun verhalen onderling uitgewisseld en op Facebook heeft ze alle gezelligheid langs zien komen en het wringt bij haar enorm dat ze zich niet heeft toegestaan mee te gaan en de afspraak voor de volgend keer staat al op de agenda heeft ze gezien op Facebook. Ze is zelfs niet meer uitgenodigd en dat doet haar behoorlijk pijn. Ze heeft het er niet met je over gehad want ze wilde je tenslotte niet kwetsen.

Inmiddels ben je een paar jaar verder, jullie hebben je allebei aangepast zoals dat heet, wezenlijk belangrijke dingen heb je onbesproken ingeleverd terwijl het je geen goed doet want diep van binnen heb je een onbedwingbare behoefte aan juist die dingen die zo wezenlijk onderdeel van je leven waren en waaraan niet meer tegemoet gekomen wordt door jou.

De relatie duurt inmiddels al jaren en ongemerkt is de relatie diep van binnen bekoeld, jullie horen nog altijd bij elkaar voor de buitenwereld, jullie zijn een setje zogezegd, maar alle jeu is er uit.

Ineens gebeurt er wat en de verkering wordt verbroken, het is plotsklaps uit.

Eigenlijk ontstond er een misverstand waarbij geen van beiden eigenlijk nog begreep wie het nou uit had gemaakt, maar dat het niet meer ging was duidelijk en over en weer was er voldoende ongenoegen, je weet niet eens wie het uitmaakte, maar jullie zijn uit elkaar.

De maanden die volgen doen pijn, je mist elkaar, het was zo'n vertrouwd patroon waarin jullie terecht kwamen en eigenlijk was ze wel lief.

Als je terugdenkt aan een tijd geleden dan voel je toch een soort benauwing, je kwam tot niets meer buiten de relatie om en dat beperkte en benauwde toch enorm.

Toch voel je je schuldig, want je was helemaal niet van plan om het uit te maken en je weet eigenlijk niet eens waarom het uit ging, je weet zelfs niet een of jij het wel was die het uitmaakte want in het gesprek was zoveel wrevel over en weer dat het wat onduidelijk was, maar dat het uit raakte dat is zeker.

Ik de loop van de komende tijd komen jullie elkaar nog wel eens tegen en eigenlijk weet je elkaar las persoon gewoon te waarderen. Zij is gewoon lief en met jou is ook niets loos. Tegelijkertijd weet je in je achterhoofd dat het niet werkte dus je houdt afstand.

Toch waardeer je haar, voel je je ongemakkelijk, en gaandeweg zie je elkaar weer vaker.

Het is de omgeving niet helemaal duidelijk hoe het nou tussen jullie is en eigenlijk weet je dat zelf ook niet zo goed.

Er bloeit weer wat op, althans het gevoel haar niet te willen kwetsen is duidelijk weer op de voorgrond aanwezig. Je gaat weer moeite doen haar vaker te zien en binnen korte tijd doen jullie weer wat jullie samen gewend waren.

Je hebt voor jezelf besloten dat die sauna en die film eigenlijk niet zo belangrijk zijn, ondanks dat je zo vreselijk graag zou gaan, maar dat gevoel weet je aardig te onderdrukken voor jezelf. Tegen die vriend die je nog een keer ontmoette vertelde je ook dat de sauna verleden tijd is, en met overtuiging waarmee je het verkondigde geloofde je ook jezelf nog.

Een tijd later kom je tot de ontdekking dat er toch iets niet klopt, je voelt je niet goed, je zit niet lekker in je vel, je bent kribbig zonder te weten waarom. Je vriendin waar je overigens veel respect voor hebt die weet inmiddels niet meer hoe hier mee om te gaan. Bovendien zit zij nog met een onderhuids gevoel dat ze zichzelf nog steeds tekort doet, omdat haar vriendinnen nog steeds leuke dingen doen waarbinnen zij al lang niet meer betrokken wordt, ze wordt daar niet vrolijk van.

