Het filmpje "O happy days" houd ik bewust regelmatig zo veel mogelijk boven in deze weblog. De rest van mijn nieuwe teksten voeg ik dus vaak ONDER dit filmpje toe!
Dit filmpje toont op een geweldige manier wat er door middel van transformationele coaching en training kan plaatsvinden in de gedachtegang en daarmee in het gevoel van mensen, en van daaruit gebeurt er van alles met het zelfvertrouwen van mensen.
Mooi om het gebrek aan zelfvertrouwen in het begin van het filmpje te zien ombuigen naar het weer kunnen gaan gebruiken van het totale potentieel van de zanger.
Dit potentieel was bij aanvang al aanwezig, maar kon op dat moment niet volledig worden aangesproken. Door "anders en positiever over zichzelf te gaan denken" tijdens dit proces, zie je het zelfvertrouwen weer groeien.
Prachtig ook om te zien wat veranderingen in het energieveld van de één kan doen met het energieveld van andere mensen daar rondom heen. (Ook bij het publiek!)
Ik vond het altijd lastig om bij mensen die geïnteresseerd zijn in mijn werk, zoals op netwerk bijeenkomsten in het zakenleven, om over te brengen wat er zoal bij mensen gebeurt bij "transformationele coaching" en wat dit dan weer te maken heeft met persoonlijke ontwikkeling.
Of het nu privé of zakelijk is, we weten allemaal dat een positief zelfbeeld en zelfvertrouwen ons veel dichter bij onze werkelijke capaciteiten brengt. Onze presentatie naar de buitenwereld wordt veel authentieker en effectiever.
Dit filmpje laat het simpelweg in 3 minuten zien.
Het bewerkstelligt bij mensen een andere mind-set, een ander gedachte patroon, wat een veel beter en effectiever persoonlijk resultaat geeft voor die persoon.
Het "verwoordt" als het ware het effect van mijn werk in al zijn facetten, op een eenvoudige en duidelijk inzichtelijke manier.
Het belangrijkste gebeuren ligt, in het loslaten van gedachten die belemmeren en toelaten van gedachten die ondersteunend zijn om die dingen te kunnen neerzetten die we voorheen al in ons hadden.
Prachtig hoe dit in drie minuten weer te geven blijkt.......
Met dank aan de film maker!
Wil je, na het zien van het filmpje weten waar dit alles in de praktijk toe leidt...?
Bekijk gerust eerst het filmpje en zie dan via onderstaande link de verbinding en uitwerking ervan in de soms harde realiteit!
..
Sister Act II
Lees klantervaring.
Lees ook het artikel communiceren.
Met vriendelijke groet en graag weer tot ziens op mijn weblog,
Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Posts tonen met het label © Yvonne Mooijman. Alle posts tonen
Posts tonen met het label © Yvonne Mooijman. Alle posts tonen
donderdag 23 februari 2023
donderdag 24 oktober 2013
Verdriet, vertrouwen en het geopende hart
Openheid, nog het vertrouwen van een kind.
Het is een voorrecht te mogen beleven hoe heel jonge kinderen nog vol en open in het leven staan.
Vol vertrouwen, nog onwetend van pijn, onwetend van emotionele pijn die vaak onbewust en onbedoeld veroorzaakt wordt door hun omgeving die al geconditioneerd en vol oordeel in het leven staan.
Jonge kinderen kennen wat dat betreft gelukkig vaak nog geen angst, hebben nog geen strategieën hoeven ontwikkelen om die pijn die ze daarmee op zouden doen te vermijden.
Een kind is een gelukkig wezen zolang het zich nog vrij kan ontwikkelen, zich vrij kan wanen en zich vrijelijk kan uiten zoals het zich vanbinnen voelt.
Emotionele pijn, veroorzaakt door het vaak beoordeeld worden kan veel doen met het vervolg van iemands leven. Vaak is het nodig je weer bewust te worden dat het oordelen wat de omgeving deed, veel pijn veroorzaakte, want veroordeling (hoe klein ook) is een afwijzing van wie je in oorsprong bent, het in oorsprong nog vertrouwen zijn dus.
Veel kinderen die wat ouder worden gaan vrij automatisch geconfronteerd worden met oordelen van de omgeving. Het “goed- en fout-denken” zit inmiddels ernstig ingebakken in onze maatschappij.
Denk eens terug aan je opvoeding, of het nu je ouders of school of kerk sport of verenigingsleven was, wat hebben we vaak moeten aanhoren wat we anders “hadden moeten doen”, op school kregen we geen complimenten om wat we prima deden, we werden “bezaaid” met rode strepen onder de fouten met een uiteindelijke beoordeling van 0-10 waarbij je maar weinig vergissingen behoefde te maken in verhouding tot de juiste antwoorden, waarbij iedere vergissing stevig onder de aandacht werd gebracht. Kortom ons leven werd vaak geleid door afkeuring en niet door complimenten en dat heeft tot veel lastige effecten geresulteerd.
Want hoe meer je deed (vrijelijk leefde) hoe meer risico op afkeuring!
En afkeuring doet pijn! Emotionele pijn die wij allen als volwassenen hebben opgelopen waardoor het kind in ons stevig onder de loep is genomen en waardoor bij velen “het blije vrije en nog onafhankelijke spontane kind in ons” zo goed als verdwenen is.
In mijn werk als coach / counsellor is een groot deel van mijn taak om je als kind, volwassene of jong-volwassene weer terug te ont-wikkelen tot het blije vrije ongedwongen kind wat nog en weer mag voelen wat het voelt en mag uiten wat het uit. Het weer los-wikkelen (zoals je een spoel die is opgewonden weer afwikkelt) van al deze oordelen die we hebben moeten doorstaan en die onze vrijheid en blijheid als kind zo heftig hebben omwikkeld dat we dat kind in ons en die blijheid en onbevangenheid die daar bij hoort niet meer konden ervaren en beleven.
Is het nu zo dat al die beoordelingen en emotionele pijn ons bewust is aangedaan?
Geenszins, ik durf zelfs te stellen dat het zo'n automatisme is waarin we zijn opgegroeid dat we zelf ook voortdurend onbewust ons oordeel vellen. Vandaar dat het zo belangrijk is om ons bewust te worden van dit gegeven en vooral ook ons eigen aandeel hierin naar weer anderen te herkennen.
Goedbedoeld, met het doel ons op te voeden, zijn de beoordelingen ons leven binnen geslopen en tegelijkertijd hebben we aangenomen dat dit de enige weg was en hebben we onbewust deze weg doorgezet. Bewust worden wat dit met ons deed en met onze kinderen en kleinkinderen zal doen als we dit ongehinderd voortzetten is dus van belang want het kan namelijk heel gemakkelijk anders, maar dat vraagt om bewustwording.
Daarnaast zijn er vele ervaringen in ons leven die ons pijn hebben kunnen doen.
Verlies van mensen die ons dierbaar zijn bijvoorbeeld roept enorme pijn op.
Niemand van buitenaf die daar verantwoordelijk voor was en toch riep het een enorme pijn bij ons op.
Graag neem ik dit als voorbeeld simpelweg omdat we naar niemand de schuld kunnen schuiven van de pijn.
Het is ons eigen gevoel van verlies wat ons pijn deed.
Ook daarin raken we een stuk van onze onbevangenheid kwijt.
We durven als het ware ons hart niet meer zo te openen als voorheen en gaan ons afsluiten om het risico te vermijden nogmaals zo'n pijnlijk verlies te moeten doorstaan.
Liefdesverdriet kan letterlijk pijn doen, elke vorm van verdriet doet ons pijn, emotionele pijn.
Ik kan me herinneren dat ik na het overlijden van mijn vader toen ik 18 was, overspoeld werd door het pijnlijke gevoel van heftig verlies en ik me voelde achtergelaten in een overweldigend stuk verdriet en rouw.
Door de omstandigheden was ik genoodzaakt (voelde ik me genoodzaakt) me stevig op mijn studie te storten en ik gaf naar buiten toe de indruk goed door te kunnen met mijn leven, maar diep van binnen schreeuwde de pijn en het verdriet om het heftige verlies wat het in me opriep.
Ik realiseer me dat ik een jaar of twee later (gelukkig) door een van mijn vrienden er op attent werd gemaakt dat ik erg onverwacht erg cynisch kon reageren en hij vroeg me waarom ik dit nodig had, want dat cynisme was vaak een veroordeling naar de anderen om me heen die gewoon verder leefden, zich onbewust wat er zich in mij afspeelde.
Ik ben deze persoon nog altijd intens dankbaar dat hij de moeite nam mij even “onder handen” te nemen, en me heel oprecht de gelegenheid gaf van hem terug te kunnen horen hoe pijnlijk mijn gedrag kon zijn voor mijn omgeving, die vaak (en terecht) nog de kinderlijke vrijheid en blijheid in zich kon hebben.
Pas nu besef ik pas hoe waardevol zijn opmerking indertijd geweest is.
Pas nu ervaar ik ook hoe moeilijk en pijnlijk het is om afgekeurd te worden op het stuk onbevangenheid en blijheid wat ieder voor zich, in oorsprong in zich meedraagt en vaak met moeite weer opnieuw te ont-wikkelen kreeg en hoe moeilijk het is om dat te mogen bewaren in je.
Vorig jaar ben ik enorm geschrokken van een boek dat ik las over rouw.
Hoe goedbedoeld het boek ook geschreven was, het was een aanklacht tegen iedere goed bedoelde opmerking die de omgeving van rouwenden maakte.
Iedere opmerking, hoe oprecht ook, werd regelrecht afgekeurd als ongevoelig, niet beseffend wat de rouwende aan pijn ervoer.
Net in diezelfde tijd overkwam het mij dat ik heel oprecht geraakt werd in het verlies wat iemand in mijn nabije omgeving doormaakte.
Als geen ander wist ik wat er doorgemaakt werd en wist ik dat elke opmerking en elke zin die ik zou zeggen, volkomen verkeerd beoordeeld zou kunnen worden.
Het raakte mij zeer toen dat ook gebeurde.
Mijn onbevangenheid (doorspekt met ervaring en pijn die ik met jarenlange pijn en moeite weer had weten op te bouwen) leek in één klap weggevaagd.
Je krijgt het gevoel weer van voren af aan te moeten beginnen, het opbouwen van het weer blij, vrij en onbevangen te mogen zijn.
Letterlijk heb ik ervaren wat het met je doet als je na jarenlang opkrabbelen, je hart weer durfde openen terwijl een ander vanuit intense pijn en angst als eerste reactie die deur keihard voor je gevoel lijkt dicht te smijten.
De eerste reactie is intense pijn en schrik, verbouwereerdheid over de afwijzing ondanks dat ik me volledig kon invoelen in de situatie van de ander en wist dat de angst voor de ander voor nieuwe pijn immens was. Dus liever werd de deur voor positieve gevoelens dichthouden dan opnieuw risico lopen van verlies.
Lange tijd was ik in staat om die deur dan maar weer te sluiten, je gevoel geen toegang te verlenen, dan liep je ook geen enkel risico.
En dan ineens, plots dan neemt je onderbewustzijn de zaken van je over, en geheel onverwacht op een moment van onbedachtzaamheid overkomt het je dat je niet bedacht was de deur dicht te houden.
Ineens ontwikkelt een nieuwe situatie zich en word je geraakt en staat de poort naar de buitenwereld wijd open, met weer alle risico van dien.
Je gevoel stroomde weer, je was als een kind wat stroomde in het leven en je zegt de onbevangen dingen weer zoals je als kind gezegd zou hebben, en gelukkig maar en gelukkig weer!
De schrik is immens als dan ineens de beoordeling weer even hard om de hoek komt kijken, zelfs als je je kan inleven in de situatie van de ander zoals je die zelf ook gekend hebt.
De deur van je open hart weer dicht smijten lijkt een optie, maar het kan voor komen dat het levensinstinct inmiddels zo voelbaar is en zoveel positiefs doet ervaren (ondanks de afwijzing) dat je niet anders meer kan dan besluiten je hart weer open te laten.
Ik probeerde weer herhaaldelijk mijn hart te sluiten vanuit de pijn die ik me voor mijn gevoel voelde aangedaan, (zelfs wetende dat de ander je niets aan doet, die ondergaat gewoon zijn eigen proces!) Het onbegrip, nee de pijn die ik kan ervaren over het nog sluiten van het hart van de ander, dat zou wel eens de pijn kunnen zijn die ik me werkelijk raakt.)
Ik heb besloten mijn hart niet meer te willen sluiten. Ik kan het zelfs niet meer
Ik heb het geprobeerd, opnieuw geprobeerd, maar mijn voluit en volledig leven wat ik mezelf daarmee ontnam deed me meer zeer dan de pijn van een weer geopend onbegrepen hart.
Het zijn pijnlijke processen, en soms zelfs processen waarbij je tijdelijk alleen nog maar mag kiezen tussen twee soorten pijn. De pijn van het gesloten hart of de pijn van het geopende hart wat nog niet ontvangen kan worden.
Ik kies voor het laatste, dan ben ik in ieder geval weer voorzien van een geopend hart.
En eigenlijk voelt dat heel goed en vooral vrij ondanks een mogelijke beoordeling van de ander vanuit diens nog aanwezige pijn.
Openheid, nog het vertrouwen van het kind. Het is de overgave aan het leven in het volste vertrouwen dat het leven alle goed voor jou in petto heeft. Het kinderlijk geloven, het kinderlijk weten dat dit zo is, waardoor en waarna het zich pas weer zal weten te manifesteren.
Ik hoop dat ik sterker zal blijven in het blijven openen van mijn hart dan dat mijn omgeving in staat zal zijn de deur van mijn hart dicht te smijten.
Ik wens je een geopend hart ....
En mocht je je nog niet los kunnen maken van de gewoonte van beoordeling, reken dan gewoon wat je overkomt eens alles goed ….. een prima manier om de overgang te maken naar overgave in het leven. De overgave aan een geopend hart!
© Yvonne Mooijman
Het is een voorrecht te mogen beleven hoe heel jonge kinderen nog vol en open in het leven staan.
Vol vertrouwen, nog onwetend van pijn, onwetend van emotionele pijn die vaak onbewust en onbedoeld veroorzaakt wordt door hun omgeving die al geconditioneerd en vol oordeel in het leven staan.
Jonge kinderen kennen wat dat betreft gelukkig vaak nog geen angst, hebben nog geen strategieën hoeven ontwikkelen om die pijn die ze daarmee op zouden doen te vermijden.
Een kind is een gelukkig wezen zolang het zich nog vrij kan ontwikkelen, zich vrij kan wanen en zich vrijelijk kan uiten zoals het zich vanbinnen voelt.
Emotionele pijn, veroorzaakt door het vaak beoordeeld worden kan veel doen met het vervolg van iemands leven. Vaak is het nodig je weer bewust te worden dat het oordelen wat de omgeving deed, veel pijn veroorzaakte, want veroordeling (hoe klein ook) is een afwijzing van wie je in oorsprong bent, het in oorsprong nog vertrouwen zijn dus.
Veel kinderen die wat ouder worden gaan vrij automatisch geconfronteerd worden met oordelen van de omgeving. Het “goed- en fout-denken” zit inmiddels ernstig ingebakken in onze maatschappij.
Denk eens terug aan je opvoeding, of het nu je ouders of school of kerk sport of verenigingsleven was, wat hebben we vaak moeten aanhoren wat we anders “hadden moeten doen”, op school kregen we geen complimenten om wat we prima deden, we werden “bezaaid” met rode strepen onder de fouten met een uiteindelijke beoordeling van 0-10 waarbij je maar weinig vergissingen behoefde te maken in verhouding tot de juiste antwoorden, waarbij iedere vergissing stevig onder de aandacht werd gebracht. Kortom ons leven werd vaak geleid door afkeuring en niet door complimenten en dat heeft tot veel lastige effecten geresulteerd.
Want hoe meer je deed (vrijelijk leefde) hoe meer risico op afkeuring!
En afkeuring doet pijn! Emotionele pijn die wij allen als volwassenen hebben opgelopen waardoor het kind in ons stevig onder de loep is genomen en waardoor bij velen “het blije vrije en nog onafhankelijke spontane kind in ons” zo goed als verdwenen is.
In mijn werk als coach / counsellor is een groot deel van mijn taak om je als kind, volwassene of jong-volwassene weer terug te ont-wikkelen tot het blije vrije ongedwongen kind wat nog en weer mag voelen wat het voelt en mag uiten wat het uit. Het weer los-wikkelen (zoals je een spoel die is opgewonden weer afwikkelt) van al deze oordelen die we hebben moeten doorstaan en die onze vrijheid en blijheid als kind zo heftig hebben omwikkeld dat we dat kind in ons en die blijheid en onbevangenheid die daar bij hoort niet meer konden ervaren en beleven.
Is het nu zo dat al die beoordelingen en emotionele pijn ons bewust is aangedaan?
Geenszins, ik durf zelfs te stellen dat het zo'n automatisme is waarin we zijn opgegroeid dat we zelf ook voortdurend onbewust ons oordeel vellen. Vandaar dat het zo belangrijk is om ons bewust te worden van dit gegeven en vooral ook ons eigen aandeel hierin naar weer anderen te herkennen.
Goedbedoeld, met het doel ons op te voeden, zijn de beoordelingen ons leven binnen geslopen en tegelijkertijd hebben we aangenomen dat dit de enige weg was en hebben we onbewust deze weg doorgezet. Bewust worden wat dit met ons deed en met onze kinderen en kleinkinderen zal doen als we dit ongehinderd voortzetten is dus van belang want het kan namelijk heel gemakkelijk anders, maar dat vraagt om bewustwording.
Daarnaast zijn er vele ervaringen in ons leven die ons pijn hebben kunnen doen.
Verlies van mensen die ons dierbaar zijn bijvoorbeeld roept enorme pijn op.
Niemand van buitenaf die daar verantwoordelijk voor was en toch riep het een enorme pijn bij ons op.
Graag neem ik dit als voorbeeld simpelweg omdat we naar niemand de schuld kunnen schuiven van de pijn.
Het is ons eigen gevoel van verlies wat ons pijn deed.
Ook daarin raken we een stuk van onze onbevangenheid kwijt.
We durven als het ware ons hart niet meer zo te openen als voorheen en gaan ons afsluiten om het risico te vermijden nogmaals zo'n pijnlijk verlies te moeten doorstaan.
Liefdesverdriet kan letterlijk pijn doen, elke vorm van verdriet doet ons pijn, emotionele pijn.
Ik kan me herinneren dat ik na het overlijden van mijn vader toen ik 18 was, overspoeld werd door het pijnlijke gevoel van heftig verlies en ik me voelde achtergelaten in een overweldigend stuk verdriet en rouw.
Door de omstandigheden was ik genoodzaakt (voelde ik me genoodzaakt) me stevig op mijn studie te storten en ik gaf naar buiten toe de indruk goed door te kunnen met mijn leven, maar diep van binnen schreeuwde de pijn en het verdriet om het heftige verlies wat het in me opriep.
Ik realiseer me dat ik een jaar of twee later (gelukkig) door een van mijn vrienden er op attent werd gemaakt dat ik erg onverwacht erg cynisch kon reageren en hij vroeg me waarom ik dit nodig had, want dat cynisme was vaak een veroordeling naar de anderen om me heen die gewoon verder leefden, zich onbewust wat er zich in mij afspeelde.
Ik ben deze persoon nog altijd intens dankbaar dat hij de moeite nam mij even “onder handen” te nemen, en me heel oprecht de gelegenheid gaf van hem terug te kunnen horen hoe pijnlijk mijn gedrag kon zijn voor mijn omgeving, die vaak (en terecht) nog de kinderlijke vrijheid en blijheid in zich kon hebben.
Pas nu besef ik pas hoe waardevol zijn opmerking indertijd geweest is.
Pas nu ervaar ik ook hoe moeilijk en pijnlijk het is om afgekeurd te worden op het stuk onbevangenheid en blijheid wat ieder voor zich, in oorsprong in zich meedraagt en vaak met moeite weer opnieuw te ont-wikkelen kreeg en hoe moeilijk het is om dat te mogen bewaren in je.
Vorig jaar ben ik enorm geschrokken van een boek dat ik las over rouw.
Hoe goedbedoeld het boek ook geschreven was, het was een aanklacht tegen iedere goed bedoelde opmerking die de omgeving van rouwenden maakte.
Iedere opmerking, hoe oprecht ook, werd regelrecht afgekeurd als ongevoelig, niet beseffend wat de rouwende aan pijn ervoer.
Net in diezelfde tijd overkwam het mij dat ik heel oprecht geraakt werd in het verlies wat iemand in mijn nabije omgeving doormaakte.
Als geen ander wist ik wat er doorgemaakt werd en wist ik dat elke opmerking en elke zin die ik zou zeggen, volkomen verkeerd beoordeeld zou kunnen worden.
Het raakte mij zeer toen dat ook gebeurde.
Mijn onbevangenheid (doorspekt met ervaring en pijn die ik met jarenlange pijn en moeite weer had weten op te bouwen) leek in één klap weggevaagd.
Je krijgt het gevoel weer van voren af aan te moeten beginnen, het opbouwen van het weer blij, vrij en onbevangen te mogen zijn.
Letterlijk heb ik ervaren wat het met je doet als je na jarenlang opkrabbelen, je hart weer durfde openen terwijl een ander vanuit intense pijn en angst als eerste reactie die deur keihard voor je gevoel lijkt dicht te smijten.
De eerste reactie is intense pijn en schrik, verbouwereerdheid over de afwijzing ondanks dat ik me volledig kon invoelen in de situatie van de ander en wist dat de angst voor de ander voor nieuwe pijn immens was. Dus liever werd de deur voor positieve gevoelens dichthouden dan opnieuw risico lopen van verlies.
Lange tijd was ik in staat om die deur dan maar weer te sluiten, je gevoel geen toegang te verlenen, dan liep je ook geen enkel risico.
En dan ineens, plots dan neemt je onderbewustzijn de zaken van je over, en geheel onverwacht op een moment van onbedachtzaamheid overkomt het je dat je niet bedacht was de deur dicht te houden.
Ineens ontwikkelt een nieuwe situatie zich en word je geraakt en staat de poort naar de buitenwereld wijd open, met weer alle risico van dien.
Je gevoel stroomde weer, je was als een kind wat stroomde in het leven en je zegt de onbevangen dingen weer zoals je als kind gezegd zou hebben, en gelukkig maar en gelukkig weer!
De schrik is immens als dan ineens de beoordeling weer even hard om de hoek komt kijken, zelfs als je je kan inleven in de situatie van de ander zoals je die zelf ook gekend hebt.
De deur van je open hart weer dicht smijten lijkt een optie, maar het kan voor komen dat het levensinstinct inmiddels zo voelbaar is en zoveel positiefs doet ervaren (ondanks de afwijzing) dat je niet anders meer kan dan besluiten je hart weer open te laten.
Ik probeerde weer herhaaldelijk mijn hart te sluiten vanuit de pijn die ik me voor mijn gevoel voelde aangedaan, (zelfs wetende dat de ander je niets aan doet, die ondergaat gewoon zijn eigen proces!) Het onbegrip, nee de pijn die ik kan ervaren over het nog sluiten van het hart van de ander, dat zou wel eens de pijn kunnen zijn die ik me werkelijk raakt.)
Ik heb besloten mijn hart niet meer te willen sluiten. Ik kan het zelfs niet meer
Ik heb het geprobeerd, opnieuw geprobeerd, maar mijn voluit en volledig leven wat ik mezelf daarmee ontnam deed me meer zeer dan de pijn van een weer geopend onbegrepen hart.
Het zijn pijnlijke processen, en soms zelfs processen waarbij je tijdelijk alleen nog maar mag kiezen tussen twee soorten pijn. De pijn van het gesloten hart of de pijn van het geopende hart wat nog niet ontvangen kan worden.
Ik kies voor het laatste, dan ben ik in ieder geval weer voorzien van een geopend hart.
En eigenlijk voelt dat heel goed en vooral vrij ondanks een mogelijke beoordeling van de ander vanuit diens nog aanwezige pijn.
Openheid, nog het vertrouwen van het kind. Het is de overgave aan het leven in het volste vertrouwen dat het leven alle goed voor jou in petto heeft. Het kinderlijk geloven, het kinderlijk weten dat dit zo is, waardoor en waarna het zich pas weer zal weten te manifesteren.
Ik hoop dat ik sterker zal blijven in het blijven openen van mijn hart dan dat mijn omgeving in staat zal zijn de deur van mijn hart dicht te smijten.
Ik wens je een geopend hart ....
En mocht je je nog niet los kunnen maken van de gewoonte van beoordeling, reken dan gewoon wat je overkomt eens alles goed ….. een prima manier om de overgang te maken naar overgave in het leven. De overgave aan een geopend hart!
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
vrijdag 22 juni 2012
Follow your heart! Neem weer de vrijheid je natuur te volgen!
Follow your heart …..neem de vrijheid
je natuur te volgen ….
Soms denken we in “onmogelijkheden”,
als zouden we bepaalde dingen niet kunnen doen, denken er geen tijd voor
hebben, denken ze niet te kunnen verenigen met andere belangen, denken niet tegen
omstandigheden op te kunnen die zijn, kortom, soms beperken we
onszelf hevig …
Vaak zijn we gewend te denken in keuzes
die we moeten maken, òf het één, òf het ander.
Heel vaak zijn we vergeten dat het
leven niet òf-òf is, maar gewoon èn-en kan zijn en soms is
vertrouwen en overgave de oplossing en dient je oplossing zich gewoon tzt aan in een vorm die je volstrekt zelf nooit verzonnen zou kunnen hebben (bedacht zou kunnen hebben!).
De natuur is in staat wegen vrij te maken die we zelf als afgesloten of onmogelijk beoordeeld hebben.
De natuur is in staat wegen vrij te maken die we zelf als afgesloten of onmogelijk beoordeeld hebben.
Leer weer te geloven in meerdere
mogelijkheden, in meerdere oplossingen en dat het leven vaak zelf de oplossing biedt. We dienen dan wel ons hart te volgen en op het juiste moment de juiste actie te ondernemen ... op ons gevoel ... dan wel te verstaan, voelen vanuit onze hart-energie!
Ik zeg mijn cliënten wel eens, er zijn
altijd minsten drie oplossingen, het ene ... , het andere ... en de oplossing
die je nog niet gezien hebt.
Het grappige is dat als we met onze
mind naar oplossingen zoeken, we vaak op één beperkte uitkomst
uitkomen, we hebben geleerd in of-of te denken! Alsof de wereld beperkt is.
Maar zit de wereld zo in elkaar?
Soms zien we helemaal niet hoe we iets
ooit zullen oplossen, lijken dingen Godsonmogelijk en ja sommige
dingen moet je gewoon niet willen sturen, sommige oplossingen dienen
zich gewoon aan.
Meestal eigenlijk … wel eens
opgevallen?
Complexe problemen in onze ogen,
waarvoor we zo een, twee drie geen oplossing zien, blijken na enige
tijd zich vanzelf opgelost te hebben, vooral als we het aan de vrije
natuur over gelaten hebben.
Zo heb ik ooit jaren geleden een zus van mijn
overleden vriend een ring terug willen geven. Ik zag echt niet
hoe ik dat voor elkaar zou krijgen. Wist niet hoe ze nu heette omdat
ze mogelijk getrouwd zou zijn, wist niet waar ze woonde. Kortom ik
wist de oplossing niet en toch wist ik diep van binnen dat ik haar de
ring terug wilde geven na dertig jaar! En ineens diende zich de
oplossing aan in een vorm waarin ik als ik het zelf had willen
regelen, een Godsvermogen had moeten uitgeven om de toevalligheid die
zich voordeed zelf te creëren.
Ik ging na zovele jaren spontaan naar zijn graf
en besloot in dat zelfde plaatsje waar hij vroeger woonde, nog even een hapje te gaan
eten, alvorens de reis naar huis aan te vangen. Het was tegen half
zes, dus nog te vroeg om een volle zaak te treffen. De zaak was nog
leeg zelfs, maar ik was ruim 1½ uur van huis en besloot de stilte
van dat restaurantje te prevaleren boven doorrijden.
Na goed een half uur ging de deur open
een kwam een gezelschap van 6 vrouwen binnen die duidelijk een
gezellig dagje uit waren geweest, naar de sauna in de buurt bleek.
De sfeer was plezierig en ik werd door
hen spontaan in hun gesprek betrokken. We kenden elkaar helemaal niet
en ze bleken zes nichten van elkaar die hun jaarlijkse nichtendag
vierden.
Ze kwamen ieder uit hun eigen streek en
zagen elkaar zo 1 keer per jaar, iedere keer ergens anders.
Toevallig deze keer in de plaats waar
ik nu zat te eten.
Ik wist op dat moment hun verhaal nog
niet en zij het mijne niet. Het was een aangenaam gezelschap wat plezier had, duidelijk een
dagje uit was en mij in hun plezier betrok, wat me goed deed ik ben gevoelig voor aangenaam gezelschap!
Ik nam aan dat het mogelijk zou zijn
dat zij allen in die plaats woonden, en vroeg hen spontaan of ik een
vraag mocht stellen en ja natuurlijk mocht ik dat.
Ik zei dat ik heel vroeger in deze
plaats geweest was en nog graag met iemand in contact zou komen die
er vroeger gewoond had. Ik noemde haar meisjes naam. Een van de
vrouwen zei, is haar broer vroeger overleden dat je weet? Uiteraard
wist ik dat haar broer was overleden, het was mijn overleden vriend!
Ik vertelde hen dat. Tot mijn verbijstering bleek dat de zes vrouwen
zes volle nichten bleken van zowel mijn overleden vriend als uiteraard van zijn zus!
Binnen een dag bleek ik contact te
hebben met de zus van mijn overleden vriend waarnaar ik op zoek was en twee
weken later bezocht ze mij en heb ik haar de ring kunnen geven die ik
van het kettinkje had laten maken wat ik hem ooit geschonken had en wat
zij mij na het overlijden van Kees gegeven had. Inmiddels wilde ik haar als zus graag die ring schenken.
Werkelijk oplossingen dienen zich aan
…... soms hebben we gewoon simpelweg vertrouwen nodig, vertrouwen
in een natuur die absoluut zijn weg vind op het moment dat het het
moment is …..