De relatie komt onder druk te staan. Je voelt je inmiddels zonder het te merken toch behoorlijk geïrriteerd en gefrustreerd maar je kan er je vinger niet helemaal opleggen.

Ineens heeft je vriendin er genoeg van en hakt de knoop door, eigenlijk hadden jullie al heel lang geen echte relatie meer en de intimiteit was al lange tijd van de baan, iets wat behoorlijk aan je vrat, aan je vriendin ook trouwens, maar bij elkaar kon je je dat niet meer vinden.

Een tijd eerder was je al iemand tegen gekomen die je aansprak, en met moeite heb je dat weten af te houden,.  Je vriendin idem, maar daar weet jij niets van. Jullie voelen je ondertussen vreselijk schuldig naar elkaar en tegelijkertijd  konden jullie elkaar al lang niet meer bieden wat je nodig had.

Jullie boden je-zelf met name nooit wat je nodig had!

Dit is een verhaal zoals het niet in de sprookjesboeken vermeld staat. ….

In de sprookjesboeken staat een andere versie … toch?

Daar leefden ze nog lang en gelukkig ..

Ik laat het verzinnen van jouw sprookje nog even aan jou over …. neem er gerust even je tijd voor.

En ja … de sprookjesboeken zijn geen onbereikbare sprookjes, ze zijn net zo bereikbaar en waar als de mogelijkheid van dit sp(r)ookje hierboven.

Wordt je leven een spookje of wordt het een sprookje ….....?

Aan jou de keus!

wordt vervolgd ….

© Yvonne Mooijman

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling  

Fantasie - of - De leugen regeerde?

Een leuk gesprek, heel openhartig, ondanks dat het best confronterend was.

Het verbaasde haar dat ze hier zo open over had durven spreken want eigenlijk schaamde ze zich over zichzelf, wist best hoe het in elkaar zat, maar had zichzelf graag voorgehouden dat het niet was.

Zichzelf had ze zich jarenlang voor de gek weten te houden, had een beeld over zichzelf gevormd wat niet overeenkwam met de werkelijkheid.

Ze wist dat ze zichzelf voor de gek hield, maar het had haar zo lekker op haar plaats gehouden … het leek zo gemakkelijk, je hoefde geen verantwoordelijkheid te nemen leek het, want niemand had het in de gaten!

En … toch voelde het niet … het voelde niet lekker, ze werd voortdurend met zichzelf geconfronteerd … en tja... ga jezelf maar eens uit de weg … dat gaat niet gemakkelijk lukken, eigenlijk was het een langdurige stiekeme uitputtingsslag geweest, besefte ze nu pas.

Bij toeval kwamen we in gesprek, ach ja … wat is toeval ….!

Ze zat “even” niet lekker in haar vel, en dat had ze lang gezeten zei ze … dacht ze …

Eigenlijk had ze lang, te lang in haar eigen fantasieleven geleefd … geloofde haar eigen verhaal .. zelfs nu terwijl ze geconfronteerd werd met wat niet bleek te kloppen, was ze verbaasd, het was of er niet in haar opgekomen was dat anderen dwars door haal verhaal heen bleken te hebben kunnen kijken.

Niet allemaal natuurlijk, het gros van de mensen was niet echt geïnteresseerd geweest, had haar gelaten, hadden het niet eens ter sprake gebracht … maar nu... nu ze serieus verkering kreeg, eindelijk een werkelijke serieuze relatie aan het opbouwen was, nu werd het menens …

Hij prikte door haar verhaal heen, voelde zich genomen, hij had haar geloofd, natuurlijk had hij haar geloofd.

Tot het verhaal niet meer klopte … en ach.. zei ze “het was toch eigenlijk niet zo belangrijk?”

Ik keek haar aan, me afvragend wat haar deed aannemen dat het niet zo belangrijk was.

Ze was bang, bang om te verliezen, (bleek uit het gesprek) en daarom maakte ze de omstandigheden maar zo dat ze zouden lijken te werken …

En ja … daar prikte hij doorheen … hij onthield beter dan zij wat ze gezegd had en ineens werd ze er mee geconfronteerd, met hem ..., met zichzelf....

In eerste instantie was ze teleurgesteld, teleurgesteld dat het niet zo makkelijk bleek, het had toch een bedoeling, een goede bedoeling zelfs, maar hoe moest het nu?

Het leek zo gemakkelijk het vol te houden, gewoon de werkelijkheid aan te passen zoals het haar uitkwam, ze had er zich nooit vervelend mee gevoeld, het was een onderdeel van haar leven geworden, maar het begon haar nu op te breken.

Ze was gek op hem, hield van hem en nu ... nu vertrouwde hij haar niet.

Dat deed haar pijn, want dat was niet wat ze wilde bereiken ..!

Allerminst zelf, voor de eerste keer merkte ze nu dat iemand als hij, nu eigenlijk was waar ze zo'n verschrikkelijke behoefte aan had en juist nu dreigde ze erdoor hem juist te verliezen, ze had niet eens beseft dat het nou juist dit was waar ze nou eigenlijk zo diep van binnen altijd zo naar verlangd had ...!

Het was een diepte waarin ze nog niet gewend was geweest zich in te bewegen bleek achteraf!

Nu werd ze geconfronteerd met wat ze werkelijk had bereikt, mensen die door haar verhaal heen keken, die haar verhaal niet geloofden en zich genomen voelden, zich niet serieus genomen voelden, die haar niet meer serieus namen, en dat was nou net wat ze nodig had (besefte ze nu pas) , serieus genomen voelen.

Ik was verbaasd, als coach verbaast het me nog steeds hoe mensen soms in staat zijn zichzelf langdurig te bedotten.

Ik zei haar dat.

Zij was ineens heel verbaasd door mijn opmerking.

“Mezelf bedotten”, ik heb hèm toch juist bedot?

“Jawel, je hebt hem ook bedot, maar dat kan je alleen maar als je jezelf hebt weten te bedotten.”,.

Ze keek me aan alsof ze niet begreep wat ik bedoelde, en waarschijnlijk begreep ze dat ook niet.

Ik trachtte het haar uit te leggen.

Hij voelt zich bedot door jou, omdat hij zichzelf serieus neemt!

Hij wil zich niet laten bedotten, hij wil de persoon achter het verhaal leren kennen.

Je had verkering met hem, hij wilde je serieus nemen, maar jij nam jezelf niet serieus.

Ik vertelde haar dat ik lang naar haar verhaal geluisterd had en me vrijwel direct was opgevallen dat ze vrij stellig haar eigen verhaal geloofde waar ik al diverse punten had opgemerkt die met elkaar in tegenstrijd waren.

Ik vertelde haar dat ik soms dingen bewust door laat lopen, een proces eerst open wil leggen, wil zien hoe het hele verhaal wordt, pas dan wordt helder wat er gepasseerd is.

Ik mocht haar, ik voelde aan dat ze het niet voor niets had gedaan, achter ieder gedrag zit een positieve intentie, al is het maar om scheef overeind te kunnen blijven staan en niet om te vallen!

Niet dat ik daarmee het gedrag goedkeur of handig vind, maar het ik vind mensen belangrijk en ik wil in contact met de mens achter zijn verhaal.

Niet dat ik met iedereen dat proces aan ga, zeker te weten van niet.

Eigenlijk is het een dik compliment als ik dit doe, voor degene die het betreft.

Ik kan even goed iemand allerlei verhalen op laten hangen zonder er op in te gaan, ik hoef tenslotte de hele wereld niet te verbeteren.

Ze keek me stomverbaasd aan.

Maar waarom ben je dan met mij nog in gesprek?

Ik keek haar aan en zie: “Je raakt me, en wie weet heeft dit gesprek voor mij ook wel een bedoeling, soms kom je daar jaren later pas achter, en soms niet!”