Wat bedoel in nu met “follow yourself - follow your hart?”
Ik bedoel te zeggen … ga je niet
beperken met “mind-oplossingen”, vaak ontneemt het je de weg de
natuur zijn weg te laten gaan.
Neem de vrijheid je hart te volgen en
je blijkt op een volkomen natuurlijke manier op de goede weg uit te komen ….
Vorige week overkwam het me nog dat ik
spontaan een zaak binnen liep waarvan ik me op het moment dat ik het
deed me nog afvroeg waarom ik daar naar binnen liep. Ik schreef er al eerder over dat als ik ergens onverwacht rij en ik die omgeving niet ken, ik altijd speciaal goed om me heen kijk, want het blijkt vaak niet voor niets en dit was weer zo'n moment!
Ik vond er spontaan drie dingen die ik
nodig had en ik bleek een jaar geleden al een plaatje gemaakt te
hebben hoe de oplossing er uit zou zien … en ja ineens stond de
oplossing voor mijn ogen te prijken!!!
Heb vertrouwen, en volg je hart en
vooral juist op die momenten waarop je jezelf afvraagt waarom je nu ineens ergens toe besluit en je je afvraagt waarom je nou ineens dit
onverwachte besluit neemt.
Een (lijkt het vaak) onlogisch besluit, een
volkomen onverwacht besluit, een beslissing die je in een split
second doet en waarvan je diep van binnen weet dat die oke is!
Durf op jezelf en op je natuur te vertrouwen!
Vertraag de energie niet door daarover
dan plots weer te gaan na-denken, want dan doe je de natuurlijke dingen niet meer en
loop je vaak de werkelijke oplossing mis.
Neem de vrijheid jezelf te zijn …
neem de vrijheid je hart te volgen .. neem de vrijheid die dingen te
doen die volkomen onverwacht voor jezelf zijn, soms volkomen
onbegrijpelijk of volkomen tegen je verstand in....
En …. niets mis mee om er naderhand
nog eens met je volle verstand op terug te kijken dat je het met dat
volle verstand nooit voor elkaar had kunnen krijgen …
Follow your heart! Neem weer de vrijheid
je natuur te volgen!
© Yvonne Mooijman
vrijdag 27 april 2012
woensdag 1 februari 2012
Ik neem je zoals je bent!
Zo ben ik nou eenmaal ….
Ken je die?
De uitspraak dat iemand zegt: ” Zo ben ik nou eenmaal ... “
Vaak komt daar dan nog even achter :”Ze nemen me dus maar zoals ik ben.”
Ik moet altijd even glimlachen als ik dat iemand hoor zeggen ...
Ik neem ze graag zoals ze zijn ... en tja... dat is toevallig meer dan wat ze zeggen te zijn dus!! Vandaar die glimlach ...
Mensen die zich identificeren met gedrag, die maken zich daarmee kleiner dan ze werkelijk zijn.
Je vertoont bepaald gedrag op een bepaald moment, maar je bent zo veel meer dan dat gedrag alleen!
Je bent het veld van alle mogelijkheden, en dàt is dus wat je bent!
Het doet me denken aan het eikeltje en het eikenbos.
Dus.. ik neem iemand dan zoals hij IS, als veld van alle mogelijkheden. (Ik sta dan wel eens in het blauwe hinein te kletsen, dat wel, het eikeltje hoort me dan nog niet, maar het eikebos wel!)
Lichte verbazing nadien als blijkt dat ik hen niet (zoals zij zelf deden), identificeer met hun oude gedrag!
Ik heb dan ook nog eens de neiging om vriendelijk hardop te vertellen dat ik dat nou echt de allergoedkoopste smoes vindt om niet te hoeven veranderen.
Grappig genoeg heb ik meermalen terug gehoord dat door mijn houding mensen zich meer persoonlijk benaderd voelden en het konden waarderen dat ik hen eigenlijk veel serieuzer nam dan menigeen in werkelijkheid deed, menigeen voegt zich ….
Zo ben ik nu eenmaal … tjaa... als je werkelijk tot stilstand wil komen dan moet je dàt vooral blijven roepen, wie weet we daar in tuint!
Ik niet … ik wist dat je meer was!
En ik neem je zoals je bent, dat was toch wat je wilde?!
Met een glimlach!
© Yvonne Mooijman
Ken je die?
De uitspraak dat iemand zegt: ” Zo ben ik nou eenmaal ... “
Vaak komt daar dan nog even achter :”Ze nemen me dus maar zoals ik ben.”
Ik moet altijd even glimlachen als ik dat iemand hoor zeggen ...
Ik neem ze graag zoals ze zijn ... en tja... dat is toevallig meer dan wat ze zeggen te zijn dus!! Vandaar die glimlach ...
Mensen die zich identificeren met gedrag, die maken zich daarmee kleiner dan ze werkelijk zijn.
Je vertoont bepaald gedrag op een bepaald moment, maar je bent zo veel meer dan dat gedrag alleen!
Je bent het veld van alle mogelijkheden, en dàt is dus wat je bent!
Het doet me denken aan het eikeltje en het eikenbos.
Dus.. ik neem iemand dan zoals hij IS, als veld van alle mogelijkheden. (Ik sta dan wel eens in het blauwe hinein te kletsen, dat wel, het eikeltje hoort me dan nog niet, maar het eikebos wel!)
Lichte verbazing nadien als blijkt dat ik hen niet (zoals zij zelf deden), identificeer met hun oude gedrag!
Ik heb dan ook nog eens de neiging om vriendelijk hardop te vertellen dat ik dat nou echt de allergoedkoopste smoes vindt om niet te hoeven veranderen.
Grappig genoeg heb ik meermalen terug gehoord dat door mijn houding mensen zich meer persoonlijk benaderd voelden en het konden waarderen dat ik hen eigenlijk veel serieuzer nam dan menigeen in werkelijkheid deed, menigeen voegt zich ….
Zo ben ik nu eenmaal … tjaa... als je werkelijk tot stilstand wil komen dan moet je dàt vooral blijven roepen, wie weet we daar in tuint!
Ik niet … ik wist dat je meer was!
En ik neem je zoals je bent, dat was toch wat je wilde?!
Met een glimlach!
© Yvonne Mooijman
woensdag 30 november 2011
Bepaal weer ZELF wees weer trouw aan jezelf
Loyaliteit, loyaal zijn aan,
aan wie of wat ben ik loyaal?
Loyaliteit heeft te maken met trouw,
zoals je vroeger loyaal aan een werkgever diende te zijn
40 jaar trouwe dienst noemden ze dat wel.
Je diende organisaties of mensen trouw te blijven
soms zag je mensen trouw zijn aan situaties of verwachtingen
zelfs als die mensen of omstandigheden hen niet meer ondersteunden
ofwel dat een omgeving niet meer passend was in iemands ontwikkelingsproces.
Het heeft niet altijd te maken met goed of slecht
soms dienen zich twee of meer wegen aan en dien je jouw pad te volgen
en niet het "pad der verwachtingen".
Langdurige relaties werden als "trouw zijn" bestempeld.
Maar wanneer ben je trouw?
Trouw aan wie of wat?
En bestaat er eeuwige trouw?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een organisatie of werkgever die onvoldoende zorg draagt voor mijn welzijn?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een idee, als het niet overeenkomt met mijn idee?
Ben ik trouw als ik voldoe aan verwachtingen van anderen als het niet mijn pad blijkt te zijn?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een persoon als tijden veranderd zijn?
Ben ik trouw als ik mee ga in een gedachte of een idee wat niet het mijne is?
Ben ik trouw als ik ja en amen zeg?
Ben ik trouw aan mezelf als ik NEE zeg als ja het antwoord zou zijn?
Ben ik trouw aan mezelf als ik JA zeg las nee het antwoord zou zijn?
Ben ik trouw als ik mee loop en mijn eigen pad niet volg?
Ben ik trouw aan mezelf als ik mijn angst voor verandering laat overheersen en ik daardoor blijf waar ik ben, of bij wie ik ben?
Ben ik trouw aan mezelf als ik doorga met waar ik nou eenmaal mee bezig was?
Trouw is de moed je angst voor verandering aan te gaan, de moed hebben je eigen levenspad te volgen, vanuit werkelijke liefde voor dit leven aan te gaan wat ik nodig heb op mijn pad en dienaangaande mijn keuzes te maken!
Het leven was en is bedoeld om liefde te kunnen verspreiden en verbinding aan te gaan.
Trouw lijkt een moralistisch gegeven.
Je zou niet "goed" zijn als je niet trouw "zou zijn".
In mijn coachingspraktijk kom ik meer en meer mensen tegen die vast dreigen te lopen met het "thema trouw".
Het zijn vaak mensen die enerzijds zijn gaan voelen en ervaren en zijn gaan twijfelen om daar vervolgens over te gaan nadenken en er dan tegenaan te lopen dat ze verwachten aan morele verplichtingen te moeten voldoen, dus verwachten trouw te moeten blijven maar het één met het ander niet meer kunnen verenigen.
Het leven roept ons voortdurend keuzes op.
Je hebt ook altijd keuzes.
Zo kwam ik ooit een assurantie tussenpersoon tegen die ten koste van gezinnen al geruime tijd verzekeringen af sloot en zich niet meer kon verenigen met wat hij zag gebeuren. Verdienen aan het leed wat hij toebracht.
Hij kwam in spagaat te zitten tussen zijn loyaliteit/trouw aan zijn werkgever/maatschappij en zijn loyaliteit aan zijn eigen gevoel van rechtvaardigheid.
Uiteindelijk had hij de verantwoording voor zijn eigen energie-systeem en hij diende de juiste keuze voor zichzelf te maken.
Onafhankelijk of het nu gaat over een relatie met een werkgever, een partner, een huwelijks relatie, een idee over of iets eeuwig of langdurig dient te zijn, bij trouw is het van belang om TROUW aan JEZELF te zijn.
Ben je niet trouw aan jezelf, dan kom je onherroepelijk in de problemen.
Je systeem, je onderbewustzijn zal er alles aan doen om je in verwarring te brengen, soms kan het letterlijk ziek zijn tot gevolg hebben, verwarring krijg je om er voor te zorgen dat je gedwongen wordt helderheid te krijgen voor jezelf!
Je voelt je als het ware in een spagaat zitten, twee dingen gaan tegelijkertijd aan je trekken als het ware.
Ambivalentie wordt dat ook wel genoemd.je kan je verscheurd voelen, als of er twee paarden aan je trekken, maar dan vanaf verschillende kanten. En het ene paard hoeft niet slecht te zijn, het kunnen twee dingen zijn waartussen je JOUW pad dient te kiezen.
Enerzijds zit je in de spagaat tussen trouw zijn aan jezelf, anderzijds zijn het ideeën over hoe je zou dienen te doen volgens regels van de maatschappij, regel door anderen opgesteld.
Regels kunnen verhelderend lijken, je moet dit, er wordt verwacht dat, het is handig om enz.
Veel regels zijn gemaakt om anderen te "verplichten" te doen wat door anderen gewenst wordt.
Als je echt van iemand houdt, als er echte liefde is, als een relatie voldoening schenkt, als je baas op de juiste manier met je omgaat, als een idee werkelijk bij jou past, dan blijken er geen regels nodig of zelfs zinvol, want het "regelt" zich vanzelf.
Trouw zijn aan regels, trouw zijn aan anderen, trouw zijn aan organisaties, trouw zijn aan ... wat dan ook ...... ?
Kies er voor TROUW te zijn aan JEZELF!
Ben je niet trouw aan jezelf?
Je zal energieverlies kunnen ervaren, verwarring kunnen ervaren, lastige keuzes ervaren.
Denk niet te veel maar VOEL, Voel bij jezelf van binnen ..... voel aan je energiesysteem waar je blij van wordt, wat je energie geeft.
Voel welke keuze je energie onttrekt als je het tegen beter weten in doet.
Kies je er voor aan verwachtingen van anderen te voldoen? Dan zal je systeem in de weerstand schieten, je zal je willen ontworstelen, en terecht, want je zit in je eigen gevangenis .... zet je eigen deur open en wees weer VRIJ!
Vanuit vrijheid kan je je pas verbinden met wat echt bij je hoort.
Creëer je eigen leven ..... wees vooral trouw aan jezelf .... VOEL!
Pas dan ben je werkelijk jezelf, pas dan ervaar je vrijheid
Pas dan weer hecht je geloof aan JEZELF.
Hoe trouw ben ik aan mezelf?
Ben ik trouw aan mezelf?
Lief zijn voor jezelf
© Yvonne Mooijman
aan wie of wat ben ik loyaal?
Loyaliteit heeft te maken met trouw,
zoals je vroeger loyaal aan een werkgever diende te zijn
40 jaar trouwe dienst noemden ze dat wel.
Je diende organisaties of mensen trouw te blijven
soms zag je mensen trouw zijn aan situaties of verwachtingen
zelfs als die mensen of omstandigheden hen niet meer ondersteunden
ofwel dat een omgeving niet meer passend was in iemands ontwikkelingsproces.
Het heeft niet altijd te maken met goed of slecht
soms dienen zich twee of meer wegen aan en dien je jouw pad te volgen
en niet het "pad der verwachtingen".
Langdurige relaties werden als "trouw zijn" bestempeld.
Maar wanneer ben je trouw?
Trouw aan wie of wat?
En bestaat er eeuwige trouw?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een organisatie of werkgever die onvoldoende zorg draagt voor mijn welzijn?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een idee, als het niet overeenkomt met mijn idee?
Ben ik trouw als ik voldoe aan verwachtingen van anderen als het niet mijn pad blijkt te zijn?
Ben ik trouw als ik trouw ben aan een persoon als tijden veranderd zijn?
Ben ik trouw als ik mee ga in een gedachte of een idee wat niet het mijne is?
Ben ik trouw als ik ja en amen zeg?
Ben ik trouw aan mezelf als ik NEE zeg als ja het antwoord zou zijn?
Ben ik trouw aan mezelf als ik JA zeg las nee het antwoord zou zijn?
Ben ik trouw als ik mee loop en mijn eigen pad niet volg?
Ben ik trouw aan mezelf als ik mijn angst voor verandering laat overheersen en ik daardoor blijf waar ik ben, of bij wie ik ben?
Ben ik trouw aan mezelf als ik doorga met waar ik nou eenmaal mee bezig was?
Trouw is de moed je angst voor verandering aan te gaan, de moed hebben je eigen levenspad te volgen, vanuit werkelijke liefde voor dit leven aan te gaan wat ik nodig heb op mijn pad en dienaangaande mijn keuzes te maken!
Het leven was en is bedoeld om liefde te kunnen verspreiden en verbinding aan te gaan.
Trouw lijkt een moralistisch gegeven.
Je zou niet "goed" zijn als je niet trouw "zou zijn".
In mijn coachingspraktijk kom ik meer en meer mensen tegen die vast dreigen te lopen met het "thema trouw".
Het zijn vaak mensen die enerzijds zijn gaan voelen en ervaren en zijn gaan twijfelen om daar vervolgens over te gaan nadenken en er dan tegenaan te lopen dat ze verwachten aan morele verplichtingen te moeten voldoen, dus verwachten trouw te moeten blijven maar het één met het ander niet meer kunnen verenigen.