Ze liet haar hoofd hangen en durfde me niet aan te kijken …

“En ik heb je besodemieterd?”, zei ze.

Nu keek ik haar verbaasd aan : “Je hebt jezelf meer besodemieterd, en dat is je lang gelukt, en nu niet meer.”

Ik zag haar denken … :”en toch schaam ik mij ...”, zei ze.

Ik schoot in de lach … “ik wil niet hard zijn, maar dat lijkt me een prima begin!”

Het leek me wel zo eerlijk haar te vertellen wat ik daarmee bedoelde.

Ik bedoel, dat toegeven dat je je schaamt een begin is, omdat je eindelijk met je gevoel bij jezelf uit komt, voorheen kwam je niet tot schaamte.

Niet dat schaamte zelf wat oplost .. maar het geeft aan dat je met je gevoel jezelf hebt kunnen bereiken en dat is me veel waard, want daar zit het begin voor jou.

Je bent mij niets verschuldigd, natuurlijk wens ik eerlijk benaderd worden en moet me niets op de mouw willen spelden.

Laat ik eerlijk zijn, als ik je verkering zou zijn zou ik geen relatie met je aan willen gaan als jij jezelf nog altijd wat op de mouw speldt.

Je kan pas een goede relatie aan gaan als de ander zichzelf serieus neemt, dus in wezen ben je gewoon nog geen goede relatie … (tja, die was hard, maar ik wilde het haar niet onthouden!)

Ze liet het een en ander op zich inwerken.

Het gesprek verliep dus niet in het tempo waarin ik het nu beschrijf, normaal gesproken duren deze gesprekken gauw twee tot drie uren.

Ondanks dat ik best confronterende dingen tegen haar zei, voelde ze zich voornamelijk opgelucht.

Opgelucht omdat ze merkte dat ze eindelijk een keer serieus genomen had gevoeld.

Ik had het niet “laten gebeuren” maar confronteerde haar met wat ik gehoord had.

Jij neemt me serieuzer dan ik mezelf ooit gedaan heb, en eigenlijk is dat waar ik altijd naar verlangd heb, ik zat er alleen niet op te wachten en verwachtte niet dat iemand me ooit nog serieus zou nemen.

Natuurlijk wist ik wat er gaande was, ik wist alleen niet waarom ik het deed.

Meestal worden mensen boos en wijzen me af, laten me stikken. Ik heb dan een hekel aan mezelf.

Dat maakt dat ik me nog onzekerder ga voelen en nog meer probeer te bereiken wat ik wil en pas mijn verhaal er dan op aan.

Dat is niet de weg heb ik nu begrepen, ik ben blij dat ik nu dit inzicht heb gekregen.

Ik mag mezelf en mijn omgeving wel eens wat serieuzer nemen.

Ik hoop dat ik met mijn vriend er nog uitkom, die moet zich behoorlijk genomen gevoeld hebben.

Als hij me er niet zo op aangesproken zou hebben zou ik nog steeds hetzelfde doen en het bracht me steeds minder bij mijn doel.

“Wat is je doel,” vroeg ik haar?

Ze wilde antwoord geven, maar ze “zat ik haar hoofd”, ze was bereid meteen antwoord te geven, maar dat was niet wat ik bedoelde.

Ga terug naar je gevoel, niet naar wat je denkt … . geef jezelf die drie seconden die je daarvoor nodig hebt, wat voel je dat je nodig hebt …!

Ze nam de tijd om werkelijk in te voelen en er kwam aarzelend uit: “ik wil werkelijk serieus genomen worden,” voor de volle 100% als mens serieus genomen te voelen geloof ik.

Uiteindelijk bleek ze door haar gedrag, hoe onbeholpen het ook was geweest, uiteindelijk daar uitgekomen.

Het mag vreemd klinken, het is wat ik vaak tegen kom!

Al die mensen die haar niet serieus genomen hadden waren ook niet serieus met haar bezig gegaan.