Het leven roept ons voortdurend keuzes op.
Je hebt ook altijd keuzes.
Zo kwam ik ooit een assurantie tussenpersoon tegen die ten koste van gezinnen al geruime tijd verzekeringen af sloot en zich niet meer kon verenigen met wat hij zag gebeuren. Verdienen aan het leed wat hij toebracht.
Hij kwam in spagaat te zitten tussen zijn loyaliteit/trouw aan zijn werkgever/maatschappij en zijn loyaliteit aan zijn eigen gevoel van rechtvaardigheid.
Uiteindelijk had hij de verantwoording voor zijn eigen energie-systeem en hij diende de juiste keuze voor zichzelf te maken.
Onafhankelijk of het nu gaat over een relatie met een werkgever, een partner, een huwelijks relatie, een idee over of iets eeuwig of langdurig dient te zijn, bij trouw is het van belang om TROUW aan JEZELF te zijn.
Ben je niet trouw aan jezelf, dan kom je onherroepelijk in de problemen.
Je systeem, je onderbewustzijn zal er alles aan doen om je in verwarring te brengen, soms kan het letterlijk ziek zijn tot gevolg hebben, verwarring krijg je om er voor te zorgen dat je gedwongen wordt helderheid te krijgen voor jezelf!
Je voelt je als het ware in een spagaat zitten, twee dingen gaan tegelijkertijd aan je trekken als het ware.
Ambivalentie wordt dat ook wel genoemd.je kan je verscheurd voelen, als of er twee paarden aan je trekken, maar dan vanaf verschillende kanten. En het ene paard hoeft niet slecht te zijn, het kunnen twee dingen zijn waartussen je JOUW pad dient te kiezen.
Enerzijds zit je in de spagaat tussen trouw zijn aan jezelf, anderzijds zijn het ideeën over hoe je zou dienen te doen volgens regels van de maatschappij, regel door anderen opgesteld.
Regels kunnen verhelderend lijken, je moet dit, er wordt verwacht dat, het is handig om enz.
Veel regels zijn gemaakt om anderen te "verplichten" te doen wat door anderen gewenst wordt.
Als je echt van iemand houdt, als er echte liefde is, als een relatie voldoening schenkt, als je baas op de juiste manier met je omgaat, als een idee werkelijk bij jou past, dan blijken er geen regels nodig of zelfs zinvol, want het "regelt" zich vanzelf.
Trouw zijn aan regels, trouw zijn aan anderen, trouw zijn aan organisaties, trouw zijn aan ... wat dan ook ...... ?
Kies er voor TROUW te zijn aan JEZELF!
Ben je niet trouw aan jezelf?
Je zal energieverlies kunnen ervaren, verwarring kunnen ervaren, lastige keuzes ervaren.
Denk niet te veel maar VOEL, Voel bij jezelf van binnen ..... voel aan je energiesysteem waar je blij van wordt, wat je energie geeft.
Voel welke keuze je energie onttrekt als je het tegen beter weten in doet.
Kies je er voor aan verwachtingen van anderen te voldoen? Dan zal je systeem in de weerstand schieten, je zal je willen ontworstelen, en terecht, want je zit in je eigen gevangenis .... zet je eigen deur open en wees weer VRIJ!
Vanuit vrijheid kan je je pas verbinden met wat echt bij je hoort.
Creëer je eigen leven ..... wees vooral trouw aan jezelf .... VOEL!
Pas dan ben je werkelijk jezelf, pas dan ervaar je vrijheid
Pas dan weer hecht je geloof aan JEZELF.
Hoe trouw ben ik aan mezelf?
Ben ik trouw aan mezelf?
Lief zijn voor jezelf
© Yvonne Mooijman
zondag 18 september 2011
Reframing - herkaderen
Reframing – herkaderen.
Op het moment dat mensen het moeilijk hebben, niemand uitgezonderd, denken we op een manier die ons tijdelijk niet ondersteunt.
Nou kunnen de omstandigheden zo zijn dat er van alles tegen zit, je je haren uit je kop kan trekken, je bij God niet meer weet hoe ergens uit te komen.
Ooit, jaren geleden overkwam het mij dat ik behoorlijk vast zat in mijn omstandigheden.
Ik was emotioneel volkomen op, volkomen uitgeput, ik was gevloerd zogezegd, al leek ik aan de buitenkant nog recht overeind te staan.
Ik herinner me twee specifieke momenten waarop ik dit heel intens ervaren heb.
Het feit dat ik dit nu schrijf betekent dat ik er doorheen ben gekomen, wat overigens geen garantie betekent dat ik dat niet opnieuw tegen kom.
Het zijn van die momenten die “de donkere nacht van de ziel” worden genoemd zoals Gregg Braden dat beschreef in een van zijn boeken. Hij schreef oa. “Het verloren gebed” en "de Goddelijke matrix, de grenzeloze kracht van het bewustzijn" .
Zoals Gregg schreef zou de eerste keer de moeilijkste zijn. Ik moet zeggen nu ik zo terug kijk wist ik die tweede keer dat ik die eerste keer overwonnen had, ondanks dat ik toentertijd geen flauw benul had hoe dat ik daar uit kon komen zelfs me af vroeg of ik daar uit zou kunnen komen.
Het kan je overkomen dat je denkt het leven aardig onder controle te hebben, en ineens blijkt er van alles plotseling te wiebelen, valt uiteen of staat op zijn grondvesten te schudden.
De grote kunst is om te herkennen vanuit welk kader je je eigen situatie bekijkt.
Soms zoek je verschillende kaders om eens door heen te kijken, en geven ze je allen nog geen ruimte tot oplossing.
Op 1 van die ogenblikken weet ik nog dat ik “op was van ellende” mentaal niet wist hoe tot een oplossing te komen, en ondanks dat alles wist ik dat er een oplossing zich zou aandienen, ik had alleen geen flauw benul hoe en wanneer. Ik was me slechts bewust dàt ergens een oplossing verscholen moest liggen. Diep van binnen bleek ik ergens mee contact te maken wat me die kennis gaf. Ergens leek ik met de oplossing verbonden, leek ik de kennis te ervaren onderdeel te zijn van een groter intelligent systeem waar we allemaal deel van uitmaken en wist ik dat er, waar dan ook een oplossing was.
Ik ben in die tijd tot een beschrijving voor mezelf gekomen wat "geloven", "ergens in geloven" zou kunnen betekenen.
Ik geloofde ergens in, ik geloofde in een mij totaal onbekende oplossing die zich nog te ontvouwen had maar die ik gelijktijdig niet zag, nog niet waar kon nemen.
Nou heeft geloven voor mij beslist niets met kerkelijk geloven te maken heeft, verre van dat, ondanks dat ik RK. kerkelijk ben opgevoed, waarvan ik alleen het spirituele aspect wat overigens in ieder "geloof" de gemeenschappelijke kern lijkt te zijn heb meegenomen.
Het woord "geloven" is voor mij meer een “vanuit een diepe bron weten” dat binnen dit groter geheel toch nog ergens mijn oplossing verborgen moet liggen.
Ik beschreef het voor mezelf dat “geloven” dat “weten” dus zo iets moest zijn als er toch mee verbonden zijn en weten, ondanks .... dat alle feiten en omstandigheden geweldig bezig waren mij van het tegendeel te overtuigen.
Zo'n moment realiseer ik me nu tijdens het schrijven, had ik ook toen ik in 1995 een whiplash opliep, 8 maanden gevloerd om uiteindelijk via een stervensbegeleiding (die ik spontaan deed), op het pad van therapeutisch werken uit kwam. Via de persoon die op sterven lag werd ik opmerkzaam gemaakt op de NEI-therapie die net ontwikkeld was.
Als gevolg van die glazen winkelruit waar ik tegenop liep, kwam ik in de gelegenheid tijd te mogen besteden tijdens iemands stervensproces en ineens “was” ik op de plaats van mijn bestemming.
Ik besloot de weg te bewandelen die mij via een NEI-behandeling terug bracht in mijn energie en als gevolg daarvan besloot ik deze kennis toe te gaan passen en werd ik NEI-therapeut.
Op momenten dat de energie ontbreekt door uitputting, kan het dan zijn dat je(/ik) het even(/of wat langer, dan even) voor je gevoel bij het begrip “grip op het leven” kan komen.
Het leek voor mij of de uitputting me dwong alle grip los te laten en “het leven” en “anderen” me te laten leiden op mijn “pad. Diep van binnen lag dit pad op mijn weg, soms is het “loslaten van het willen weten hoe” wat maakt dat je "de overgave" in kan. OVERGAVE .... BLIJKT EEN GEWELDIGE OPLOSSING, aangezien we het beetje GRIP wat ons op onze plek houdt, los kunnen laten!!
Zoals ook Gregg Braden benoemde, "laat je alsjeblieft leiden door je hartsverbindingen", zoals ik deed tijdens dat stervensproces, ik kreeg ineens als het ware alle toevalligheden voorgeschoteld.
Ik bleek JUIST daardoor in staat nieuwe ervaringen in te gaan.
Dat proces is dus heel dubbel in gevoel. Vandaar mijn filosoferen indertijd wat nou geloven in dit kader betekende.
Echt “in mezelf en MIJN CAPICITEITEN geloven” en dus “geloven om onderdeel te zijn van een ons overkoepelende intelligentie” die me tegelijkertijd ervaringen in weet te sturen waar ik verre van blij mee kon of kan zijn om vervolgens mijn weg verder te vinden.
Soms hoor je mensen wel eens achteloos opperen, dat je alles meemaakt om te “leren”.
Nou, ik ben tot de conclusie gekomen dat het dat mogelijk niet zo zou kunnen zijn.
Het reikt wat te ver om dit nu uit te werken, maar ik ben voor mezelf meer tot het idee gekomen dat we mogelijk meer “ervaringen” ingaan.
*&#$ ervaringen vaak en mooie ervaringen vaak en alles wat daar zo ongeveer tussenin ligt.
Ik denk dat het het denken in “leren” ons teveel vanuit ons denken stuurt, vanuit mijn gevoel krijg ik zo nu en dan / regelmatig allerlei impulsen om nog eens te kijken en te testen of ik nou wel echt geloofde wat ik zei te geloven.
Kruis naar kracht zeggen ze wel eens, nou ......
Zou toch kunnen zijn.
Alleen die kracht dient wel weer bijeengeraapt te moeten worden.
We zijn allen één, we hebben elkaar, geloven we daar echt in, of voelen we ons soms zo verrekte afgescheiden en alleen staan.
Inmiddels heb ik door de zwaarte van de omstandigheden waarin ik met veel cliënten heb mogen werken wel gezien wat herkaderen kan brengen.
Mensen blijken in staat om weer op te krabbelen, althans ik ben in de gekste omstandigheden weer overeind gekomen, en heel goed overeind gekomen zelfs, krachtiger dan voorheen, nadat ik in oorsprong echt niet kon verzinnen hoe!
Het lukte me dus telkens weer. Ik heb daar wel wat specifieker over geschreven in “wacht niet tot op mijn begrafenis”
Eigenlijk heb ik tekens weer gebruik gemaakt van herkaderen, in mijn praktijk is dat een heel belangrijk onderdeel van mijn werk, het allergrootste eigenlijk, ik doe niets anders als het ware, in vele vormen.
Ik leer mensen zo goed mogelijk met hun energiesysteem om te gaan. Hadden we dat maar ooit op de kleuterschool kunnen leren, helaas zijn er weinig mensen die dit leren.
Om te kunnen herkaderen kan het nodig zijn andere mensen om je heen te hebben die bereid zijn
je daarin op weg te helpen. Dat is niet alleen nodig maar ook zeer wenselijk. Het allerbelangrijkste ook hierin is weer “het niet oordelen”, een niet oordelende houding naar degene die vast zit en uiteraard een niet oordelen naar wie dit nog niet aan kan. Ieder doet waar hij of zijn op dat moment toe in staat is en ook wat dat betreft komen mensen elkaar altijd tegen in elkaars ontwikkel-proces.
Vast zitten is geen zwakte, vastzitten is een slechts een ervaring ….
En ervaringen zijn er om tot nieuwe ervaringen te mogen komen.
We zijn allemaal dezelfde bron, niemand ontkomt aan ervaringen. We kunnen elkaar zo geweldig helpen door elkaar even de ruimte te geven, te ontladen er even te zijn voor elkaar, zodat je een door je huidige ervaring heen komt.
We zijn allemaal energie, soms mogen we even bij elkaar op adem komen. Dat is voor beiden altijd een mooie ervaring!
© Yvonne Mooijman
Op het moment dat mensen het moeilijk hebben, niemand uitgezonderd, denken we op een manier die ons tijdelijk niet ondersteunt.
Nou kunnen de omstandigheden zo zijn dat er van alles tegen zit, je je haren uit je kop kan trekken, je bij God niet meer weet hoe ergens uit te komen.
Ooit, jaren geleden overkwam het mij dat ik behoorlijk vast zat in mijn omstandigheden.
Ik was emotioneel volkomen op, volkomen uitgeput, ik was gevloerd zogezegd, al leek ik aan de buitenkant nog recht overeind te staan.
Ik herinner me twee specifieke momenten waarop ik dit heel intens ervaren heb.
Het feit dat ik dit nu schrijf betekent dat ik er doorheen ben gekomen, wat overigens geen garantie betekent dat ik dat niet opnieuw tegen kom.
Het zijn van die momenten die “de donkere nacht van de ziel” worden genoemd zoals Gregg Braden dat beschreef in een van zijn boeken. Hij schreef oa. “Het verloren gebed” en "de Goddelijke matrix, de grenzeloze kracht van het bewustzijn" .
Zoals Gregg schreef zou de eerste keer de moeilijkste zijn. Ik moet zeggen nu ik zo terug kijk wist ik die tweede keer dat ik die eerste keer overwonnen had, ondanks dat ik toentertijd geen flauw benul had hoe dat ik daar uit kon komen zelfs me af vroeg of ik daar uit zou kunnen komen.
Het kan je overkomen dat je denkt het leven aardig onder controle te hebben, en ineens blijkt er van alles plotseling te wiebelen, valt uiteen of staat op zijn grondvesten te schudden.
De grote kunst is om te herkennen vanuit welk kader je je eigen situatie bekijkt.
Soms zoek je verschillende kaders om eens door heen te kijken, en geven ze je allen nog geen ruimte tot oplossing.
Op 1 van die ogenblikken weet ik nog dat ik “op was van ellende” mentaal niet wist hoe tot een oplossing te komen, en ondanks dat alles wist ik dat er een oplossing zich zou aandienen, ik had alleen geen flauw benul hoe en wanneer. Ik was me slechts bewust dàt ergens een oplossing verscholen moest liggen. Diep van binnen bleek ik ergens mee contact te maken wat me die kennis gaf. Ergens leek ik met de oplossing verbonden, leek ik de kennis te ervaren onderdeel te zijn van een groter intelligent systeem waar we allemaal deel van uitmaken en wist ik dat er, waar dan ook een oplossing was.
Ik ben in die tijd tot een beschrijving voor mezelf gekomen wat "geloven", "ergens in geloven" zou kunnen betekenen.
Ik geloofde ergens in, ik geloofde in een mij totaal onbekende oplossing die zich nog te ontvouwen had maar die ik gelijktijdig niet zag, nog niet waar kon nemen.