Onbewust zocht ze naar mensen die haar werkelijk serieus konden nemen!

Zolang ze zichzelf echter niet serieus nam, ontmoette ze ook niet de mensen die ze nodig had.

Nu ze een serieuze relatie aan wenste te gaan, kwam ze iemand tegen die zichzelf en haar serieus wenste te nemen.

Ik hoop dat ze de kans nog krijgt bij haar verkering .., zoals ik haar al zei: “Niemand wil besodemieterd worden” ze zal dus eerst met zichzelf aan de slag moeten om haar oude gewoonte om te zetten naar “zichzelf als mens werkelijk serieus te nemen”.

Ze was verbaasd hoe goed het had gedaan om dit gesprek zo te hebben, dit was eigenlijk wat ze wilde.

Niet de confrontatie of zich, alhoewel confrontatie een vorm is van werkelijk contact en dat was waar ze zo zielsveel behoefte aan had.

Ik vertelde haar, dat ze dat contact nu zelf had “geforceerd” vanuit haar “onhandig gedrag”, dit was eigenlijk een vorm van negatieve aandacht vragen.

Onbewust trek je dat aan als er iets dient opgelost te worden.

Je baseerde je leven op een leugen, bovendien was je daarin erg volhardend!

Je onderbewustzijn zal echter altijd volhardender zijn, het is diens taak het hoogst haalbare uit je te halen, je te laten doen wat je bedoeling (DOEL) van je leven is!

Het zal je tegen iedere leugen beschermen, desnoods je leven lang als je erg "eigen-wijs" bent!

Het is de taak van je onderbewuste het te ontmaskeren als je je leven niet vrij van leugens leeft.

je onderbewuste is uiteindelijk je hoofdverantwoordelijk, die zich de stem van je ziel nog herinnert!

Het zal er werkelijk alles aan doen, welke leugen dan ook die je bent gaan "geloven",  te ontmaskeren, het zal je blijvend confronteren met de werkelijkheid, het geeft je signalen, eerst vriendelijke, daarna zal het je klachten voorschotelen, als signaal om de leugen op te lossen, net zo lang tot de pijn van de signalen zo heftig wordt dat je de leugen wel zal moeten "willen" ontmaskeren.

Jij hebt het ver laten "lopen", jij was volhardend in het willen blijven geloven van wat een leugen bleek, je ging als het ware over de rand van de "werkelijkheid" heen.

Maar nu ben je weer bij jezelf!! Je hebt jezelf hervonden, gefeliciteerd!


En je hebt het nog zelf opgelost ook!

Ken je de opmerking:"De leugen regeerde"?


Dat is nu verleden tijd!

Ze keek me aan en zei:" Ik heb het niet op de meest handige manier opgelost geloof ik!"

Nee, op de meest pijnlijke en op de meest langdurige manier dat klopt, je kan je kracht positief en negatief aanwenden blijkt wel weer!

Maar wees gerust, je kracht die in je had heb je aan jezelf bewezen, nu nog de neus de juiste kant op houden en je bent er!

Je hebt de cirkel doorlopen en je bent terug bij jezelf!
Gefeliciteerd!

Ze wist nu dat werkelijk contact ook op de positieve manier kon, zoals ze de opluchting in zichzelf herkende doordat ze zich als mens wezenlijk serieus genomen had gevoeld in het gesprek.

Ondanks de confrontatie had ze zich niet beoordeeld gevoeld waardoor ze zich veilig had gevoeld.

Eigenlijk was ik dus zelf niet erg veilig voor de ander, besefte ze zich nu.

En ook niet voor mezelf dus!

Gelukkig kunnen we als mensen elkaar aanvullen … veiligheid bieden .. eerlijk zijn, het zijn allemaal dingen die we in wezen allemaal in ons hebben, indien we werkelijk met ons gevoel bij onszelf kunnen komen!

We zijn er tenslotte om elkaar te helpen nietwaar?

En we komen elkaar nooit voor niets tegen!