Nou heeft geloven voor mij beslist niets met kerkelijk geloven te maken heeft, verre van dat, ondanks dat ik RK. kerkelijk ben opgevoed, waarvan ik alleen het spirituele aspect wat overigens in ieder "geloof" de gemeenschappelijke kern lijkt te zijn heb meegenomen.
Het woord "geloven" is voor mij meer een “vanuit een diepe bron weten” dat binnen dit groter geheel toch nog ergens mijn oplossing verborgen moet liggen.
Ik beschreef het voor mezelf dat “geloven” dat “weten” dus zo iets moest zijn als er toch mee verbonden zijn en weten, ondanks .... dat alle feiten en omstandigheden geweldig bezig waren mij van het tegendeel te overtuigen.
Zo'n moment realiseer ik me nu tijdens het schrijven, had ik ook toen ik in 1995 een whiplash opliep, 8 maanden gevloerd om uiteindelijk via een stervensbegeleiding (die ik spontaan deed), op het pad van therapeutisch werken uit kwam. Via de persoon die op sterven lag werd ik opmerkzaam gemaakt op de NEI-therapie die net ontwikkeld was.
Als gevolg van die glazen winkelruit waar ik tegenop liep, kwam ik in de gelegenheid tijd te mogen besteden tijdens iemands stervensproces en ineens “was” ik op de plaats van mijn bestemming.
Ik besloot de weg te bewandelen die mij via een NEI-behandeling terug bracht in mijn energie en als gevolg daarvan besloot ik deze kennis toe te gaan passen en werd ik NEI-therapeut.
Op momenten dat de energie ontbreekt door uitputting, kan het dan zijn dat je(/ik) het even(/of wat langer, dan even) voor je gevoel bij het begrip “grip op het leven” kan komen.
Het leek voor mij of de uitputting me dwong alle grip los te laten en “het leven” en “anderen” me te laten leiden op mijn “pad. Diep van binnen lag dit pad op mijn weg, soms is het “loslaten van het willen weten hoe” wat maakt dat je "de overgave" in kan. OVERGAVE .... BLIJKT EEN GEWELDIGE OPLOSSING, aangezien we het beetje GRIP wat ons op onze plek houdt, los kunnen laten!!
Zoals ook Gregg Braden benoemde, "laat je alsjeblieft leiden door je hartsverbindingen", zoals ik deed tijdens dat stervensproces, ik kreeg ineens als het ware alle toevalligheden voorgeschoteld.
Ik bleek JUIST daardoor in staat nieuwe ervaringen in te gaan.
Dat proces is dus heel dubbel in gevoel. Vandaar mijn filosoferen indertijd wat nou geloven in dit kader betekende.
Echt “in mezelf en MIJN CAPICITEITEN geloven” en dus “geloven om onderdeel te zijn van een ons overkoepelende intelligentie” die me tegelijkertijd ervaringen in weet te sturen waar ik verre van blij mee kon of kan zijn om vervolgens mijn weg verder te vinden.
Soms hoor je mensen wel eens achteloos opperen, dat je alles meemaakt om te “leren”.
Nou, ik ben tot de conclusie gekomen dat het dat mogelijk niet zo zou kunnen zijn.
Het reikt wat te ver om dit nu uit te werken, maar ik ben voor mezelf meer tot het idee gekomen dat we mogelijk meer “ervaringen” ingaan.
*&#$ ervaringen vaak en mooie ervaringen vaak en alles wat daar zo ongeveer tussenin ligt.
Ik denk dat het het denken in “leren” ons teveel vanuit ons denken stuurt, vanuit mijn gevoel krijg ik zo nu en dan / regelmatig allerlei impulsen om nog eens te kijken en te testen of ik nou wel echt geloofde wat ik zei te geloven.
Kruis naar kracht zeggen ze wel eens, nou ......
Zou toch kunnen zijn.
Alleen die kracht dient wel weer bijeengeraapt te moeten worden.
We zijn allen één, we hebben elkaar, geloven we daar echt in, of voelen we ons soms zo verrekte afgescheiden en alleen staan.
Inmiddels heb ik door de zwaarte van de omstandigheden waarin ik met veel cliënten heb mogen werken wel gezien wat herkaderen kan brengen.
Mensen blijken in staat om weer op te krabbelen, althans ik ben in de gekste omstandigheden weer overeind gekomen, en heel goed overeind gekomen zelfs, krachtiger dan voorheen, nadat ik in oorsprong echt niet kon verzinnen hoe!
Het lukte me dus telkens weer. Ik heb daar wel wat specifieker over geschreven in “wacht niet tot op mijn begrafenis”
Eigenlijk heb ik tekens weer gebruik gemaakt van herkaderen, in mijn praktijk is dat een heel belangrijk onderdeel van mijn werk, het allergrootste eigenlijk, ik doe niets anders als het ware, in vele vormen.
Ik leer mensen zo goed mogelijk met hun energiesysteem om te gaan. Hadden we dat maar ooit op de kleuterschool kunnen leren, helaas zijn er weinig mensen die dit leren.
Om te kunnen herkaderen kan het nodig zijn andere mensen om je heen te hebben die bereid zijn
je daarin op weg te helpen. Dat is niet alleen nodig maar ook zeer wenselijk. Het allerbelangrijkste ook hierin is weer “het niet oordelen”, een niet oordelende houding naar degene die vast zit en uiteraard een niet oordelen naar wie dit nog niet aan kan. Ieder doet waar hij of zijn op dat moment toe in staat is en ook wat dat betreft komen mensen elkaar altijd tegen in elkaars ontwikkel-proces.
Vast zitten is geen zwakte, vastzitten is een slechts een ervaring ….
En ervaringen zijn er om tot nieuwe ervaringen te mogen komen.
We zijn allemaal dezelfde bron, niemand ontkomt aan ervaringen. We kunnen elkaar zo geweldig helpen door elkaar even de ruimte te geven, te ontladen er even te zijn voor elkaar, zodat je een door je huidige ervaring heen komt.
We zijn allemaal energie, soms mogen we even bij elkaar op adem komen. Dat is voor beiden altijd een mooie ervaring!
© Yvonne Mooijman
vrijdag 9 september 2011
Reframing - (On)gelukkige Slachtoffers
Reframen.
Gelukkige slachtoffers, bestaan ze?
Niet zolang ze zich slachtoffer voelen (helaas).
Het is gebleken dat slachtofferschap "het toelaten van gevoelens van geluk" danig in de weg staat, dat zijn twee zijns-staten van gevoelens die zowel apart als zich elkaar afwisselend kunnen voordoen, gelijktijdig gaat niet lukken. Genieten van wat zich NU voordoet is dus heel belangrijk!
Er bestaan “geen gelukkige slachtoffers”, lees ik in een boek.
Dat klinkt hard, dat voelt hard, dat voelt oneerlijk.
Iedereen wil toch gelukkig zijn, juist slachtoffers?
En dan zou je als slachtoffer niet gelukkig mogen zijn?
Natuurlijk mogen jij en ik gelukkig zijn, alleen zolang ik mij slachtoffer "voel", gaat me dat niet lukken.
Ik kreeg ooit iemand in mijn praktijk iemand die al jaren door de medische mallemolen was gehaald vanwege haar jarenlange heftige buikpijn klachten.
De medische wetenschap had haar diverse malen opnieuw onderzocht maar ze konden geen oorzaak vinden en de klachten bleven zich aandienen.
Ik ging met haar “aan de slag” en doordat ik een andere invalshoek heb, waarbij ik via haar onderbewustzijn kon achterhalen wat er binnen haar systeem aanstuurde, kregen we wel zicht op wat er zich afspeelde in haar lijf.
Via de test kan je via het onderbewustzijn van iemand testen wat “iets” met iemands energiesysteem doet. Om je enig idee te geven van zo'n een spiertest voeg ik hier een filmpje toe van de o-ringtest)
Het is vergelijkbaar met de werking van een computer, daar werk je met nullen en enen, in deze test is iets wel of niet energie gevend voor je systeem.
Stel je hebt ernstige dingen meegemaakt in je leven, dan vraagt dat om verwerking, dat weten we allemaal.
In het geval van deze vrouw kwam ik bij haar (via de vraagstelling van de o-ringtest) bij een bepaalde leeftijd uit waarop de onbalans in haar lijf was ontstaan, welke de klachten waar ze nu last van had, had weten te creëren en ze nadien in stand bleken te houden.
Toen ik naar de oorsprong had gevraagd (via de spiertest) kwam er een leeftijd van 5 jaar als oorsprong van onverwerkte emoties.
Via de NEI-emotie flowchart kon ik doortesten welke emotie het betrof.
Het bleek de emoties misbruikt te zijn.
Zij was totaal verbaasd dat dit gegeven (en zo snel) op tafel bleek te komen, zonder dat er zelfs een gesprek was geweest over haar verleden. Ze vertelde op die leeftijd seksueel misbruikt te zijn geweest en ze reageerde met een gelatenheid maar ook een onderdukte boosheid die toch duidelijk herkenbaar was en ze verwoorde inmiddels feller haar gevoelens dat die persoon “haar leven verwoest had.”
Ik kon mij die gedachtegang volledig voorstellen.
Ik gaf haar de gelegenheid zich te uiten over wat er in haar omging.
Ik herkende dat zij zich duidelijk slachtoffer voelde binnen die situatie, tegelijkertijd bleek uit de test dat met name deze overtuiging van slachtofferschap haar systeem ook heftig in de onbalans bleef houden.
Als je je slachtoffer voelt, (en je hoort mij niet zeggen dat het geen heel menselijke conclusie is waar iedereen , (ik incluis, niets menselijks is mij vreemd), regelmatig in kan onder duiken met name op momenten dat er veel van je gevraagd wordt of er sprake is van verminderde weerstand.
Ik bevestigde haar in haar gevoel in de zin dat ik haar kon duidelijk maken dat ik er alle begrip voor had dat zij zo dacht, en dat ik tegelijkertijd zag dat deze gedachtegang haar nog verder van huis wist te brengen dan haar ervaringen alleen.
Zij was seksueel misbruikt, en dat is altijd zeer ingrijpend in iemands leven.
Ik testte haar op de opmerking, haar overtuiging, dat “hij haar leven had verpest.”
De spier-test ging helemaal open, hetgeen betekende dat deze overtuiging haar al haar energie ontnam, niet bekrachtigde, maar haar systeem volkomen ondermijnde.
Ja maar, hij heeft haar leven toch verwoest, hoor ik je denken?
Natuurlijk voelde zij dit zo en ik beaamde dat zij een zeer ernstige en ingrijpende ervaring had meegemaakt, een van de meest ingrijpende ervaringen die een vrouw kan doormaken zelfs.
Ik vroeg haar of ze zich slachtoffer voelde van hem.
"Ja natuurlijk" zei ze woest.
Ik vertelde haar dat ik me haar boosheid zo goed kon voorstellen, en dat dat ook een functie had, maar dat zij daarmee ook als het ware gekoppeld bleef aan haar boosheid op hem en dat dat helaas ook een belangrijke medeoorzaak was van de huidige effecten op haar systeem, maar wèl één waar ze zelf grip op zou kunnen krijgen.
Ik testte met haar uit wat boosheid voor haar systeem betekende.
De spiertest overtuigde haar onmiddellijk, ze kon met geen mogelijkheid haar vingers bij elkaar houden als ik haar boosheid testte.
Ik liet haar ervaren door verschillende emoties van haar te uit testen.
Je kan mensen nog zo veel theorie aandragen, de beleving is de beste ervaring om dingen werkelijk te begrijpen. Heb je iets eenmaal aan de lijve ervaren dan “weet” je voor altijd!
Ik liet haar aan bepaalde situaties terugdenken, boze, leuke, vrolijke, gefrustreerde, verdriet, rouw.
Ze was stomverbaasd te ervaren wat diverse emoties volkomen verschillende uitslagen teweeg wisten te brengen in haar vingers. Het is werkelijk boeiend om dat aan den lijve een keer te ervaren!
We konden precies uittesten wat welke emoties met haar systeem deden en wat voor een effect ze hadden.
Ik vroeg haar naar andere ervaringen in haar leven waarin ze bijvoorbeeld ook boos was geweest, maar die ze nu kennelijk verwerkt had.
Er kwamen twee situaties in haar gedachte.
Bij het denken aan deze twee situaties bleken bij het uittesten dat deze haar geen energie meer wisten te ontnemen.
Dit zou ze ook kunnen bereiken ten aanzien van haar trauma, hoe ongelooflijk dat ook leek, inmiddels had ze al wel wat ervaren van het gevoel wat veranderde bij de ervaringen die de spiertest haar brachten ten aanzien van verschillende emoties.
Ik vroeg haar in gedachte terug te gaan naar de tijd vlak na de oorsprong van die twee gebeurtenissen waarop ze toentertijd nog in haar boosheid zat en testte opnieuw.
Opnieuw bleek nu de boosheid haar systeem te belasten.
Ze was verbaasd dat bleek dat niet de oorspronkelijk gebeurtenis, maar haar mate van verwerking ervan haar systeem belastte.
Ik vroeg haar of het haar een nieuw inzicht verschafte.
Ze ontkwam niet aan de ervaringen die ze tijdens het testen heel sterk had ervaren, die vielen niet weg te redeneren. Tijdens die test ervaar je namelijk exact wat iets met je energiesysteem doet.
Bepaalde emoties ontkrachten je systeem en andere emoties weten je weer energie terug te geven, onafhankelijk van het voorval wat er in oorsprong in je realiteit werkelijk gebeurde.
In bepaalde situaties was ze dus in staat gebleken haar boosheid te overwinnen en te neutraliseren, hetgeen niet betekende dat ze die oude situaties als positieve ervaringen zou hoeven beschouwen.
Het waren ervaringen geworden die haar echter niet meer verder wisten te ondermijnen.
Ze vroeg zich verbaasd af wat zij dan zou kunnen doen, waardoor zij dat energieverlies (wat ze in de test opmerkte, zou kunnen verminderen, want ze ervaarde inmiddels dat die boosheid haar toch een behoorlijk energieverlies opleverde.
Ik zei haar dat niemand haar verleden zou kunnen veranderen.
Hoe ernstig gebeurtenissen ook geweest zijn, niemand zal de oorspronkelijke gebeurtenissen kunnen wegnemen, hoe graag we ook zouden willen!
Waar ze wel toe in staat zou zijn, is “hoe met die gebeurtenissen om te gaan.”
Ja, maar hij heeft het me toch aangedaan? Zei ze niet begrijpend ..
Ik gaf haar aan dat ze een zeer ernstige traumatische en ongezonde situatie had meegemaakt.
Ik vroeg haar: ”Je stelt dat hij dader is en jij slachtoffer, je zegt dat hij jouw leven heeft verpest en ik begrijp volkomen wat je bedoelt. Zou het echter kunnen zijn dat hij helemaal niet bézig is geweest jouw leven te verpesten, zelfs geen flauw benul heeft gehad hoe jouw leven voor jouw gevoel danig is verpest geworden, maar dat hij nièt actief bezig is geweest jouw leven te verpesten? Ondanks dat het een heel ongezonde situatie was en de effecten voor jou desastreus waren?”
IK vertelde haar dat als zij gedrag en persoon zou weten te onderscheiden, ze het gedrag heel duidelijk zou kunnen benoemen als schadelijk en funest, maar dat het “mogelijk zou kunnen zijn dat iemand behoorlijk uit zijn doen moet zijn geweest, zelf in de onbalans moet zijn om uberhaupt dergelijk gedrag te kunnen vertonen?”
Natuurlijk zag zij hem als dader, waarmee ze zich echter ogenblikkelijk verbond aan de dader door slachtoffer te zijn.
Er volgde een diepgaand gesprek over het onderscheiden van persoon en gedrag.
Ik vroeg haar of ze wel eens iets had gedaan wat schadelijk was geweest of had kunnen zijn voor een ander.
Na even nadenken vertelde ze dat ze ooit in de auto had gereden en in haar wanhoop (ze heeft jaren last gehad van het misbruik op haar kinderleeftijd) een medeweggebruiker volstrekt niet gezien had. Ze was zich te pletter geschrokken. Het was Goddank goed afgelopen, maar ze realiseerde zich dat als het zich een fractie van een seconde eerder of later had voorgedaan ze dus nu dader zou zijn geweest. Een fractie van een seconde was het verschil geweest, ze hadden elkaar net gemist, maar de schrik zat er behoorlijk in.
Ik vroeg haar terug te gaan naar het moment waarop haar dit overkwam (het bijna ongeluk).
Ik vroeg haar, was je dader, was je slecht doordat je deze situatie meemaakte. Was je actief bezig het leven van anderen te verpesten?
Nee, beslist niet, ik was zelf wanhopig bezig te overleven zei ze.
Ondanks dat dit een moeilijk en diepgaand proces is, begon ze inzicht te krijgen dat mensen en hun daden niet hetzelfde zijn.
De voor haar nadelige effecten die het op haar systeem hadden gehad waren mede een gevolg van gedrag van een persoon. Ze had best moeite met het loskoppelen van haar gevoel dat zich nog verbond met hem.
Het werd haar al wel duidelijk dat deze persoon die haar misbruikt had dus niet actief “bezig was geweest” “haar leven te verpesten”, dat die persoon zelfs zover heen kon zijn geweest dat hij niet eens beseft heeft wat het haar verder heeft gedaan.
We hebben dit thema uitgediept en op een gegeven moment kon zij haar “overtuiging”: “dat hij haar leven verpest had” loslaten.
Met dat loslaten bemerkte ze dat zij als het ware uit de verkramping kwam die het haar bezorgd had.
Denk aan je gebalde vuisten als je razend bent, je je onmachtig voelt, je een ander de schuld geeft al is dat nog zo logisch!
Die boosheid houdt je eigen systeem in zijn greep.
Tijdens deze sessies maak ik oa. gebruik van de NEI (Neuro Emotionele Integratie)-methode, Well Balanced Verzamelpunt Correctie en diverse andere invalshoeken die maken dat mede via bewustwording iemands systeem weer uit de kramp kan komen.
De kramp die iemand in zijn greep houdt en op zijn plek houdt van boosheid en frustratie, die zo logisch lijkt, maar het proces van verwerking tegen houdt.
Het zijn enorme ingrijpende processen om mee te maken.
Zeker in traumatische situaties is het van belang de diverse onderliggende overtuigingen en emoties stuk voor stuk te elimineren en te neutraliseren.
Het vraagt veel geduld en begrip, en vooral een “geen oordelen” en dat alleen is al een lastig proces voor velen.
Makkelijker gezegd dan zomaar gedaan in veel situaties, maar zo zeer beslist de moeite waard. In enkele sessies van drie uur is al zeer veel resultaat te behalen.
De buik klachten van de vrouw, waarmee ze inmiddels 40 jaar had rondgelopen en waar alsmaar geen medische oorzaak voor werd gevonden, bleken na het loslaten van haar boosheid (oa. ontstaan uit haar overtuiging die ze vanaf het moment van misbruik had aangehangen) in snel tempo te verminderen. Haar huisarts die open stond voor mijn zienswijze heeft nadien meer mensen met chronische klachten doorverwezen. Het is verbazend wat de “mind van de mens” weet te bewerkstelligen, zowel in ons voordeel als in ons nadeel.
Ik wens je een open mind …
© Yvonne Mooijman
Gelukkige slachtoffers, bestaan ze?
Niet zolang ze zich slachtoffer voelen (helaas).
Het is gebleken dat slachtofferschap "het toelaten van gevoelens van geluk" danig in de weg staat, dat zijn twee zijns-staten van gevoelens die zowel apart als zich elkaar afwisselend kunnen voordoen, gelijktijdig gaat niet lukken. Genieten van wat zich NU voordoet is dus heel belangrijk!
Er bestaan “geen gelukkige slachtoffers”, lees ik in een boek.
Dat klinkt hard, dat voelt hard, dat voelt oneerlijk.
Iedereen wil toch gelukkig zijn, juist slachtoffers?
En dan zou je als slachtoffer niet gelukkig mogen zijn?
Natuurlijk mogen jij en ik gelukkig zijn, alleen zolang ik mij slachtoffer "voel", gaat me dat niet lukken.
Ik kreeg ooit iemand in mijn praktijk iemand die al jaren door de medische mallemolen was gehaald vanwege haar jarenlange heftige buikpijn klachten.
De medische wetenschap had haar diverse malen opnieuw onderzocht maar ze konden geen oorzaak vinden en de klachten bleven zich aandienen.
Ik ging met haar “aan de slag” en doordat ik een andere invalshoek heb, waarbij ik via haar onderbewustzijn kon achterhalen wat er binnen haar systeem aanstuurde, kregen we wel zicht op wat er zich afspeelde in haar lijf.
Via de test kan je via het onderbewustzijn van iemand testen wat “iets” met iemands energiesysteem doet. Om je enig idee te geven van zo'n een spiertest voeg ik hier een filmpje toe van de o-ringtest)
Het is vergelijkbaar met de werking van een computer, daar werk je met nullen en enen, in deze test is iets wel of niet energie gevend voor je systeem.
Stel je hebt ernstige dingen meegemaakt in je leven, dan vraagt dat om verwerking, dat weten we allemaal.
In het geval van deze vrouw kwam ik bij haar (via de vraagstelling van de o-ringtest) bij een bepaalde leeftijd uit waarop de onbalans in haar lijf was ontstaan, welke de klachten waar ze nu last van had, had weten te creëren en ze nadien in stand bleken te houden.
Toen ik naar de oorsprong had gevraagd (via de spiertest) kwam er een leeftijd van 5 jaar als oorsprong van onverwerkte emoties.
Via de NEI-emotie flowchart kon ik doortesten welke emotie het betrof.
Het bleek de emoties misbruikt te zijn.
Zij was totaal verbaasd dat dit gegeven (en zo snel) op tafel bleek te komen, zonder dat er zelfs een gesprek was geweest over haar verleden. Ze vertelde op die leeftijd seksueel misbruikt te zijn geweest en ze reageerde met een gelatenheid maar ook een onderdukte boosheid die toch duidelijk herkenbaar was en ze verwoorde inmiddels feller haar gevoelens dat die persoon “haar leven verwoest had.”
Ik kon mij die gedachtegang volledig voorstellen.
Ik gaf haar de gelegenheid zich te uiten over wat er in haar omging.
Ik herkende dat zij zich duidelijk slachtoffer voelde binnen die situatie, tegelijkertijd bleek uit de test dat met name deze overtuiging van slachtofferschap haar systeem ook heftig in de onbalans bleef houden.
Als je je slachtoffer voelt, (en je hoort mij niet zeggen dat het geen heel menselijke conclusie is waar iedereen , (ik incluis, niets menselijks is mij vreemd), regelmatig in kan onder duiken met name op momenten dat er veel van je gevraagd wordt of er sprake is van verminderde weerstand.
Ik bevestigde haar in haar gevoel in de zin dat ik haar kon duidelijk maken dat ik er alle begrip voor had dat zij zo dacht, en dat ik tegelijkertijd zag dat deze gedachtegang haar nog verder van huis wist te brengen dan haar ervaringen alleen.
Zij was seksueel misbruikt, en dat is altijd zeer ingrijpend in iemands leven.
Ik testte haar op de opmerking, haar overtuiging, dat “hij haar leven had verpest.”
De spier-test ging helemaal open, hetgeen betekende dat deze overtuiging haar al haar energie ontnam, niet bekrachtigde, maar haar systeem volkomen ondermijnde.
Ja maar, hij heeft haar leven toch verwoest, hoor ik je denken?
Natuurlijk voelde zij dit zo en ik beaamde dat zij een zeer ernstige en ingrijpende ervaring had meegemaakt, een van de meest ingrijpende ervaringen die een vrouw kan doormaken zelfs.
Ik vroeg haar of ze zich slachtoffer voelde van hem.
"Ja natuurlijk" zei ze woest.
Ik vertelde haar dat ik me haar boosheid zo goed kon voorstellen, en dat dat ook een functie had, maar dat zij daarmee ook als het ware gekoppeld bleef aan haar boosheid op hem en dat dat helaas ook een belangrijke medeoorzaak was van de huidige effecten op haar systeem, maar wèl één waar ze zelf grip op zou kunnen krijgen.
Ik testte met haar uit wat boosheid voor haar systeem betekende.
De spiertest overtuigde haar onmiddellijk, ze kon met geen mogelijkheid haar vingers bij elkaar houden als ik haar boosheid testte.
Ik liet haar ervaren door verschillende emoties van haar te uit testen.
Je kan mensen nog zo veel theorie aandragen, de beleving is de beste ervaring om dingen werkelijk te begrijpen. Heb je iets eenmaal aan de lijve ervaren dan “weet” je voor altijd!
Ik liet haar aan bepaalde situaties terugdenken, boze, leuke, vrolijke, gefrustreerde, verdriet, rouw.
Ze was stomverbaasd te ervaren wat diverse emoties volkomen verschillende uitslagen teweeg wisten te brengen in haar vingers. Het is werkelijk boeiend om dat aan den lijve een keer te ervaren!
We konden precies uittesten wat welke emoties met haar systeem deden en wat voor een effect ze hadden.
Ik vroeg haar naar andere ervaringen in haar leven waarin ze bijvoorbeeld ook boos was geweest, maar die ze nu kennelijk verwerkt had.
Er kwamen twee situaties in haar gedachte.
Bij het denken aan deze twee situaties bleken bij het uittesten dat deze haar geen energie meer wisten te ontnemen.
Dit zou ze ook kunnen bereiken ten aanzien van haar trauma, hoe ongelooflijk dat ook leek, inmiddels had ze al wel wat ervaren van het gevoel wat veranderde bij de ervaringen die de spiertest haar brachten ten aanzien van verschillende emoties.
Ik vroeg haar in gedachte terug te gaan naar de tijd vlak na de oorsprong van die twee gebeurtenissen waarop ze toentertijd nog in haar boosheid zat en testte opnieuw.
Opnieuw bleek nu de boosheid haar systeem te belasten.
Ze was verbaasd dat bleek dat niet de oorspronkelijk gebeurtenis, maar haar mate van verwerking ervan haar systeem belastte.
Ik vroeg haar of het haar een nieuw inzicht verschafte.
Ze ontkwam niet aan de ervaringen die ze tijdens het testen heel sterk had ervaren, die vielen niet weg te redeneren. Tijdens die test ervaar je namelijk exact wat iets met je energiesysteem doet.
Bepaalde emoties ontkrachten je systeem en andere emoties weten je weer energie terug te geven, onafhankelijk van het voorval wat er in oorsprong in je realiteit werkelijk gebeurde.
In bepaalde situaties was ze dus in staat gebleken haar boosheid te overwinnen en te neutraliseren, hetgeen niet betekende dat ze die oude situaties als positieve ervaringen zou hoeven beschouwen.
Het waren ervaringen geworden die haar echter niet meer verder wisten te ondermijnen.
Ze vroeg zich verbaasd af wat zij dan zou kunnen doen, waardoor zij dat energieverlies (wat ze in de test opmerkte, zou kunnen verminderen, want ze ervaarde inmiddels dat die boosheid haar toch een behoorlijk energieverlies opleverde.
Ik zei haar dat niemand haar verleden zou kunnen veranderen.
Hoe ernstig gebeurtenissen ook geweest zijn, niemand zal de oorspronkelijke gebeurtenissen kunnen wegnemen, hoe graag we ook zouden willen!
Waar ze wel toe in staat zou zijn, is “hoe met die gebeurtenissen om te gaan.”
Ja, maar hij heeft het me toch aangedaan? Zei ze niet begrijpend ..
Ik gaf haar aan dat ze een zeer ernstige traumatische en ongezonde situatie had meegemaakt.
Ik vroeg haar: ”Je stelt dat hij dader is en jij slachtoffer, je zegt dat hij jouw leven heeft verpest en ik begrijp volkomen wat je bedoelt. Zou het echter kunnen zijn dat hij helemaal niet bézig is geweest jouw leven te verpesten, zelfs geen flauw benul heeft gehad hoe jouw leven voor jouw gevoel danig is verpest geworden, maar dat hij nièt actief bezig is geweest jouw leven te verpesten? Ondanks dat het een heel ongezonde situatie was en de effecten voor jou desastreus waren?”
IK vertelde haar dat als zij gedrag en persoon zou weten te onderscheiden, ze het gedrag heel duidelijk zou kunnen benoemen als schadelijk en funest, maar dat het “mogelijk zou kunnen zijn dat iemand behoorlijk uit zijn doen moet zijn geweest, zelf in de onbalans moet zijn om uberhaupt dergelijk gedrag te kunnen vertonen?”
Natuurlijk zag zij hem als dader, waarmee ze zich echter ogenblikkelijk verbond aan de dader door slachtoffer te zijn.
Er volgde een diepgaand gesprek over het onderscheiden van persoon en gedrag.
Ik vroeg haar of ze wel eens iets had gedaan wat schadelijk was geweest of had kunnen zijn voor een ander.
Na even nadenken vertelde ze dat ze ooit in de auto had gereden en in haar wanhoop (ze heeft jaren last gehad van het misbruik op haar kinderleeftijd) een medeweggebruiker volstrekt niet gezien had. Ze was zich te pletter geschrokken. Het was Goddank goed afgelopen, maar ze realiseerde zich dat als het zich een fractie van een seconde eerder of later had voorgedaan ze dus nu dader zou zijn geweest. Een fractie van een seconde was het verschil geweest, ze hadden elkaar net gemist, maar de schrik zat er behoorlijk in.
Ik vroeg haar terug te gaan naar het moment waarop haar dit overkwam (het bijna ongeluk).
Ik vroeg haar, was je dader, was je slecht doordat je deze situatie meemaakte. Was je actief bezig het leven van anderen te verpesten?
Nee, beslist niet, ik was zelf wanhopig bezig te overleven zei ze.
Ondanks dat dit een moeilijk en diepgaand proces is, begon ze inzicht te krijgen dat mensen en hun daden niet hetzelfde zijn.
De voor haar nadelige effecten die het op haar systeem hadden gehad waren mede een gevolg van gedrag van een persoon. Ze had best moeite met het loskoppelen van haar gevoel dat zich nog verbond met hem.
Het werd haar al wel duidelijk dat deze persoon die haar misbruikt had dus niet actief “bezig was geweest” “haar leven te verpesten”, dat die persoon zelfs zover heen kon zijn geweest dat hij niet eens beseft heeft wat het haar verder heeft gedaan.
We hebben dit thema uitgediept en op een gegeven moment kon zij haar “overtuiging”: “dat hij haar leven verpest had” loslaten.
Met dat loslaten bemerkte ze dat zij als het ware uit de verkramping kwam die het haar bezorgd had.
Denk aan je gebalde vuisten als je razend bent, je je onmachtig voelt, je een ander de schuld geeft al is dat nog zo logisch!
Die boosheid houdt je eigen systeem in zijn greep.
Tijdens deze sessies maak ik oa. gebruik van de NEI (Neuro Emotionele Integratie)-methode, Well Balanced Verzamelpunt Correctie en diverse andere invalshoeken die maken dat mede via bewustwording iemands systeem weer uit de kramp kan komen.
De kramp die iemand in zijn greep houdt en op zijn plek houdt van boosheid en frustratie, die zo logisch lijkt, maar het proces van verwerking tegen houdt.
Het zijn enorme ingrijpende processen om mee te maken.
Zeker in traumatische situaties is het van belang de diverse onderliggende overtuigingen en emoties stuk voor stuk te elimineren en te neutraliseren.
Het vraagt veel geduld en begrip, en vooral een “geen oordelen” en dat alleen is al een lastig proces voor velen.
Makkelijker gezegd dan zomaar gedaan in veel situaties, maar zo zeer beslist de moeite waard. In enkele sessies van drie uur is al zeer veel resultaat te behalen.
De buik klachten van de vrouw, waarmee ze inmiddels 40 jaar had rondgelopen en waar alsmaar geen medische oorzaak voor werd gevonden, bleken na het loslaten van haar boosheid (oa. ontstaan uit haar overtuiging die ze vanaf het moment van misbruik had aangehangen) in snel tempo te verminderen. Haar huisarts die open stond voor mijn zienswijze heeft nadien meer mensen met chronische klachten doorverwezen. Het is verbazend wat de “mind van de mens” weet te bewerkstelligen, zowel in ons voordeel als in ons nadeel.
Ik wens je een open mind …
© Yvonne Mooijman
zondag 4 september 2011
Omgaan met emoties - dank je wel geleende schouder
Omgaan met emoties.
Omgaan met emoties, het moeilijkste wat er is!
Daar kan je hele boeken over lezen of schrijven, je kan weten hoe dat in elkaar steekt maar alleen met weten en boekenwijsheid kom je er niet, je zult moeten toepassen in het leven, vanuit de actie de ervaring opdoen, wil je weten dat iets werkt!
Soms lijkt iemands leven een rollercoaster, een achtbaan zonder enige richting, zelfs de acht is er soms niet meer in te herkennen.
Toch zal je een vorm moeten vinden om er uit te komen voor jezelf.
Soms lijkt het leven zo oneerlijk, je aangedaan, er overkomt je van alles waar je helemaal geen weg meer mee weet.
Je bent boos, je bent woedend, teleurgesteld gefrustreerd, handenwringend ben je naar oplossingen aan het zoeken!
Het liefs zou je in elkaar kruipen en er even niet meer willen zijn, dit alles wat je overspoelt nu even laten voor wat het is.
Een nerves breakdown wordt zo'n situatie ook genoemd, het even niet meer zien zitten, overbelast geraakt door de omstandigheden.
Iedereen kent het wel, alleen zijn de omstandigheden waarin we dat kunnen krijgen soms heel verschillend van aard.
De ene persoon is in staat langer vol te houden in extreme situaties en een ander dreigt om te vallen bij veel lichtere omstandigheden.
Eigenlijk heeft het te maken met de graadmeter van je belastbaarheid.
Mensen zijn energiesystemen, waarbij er soms een tijdelijke en soms een heel langdurige emotionele belasting is die iemand over de rand doet duikelen voor zijn gevoel.
Het zijn de ups en downs in de golvingen van het leven.
En ook die ups en downs zijn onderhevig aan de natuur wetmatigheden.
Pas als je de natuur leert kennen, kan je er gebruik van maken.
Als omgeving hebben we dan de neiging om de omstandigheden te willen veranderen voor die persoon. Voor zover dat haalbaar is is dat ook wenselijk, we kunnen voor een ander vaak veel betekenen.
Soms zijn de omstandigheden niet zo een twee drie veranderbaar en dan kan de vervelende situatie ontstaan dat de omgeving zich machteloos gaat voelen.
Weet echter dat je ALTIJD waarde kan leveren.
Ken je het gevoel als kind nog, dat je intens verdrietig was en je moeder of vader of iemand anders in staat was om je emotioneel even de gelegenheid wist te geven om “op adem te komen.”
Wat was het belangrijkste wat die mensen wisten te geven?
Ze waren er voor je, en dat hoeft zelfs niet eens fysiek te zijn, ik heb ooit mijn verhaal van onmacht wel eens kwijt gekund bij een broer overzee, per email of per skype.
Er gewoon even mogen zijn “met je verdriet, met je gevoel van onmacht” zonder meteen oplossingen aangedragen te krijgen, alhoewel een keer meedenken ook heel verhelderend kan zijn. Maar gewoon er óók even in je onmacht-momenten mogen zijn en je gehoord en gezien weten.
Niet het gevoel krijgen dat je zo snel mogelijk uit dat gevoel van nu moet stappen, maar er gewoon even mogen zijn zoals je je voelde op dat ogenblik. De acceptatie van je gevoel van dat ogenblik!
Dàt is de weldaad die je als omgeving geven kan.
Letterlijk het even stoom mogen afblazen, weten dat dat ok is, het vertrouwen voelen dat je omgeving weet dat je na deze adempauze je energie weer meer ter beschikking hebt en weer door zal gaan waar je gebleven was.
Dàt is wat je als omgeving altijd kan bieden!
Geen makkelijk opgaaf, ik heb jarenlang in de gezondheidzorg gewerkt waarbij ik vele nierpatienten hun frustratie heb horen uiten over het gemis aan opvang in hun situatie als nierpatient.
Naast het gegeven dat hun gezondheid hem in de steek liet lieten vaak veel familie vrienden en bekenden het afweten. Hun kringetje werd nog kleiner dan het al was en ik zou die omgeving zo graag bewust maken hoe ze juist die zo waardevolle functie zouden kunnen vervullen voor die mensen die oa, problemen ondervinden met hun gezondheid of in momenten van rouw.
Hoeveel mensen krijgen niet een diagnose die ernstig is, neem diagnoses als kanker in allerlei vormen, mensen die een dierbare verloren, mensen die een verkeersongeval hebben meegemaakt waarna ze weer verder moeten, kortom we kunnen zo vaak van dienst zijn met onze emotionele aanwezigheid!
Helaas hebben veel mensen nooit geleerd sowieso met emoties om te gaan.
Al niet voor zichzelf, laat staan voor een ander.
Zeker voor de omgeving kan men vaak terecht komen in gevoelens van onmacht, en als we de situatie voor die ander niet kunnen veranderen, dan vullen we vaak in niets te kunnen betekenen voor de ander.
Herken je het gevoel van machteloosheid in jezelf, ongeacht of dit te maken heeft met je omgeving ofwel de machteloosheid in jezelf omdat je ergens tracht uit te komen en de weg nog niet weet hoe dit te doen. Het is geen schande om op adem te moeten komen ….
Stel nou, dat je eindelijk er toe zou komen om het te willen uitschreeuwen, en niemand zou thuis geven? Dat uit willen schreeuwen heeft namelijk een functie! Het is het moment waarop je systeem het niet meer aan kan in zijn eentje en een uitweg naar buiten zoekt in energie, het is een breakdown, en tegelijkertijd de opening.
Ernstiger wordt het als de omgeving op dat moment niet in staat blijkt hier niet mee om te gaan.
Eigenlijk kan de omgeving op dat moment niet met zijn of haar eigen gevoelens van onmacht omgaan als het niet thuis geeft. Een heel lastige situatie, omdat er een gemis kan ontstaan in de opvang die op zo'n moment toch dringend nodig kan zijn.
Gelukkig zijn er deskundigen die er hun vak van hebben gemaakt mensen met hun emoties te leren omgaan, maar die deskundigen zouden beslist minder ingezet hoeven worden als de directe omgeving er aan zou gaan staan te leren omgaan met hun eigen gevoelens van machteloosheid, zodat ze in staat zijn hun omgeving ook werkelijk bij te staan. Er letterlijk bij kunnen blijven staan dus! Welke deskundige dan ook, hoe goed ook, kan nooit het gemis aan die directe omgeving vervangen!
Wat zijn gevoelens van machteloosheid?
Wanneer blijk je niet in staat om naar de ander te luisteren, wanneer ben je emotioneel niet thuis voor de ander?
Achter ieder gedrag schuilt iemands overtuiging, je moet iets geloofd hebben om dat gedrag te kunnen vertonen en ieder gedrag is iemands hoogst haalbare met die achterliggende overtuiging.
In dit geval moet je dus geloofd hebben in je eigen onmacht!
En als je gelooft dat je geen macht hebt in een situatie zal je mogelijk geen actie ondernemen, soms zelfs voor jezelf ontkennen maar zeker voor je omgeving.
Het is het hoogst haalbare gedrag voor je, tegelijkertijd helaas erg fnuikend voor je omgeving waar je waardevol had kunnen zijn indien je overtuigd was geweest van je werkelijke waarde.
En daar ligt gelukkig het moment van verandering voor je als omgeving.
Je bent namelijk helemaal niet machteloos, het was je eigen tijdelijke aanname dat je machteloos zou zijn die je het gevoel van machteloosheid opriep. Bovendien moest je je eigen machteloosheid en die van de ander afwezen hebben als zijnde niet ok, En daar zat hen het fnuikende in het geheel.
De ander voelde dat hij niet ok bevonden werd (terwijl iedereen altijd te allen tijde oke IS), op die momenten, die krijgt er dus nog een probleem bovenop geschoven. De afwijzing, door het negeren doodzwijgen en wegblijven van de omgeving, wat de situatie vele malen ernstiger maakt voor degene die eigenlijk door je geholpen zou kunnen worden.
Ken je het gevoel dat iemand je plompverloren confronteerde met ernstige zaken, verlies in gezondheid, verlies van een geliefde, die dingen gebeuren namelijk net zo plompverloren in diens leven, en die werkelijkheid trachten zij te "handlen", daar hebben ze hun omgeving bij nodig, en beschouw het als een compliment als ze jou er voor uitkiezen dat met je te delen!
Wist je wat je te bieden had? Of praatte je er overheen, probeerde af te leiden, begon je een oplossing aan te dragen, of was je misschien in staat om te doen of je neus bloedde en negeerde je de situatie.
In al deze gevallen kon je dus zelf niet helemaal overweg met je eigen onmacht, terwijl je niet op de hoogte was wat je macht en je kracht die je had kunnen zijn.
Moeders zijn als van nature vaak in staat om een kind te bieden wat het nodig heeft.
Ondanks ook de gevoelens van “niet weten hoe de omstandigheden te kunnen veranderen” bieden ze vaak wat nodig is...... het gevoel geven dat het ok is om verdrietig te mogen zijn, verdriet en onmachtgevoelens als ok toe te laten, wetende dat dit tijdelijke onmachtgevoelens zijn.
Het even alleen maar op adem kunnen laten komen, even die aandacht geven waarin verdriet er mag zijn, boosheid er mag zijn, ieder gevoel wat op dat moment aanwezig is, mag er gewoon even zijn!
Op adem komen is een neutraal proces, een natuurlijk proces, niets om je over te moeten schamen of om als zwak te bestempelen.
Iedere topsporter weet dat hij die momenten in dient te lassen, dat is juist de kracht als je dat weet te doen. Helaas in onze westerse maatschappij wordt het een en ander vaak als “zwak” bestempeld wat allerminst zwak is!
Je omgeving om raad durven vragen, dat moment van op adem moeten komen delen is juist een enorme kracht, je kwetsbare moment in je durven tonen vraagt meer kracht dan het onderstoppen.
Dat sommige gevoelens, zoals boosheid niet handig zijn op de weg naar een oplossing is een andere zaak, dat is een gegevenheid die later pas aan de orde komt., pas na de adempauze! Boosheid er laten zijn, zodat hij herkend kan worden in zichzelf is van belang. Dat in boosheid blijven hangen verwerking kan tegenwerken dat zijn inzichten die pas na de adempauze aan bod komen, niet tijdens!
De boosheid is er en die mag er even zijn, zodat hij herkend en erkend wordt en pas daarna kan worden opgelost! Ga dus niet in discussie, accepteer, accepteer het moment van machteloze woede bij de ander, het heeft simpelweg de weg naar buiten even nodig, laar mensen hun boosheid en onmacht spuien, het heeft zijn nut op dat moment! Simpelweg de acceptatie van alle aanwezige gevoelens door de omgeving brengt hen in staat om letterlijk op adem te komen! En dàt is wat er nodig is en dàt is wat je kunt bieden.
Durf het eens aan, je voelt dat je met een mond vol tanden staat en sta je toe dat te verwoorden dat je woorden tekort schiet, bevestig dat je de ander hoort en gehoord hebt. Als iets heel heftigs is, wat let je om te zeggen: ”Tjonge, dat is heel heftig!” De ander weet dan dat hij niet gemeden wordt om zijn gevoelens, hij er mag zijn, gewoon als mens, als totale mens inclusief zijn moeilijke momenten. Mensen zijn nou eenmaal alleen maar totaal! Moeilijke momenten zijn namelijk niet negatief of zwak, maar een wezenlijk deel van de totale mens!
Dat “toelaten”, “weten te accepteren van ieder op dat moment aanwezig gevoel” “er mogen zijn inclusief welk gevoel dan ook”, het is de weldaad die ouders kinderen soms kunnen geven.
Ga niet zo snel mogelijk de ander uit deze gevoelens halen (omdat je deze gevoelens als ongewenst bestempeld hebt) maar laat ook eens de persoon er mogen zijn als die het even zwaar heeft, die op dat moment op adem moet kunnen komen!
Op adem kan je alleen maar komen als je niet ook nog energie moet verspillen aan een omgeving die je niet kan accepteren in je “zwakkere” momenten. Het zijn geen zwakkere momenten namelijk, het zijn de momenten waarop de natuur om een adempauze vraagt, een moment waarop even een heroriëntatie plaats vindt, even zoeken wat er te doen staat, even heroriënteren op welke manier we weer meer energie kunnen opdoen.
De omgeving van zo iemand kan dàt moment dus bieden!
Er even mogen zijn in je totaliteit, inclusief het moment van nu, dat mogelijk na een al zware strijd even een moment nodig heeft om ook bij iemand op adem te mogen komen.
Vaak zijn het juist de knokkers onder ons die wel eens dat gemis van opvang ervaren in hun omgeving op momenten dat ze even op adem trachten te komen en hun omgeving even betrekken in de hoop die “arm” of “schouder” die hen even het rustpunt kan bieden die het nodig heeft om hen weer even dat stapje verder te brengen over die onoverzichtelijke hobbel op hun levenspad.
Wéét dat je hen kunt helpen, ook die knokkers hebben hun omgeving zo hard nodig om die knokker te kunnen blijven.
Het doet me denken aan een gedicht wat ik ooit kreeg nadat ik een bekende in al haar onmacht gevoelens en verdriet niet meer kon geven dat dat ene moment van aandacht en acceptatie.Het was in het begin van mijn praktijk. De inhoud van dit gedicht was me meer waard dan een jaarsalaris!
Laat het eens tot je doordringen dat werkelijke acceptatie van iemand ook alle gevoelens accepteren inhoudt, ook de lastige!
Als iemand zich totaal geaccepteerd voelt in al zijn aanwezige facetten, dan heb je je waarde als medemens kunnen geven.
Als toegift het gedicht wat ik ooit na zo'n moment mocht ontvangen.
De persoon die dit schreef had in een jaar tijd de ene klap na de andere klap te verwerken gehad en was ten einde raad. Niemand die haar terug kon geven wat ze verloren had aan dierbaren, niemand die de verwerking van haar kon overnemen, en vrijwel niemand die het aankon haar in al haar verdriet er te mogen laten zijn ....
Moge het een inspiratie zijn voor ieder die in de toekomst zijn omgeving in volle omvang wil kunnen toelaten.
Dank je wel geleende schouder
dat ik even huilen mocht
….
….
Ik ga nog even naar dat gedicht zoeken en zal het dan graag voor je toevoegen.
© Yvonne Mooijman
Omgaan met emoties, het moeilijkste wat er is!
Daar kan je hele boeken over lezen of schrijven, je kan weten hoe dat in elkaar steekt maar alleen met weten en boekenwijsheid kom je er niet, je zult moeten toepassen in het leven, vanuit de actie de ervaring opdoen, wil je weten dat iets werkt!
Soms lijkt iemands leven een rollercoaster, een achtbaan zonder enige richting, zelfs de acht is er soms niet meer in te herkennen.
Toch zal je een vorm moeten vinden om er uit te komen voor jezelf.
Soms lijkt het leven zo oneerlijk, je aangedaan, er overkomt je van alles waar je helemaal geen weg meer mee weet.
Je bent boos, je bent woedend, teleurgesteld gefrustreerd, handenwringend ben je naar oplossingen aan het zoeken!
Het liefs zou je in elkaar kruipen en er even niet meer willen zijn, dit alles wat je overspoelt nu even laten voor wat het is.
Een nerves breakdown wordt zo'n situatie ook genoemd, het even niet meer zien zitten, overbelast geraakt door de omstandigheden.
Iedereen kent het wel, alleen zijn de omstandigheden waarin we dat kunnen krijgen soms heel verschillend van aard.
De ene persoon is in staat langer vol te houden in extreme situaties en een ander dreigt om te vallen bij veel lichtere omstandigheden.
Eigenlijk heeft het te maken met de graadmeter van je belastbaarheid.
Mensen zijn energiesystemen, waarbij er soms een tijdelijke en soms een heel langdurige emotionele belasting is die iemand over de rand doet duikelen voor zijn gevoel.
Het zijn de ups en downs in de golvingen van het leven.
En ook die ups en downs zijn onderhevig aan de natuur wetmatigheden.
Pas als je de natuur leert kennen, kan je er gebruik van maken.
Als omgeving hebben we dan de neiging om de omstandigheden te willen veranderen voor die persoon. Voor zover dat haalbaar is is dat ook wenselijk, we kunnen voor een ander vaak veel betekenen.
Soms zijn de omstandigheden niet zo een twee drie veranderbaar en dan kan de vervelende situatie ontstaan dat de omgeving zich machteloos gaat voelen.
Weet echter dat je ALTIJD waarde kan leveren.
Ken je het gevoel als kind nog, dat je intens verdrietig was en je moeder of vader of iemand anders in staat was om je emotioneel even de gelegenheid wist te geven om “op adem te komen.”
Wat was het belangrijkste wat die mensen wisten te geven?
Ze waren er voor je, en dat hoeft zelfs niet eens fysiek te zijn, ik heb ooit mijn verhaal van onmacht wel eens kwijt gekund bij een broer overzee, per email of per skype.
Er gewoon even mogen zijn “met je verdriet, met je gevoel van onmacht” zonder meteen oplossingen aangedragen te krijgen, alhoewel een keer meedenken ook heel verhelderend kan zijn. Maar gewoon er óók even in je onmacht-momenten mogen zijn en je gehoord en gezien weten.
Niet het gevoel krijgen dat je zo snel mogelijk uit dat gevoel van nu moet stappen, maar er gewoon even mogen zijn zoals je je voelde op dat ogenblik. De acceptatie van je gevoel van dat ogenblik!
Dàt is de weldaad die je als omgeving geven kan.
Letterlijk het even stoom mogen afblazen, weten dat dat ok is, het vertrouwen voelen dat je omgeving weet dat je na deze adempauze je energie weer meer ter beschikking hebt en weer door zal gaan waar je gebleven was.
Dàt is wat je als omgeving altijd kan bieden!
Geen makkelijk opgaaf, ik heb jarenlang in de gezondheidzorg gewerkt waarbij ik vele nierpatienten hun frustratie heb horen uiten over het gemis aan opvang in hun situatie als nierpatient.
Naast het gegeven dat hun gezondheid hem in de steek liet lieten vaak veel familie vrienden en bekenden het afweten. Hun kringetje werd nog kleiner dan het al was en ik zou die omgeving zo graag bewust maken hoe ze juist die zo waardevolle functie zouden kunnen vervullen voor die mensen die oa, problemen ondervinden met hun gezondheid of in momenten van rouw.
Hoeveel mensen krijgen niet een diagnose die ernstig is, neem diagnoses als kanker in allerlei vormen, mensen die een dierbare verloren, mensen die een verkeersongeval hebben meegemaakt waarna ze weer verder moeten, kortom we kunnen zo vaak van dienst zijn met onze emotionele aanwezigheid!
Helaas hebben veel mensen nooit geleerd sowieso met emoties om te gaan.
Al niet voor zichzelf, laat staan voor een ander.
Zeker voor de omgeving kan men vaak terecht komen in gevoelens van onmacht, en als we de situatie voor die ander niet kunnen veranderen, dan vullen we vaak in niets te kunnen betekenen voor de ander.
Herken je het gevoel van machteloosheid in jezelf, ongeacht of dit te maken heeft met je omgeving ofwel de machteloosheid in jezelf omdat je ergens tracht uit te komen en de weg nog niet weet hoe dit te doen. Het is geen schande om op adem te moeten komen ….
Stel nou, dat je eindelijk er toe zou komen om het te willen uitschreeuwen, en niemand zou thuis geven? Dat uit willen schreeuwen heeft namelijk een functie! Het is het moment waarop je systeem het niet meer aan kan in zijn eentje en een uitweg naar buiten zoekt in energie, het is een breakdown, en tegelijkertijd de opening.
Ernstiger wordt het als de omgeving op dat moment niet in staat blijkt hier niet mee om te gaan.
Eigenlijk kan de omgeving op dat moment niet met zijn of haar eigen gevoelens van onmacht omgaan als het niet thuis geeft. Een heel lastige situatie, omdat er een gemis kan ontstaan in de opvang die op zo'n moment toch dringend nodig kan zijn.
Gelukkig zijn er deskundigen die er hun vak van hebben gemaakt mensen met hun emoties te leren omgaan, maar die deskundigen zouden beslist minder ingezet hoeven worden als de directe omgeving er aan zou gaan staan te leren omgaan met hun eigen gevoelens van machteloosheid, zodat ze in staat zijn hun omgeving ook werkelijk bij te staan. Er letterlijk bij kunnen blijven staan dus! Welke deskundige dan ook, hoe goed ook, kan nooit het gemis aan die directe omgeving vervangen!
Wat zijn gevoelens van machteloosheid?
Wanneer blijk je niet in staat om naar de ander te luisteren, wanneer ben je emotioneel niet thuis voor de ander?
Achter ieder gedrag schuilt iemands overtuiging, je moet iets geloofd hebben om dat gedrag te kunnen vertonen en ieder gedrag is iemands hoogst haalbare met die achterliggende overtuiging.
In dit geval moet je dus geloofd hebben in je eigen onmacht!
En als je gelooft dat je geen macht hebt in een situatie zal je mogelijk geen actie ondernemen, soms zelfs voor jezelf ontkennen maar zeker voor je omgeving.
Het is het hoogst haalbare gedrag voor je, tegelijkertijd helaas erg fnuikend voor je omgeving waar je waardevol had kunnen zijn indien je overtuigd was geweest van je werkelijke waarde.
En daar ligt gelukkig het moment van verandering voor je als omgeving.
Je bent namelijk helemaal niet machteloos, het was je eigen tijdelijke aanname dat je machteloos zou zijn die je het gevoel van machteloosheid opriep. Bovendien moest je je eigen machteloosheid en die van de ander afwezen hebben als zijnde niet ok, En daar zat hen het fnuikende in het geheel.
De ander voelde dat hij niet ok bevonden werd (terwijl iedereen altijd te allen tijde oke IS), op die momenten, die krijgt er dus nog een probleem bovenop geschoven. De afwijzing, door het negeren doodzwijgen en wegblijven van de omgeving, wat de situatie vele malen ernstiger maakt voor degene die eigenlijk door je geholpen zou kunnen worden.
Ken je het gevoel dat iemand je plompverloren confronteerde met ernstige zaken, verlies in gezondheid, verlies van een geliefde, die dingen gebeuren namelijk net zo plompverloren in diens leven, en die werkelijkheid trachten zij te "handlen", daar hebben ze hun omgeving bij nodig, en beschouw het als een compliment als ze jou er voor uitkiezen dat met je te delen!
Wist je wat je te bieden had? Of praatte je er overheen, probeerde af te leiden, begon je een oplossing aan te dragen, of was je misschien in staat om te doen of je neus bloedde en negeerde je de situatie.
In al deze gevallen kon je dus zelf niet helemaal overweg met je eigen onmacht, terwijl je niet op de hoogte was wat je macht en je kracht die je had kunnen zijn.
Moeders zijn als van nature vaak in staat om een kind te bieden wat het nodig heeft.
Ondanks ook de gevoelens van “niet weten hoe de omstandigheden te kunnen veranderen” bieden ze vaak wat nodig is...... het gevoel geven dat het ok is om verdrietig te mogen zijn, verdriet en onmachtgevoelens als ok toe te laten, wetende dat dit tijdelijke onmachtgevoelens zijn.
Het even alleen maar op adem kunnen laten komen, even die aandacht geven waarin verdriet er mag zijn, boosheid er mag zijn, ieder gevoel wat op dat moment aanwezig is, mag er gewoon even zijn!
Op adem komen is een neutraal proces, een natuurlijk proces, niets om je over te moeten schamen of om als zwak te bestempelen.
Iedere topsporter weet dat hij die momenten in dient te lassen, dat is juist de kracht als je dat weet te doen. Helaas in onze westerse maatschappij wordt het een en ander vaak als “zwak” bestempeld wat allerminst zwak is!
Je omgeving om raad durven vragen, dat moment van op adem moeten komen delen is juist een enorme kracht, je kwetsbare moment in je durven tonen vraagt meer kracht dan het onderstoppen.
Dat sommige gevoelens, zoals boosheid niet handig zijn op de weg naar een oplossing is een andere zaak, dat is een gegevenheid die later pas aan de orde komt., pas na de adempauze! Boosheid er laten zijn, zodat hij herkend kan worden in zichzelf is van belang. Dat in boosheid blijven hangen verwerking kan tegenwerken dat zijn inzichten die pas na de adempauze aan bod komen, niet tijdens!
De boosheid is er en die mag er even zijn, zodat hij herkend en erkend wordt en pas daarna kan worden opgelost! Ga dus niet in discussie, accepteer, accepteer het moment van machteloze woede bij de ander, het heeft simpelweg de weg naar buiten even nodig, laar mensen hun boosheid en onmacht spuien, het heeft zijn nut op dat moment! Simpelweg de acceptatie van alle aanwezige gevoelens door de omgeving brengt hen in staat om letterlijk op adem te komen! En dàt is wat er nodig is en dàt is wat je kunt bieden.
Durf het eens aan, je voelt dat je met een mond vol tanden staat en sta je toe dat te verwoorden dat je woorden tekort schiet, bevestig dat je de ander hoort en gehoord hebt. Als iets heel heftigs is, wat let je om te zeggen: ”Tjonge, dat is heel heftig!” De ander weet dan dat hij niet gemeden wordt om zijn gevoelens, hij er mag zijn, gewoon als mens, als totale mens inclusief zijn moeilijke momenten. Mensen zijn nou eenmaal alleen maar totaal! Moeilijke momenten zijn namelijk niet negatief of zwak, maar een wezenlijk deel van de totale mens!
Dat “toelaten”, “weten te accepteren van ieder op dat moment aanwezig gevoel” “er mogen zijn inclusief welk gevoel dan ook”, het is de weldaad die ouders kinderen soms kunnen geven.
Ga niet zo snel mogelijk de ander uit deze gevoelens halen (omdat je deze gevoelens als ongewenst bestempeld hebt) maar laat ook eens de persoon er mogen zijn als die het even zwaar heeft, die op dat moment op adem moet kunnen komen!
Op adem kan je alleen maar komen als je niet ook nog energie moet verspillen aan een omgeving die je niet kan accepteren in je “zwakkere” momenten. Het zijn geen zwakkere momenten namelijk, het zijn de momenten waarop de natuur om een adempauze vraagt, een moment waarop even een heroriëntatie plaats vindt, even zoeken wat er te doen staat, even heroriënteren op welke manier we weer meer energie kunnen opdoen.
De omgeving van zo iemand kan dàt moment dus bieden!
Er even mogen zijn in je totaliteit, inclusief het moment van nu, dat mogelijk na een al zware strijd even een moment nodig heeft om ook bij iemand op adem te mogen komen.
Vaak zijn het juist de knokkers onder ons die wel eens dat gemis van opvang ervaren in hun omgeving op momenten dat ze even op adem trachten te komen en hun omgeving even betrekken in de hoop die “arm” of “schouder” die hen even het rustpunt kan bieden die het nodig heeft om hen weer even dat stapje verder te brengen over die onoverzichtelijke hobbel op hun levenspad.
Wéét dat je hen kunt helpen, ook die knokkers hebben hun omgeving zo hard nodig om die knokker te kunnen blijven.
Het doet me denken aan een gedicht wat ik ooit kreeg nadat ik een bekende in al haar onmacht gevoelens en verdriet niet meer kon geven dat dat ene moment van aandacht en acceptatie.Het was in het begin van mijn praktijk. De inhoud van dit gedicht was me meer waard dan een jaarsalaris!
Laat het eens tot je doordringen dat werkelijke acceptatie van iemand ook alle gevoelens accepteren inhoudt, ook de lastige!
Als iemand zich totaal geaccepteerd voelt in al zijn aanwezige facetten, dan heb je je waarde als medemens kunnen geven.
Als toegift het gedicht wat ik ooit na zo'n moment mocht ontvangen.
De persoon die dit schreef had in een jaar tijd de ene klap na de andere klap te verwerken gehad en was ten einde raad. Niemand die haar terug kon geven wat ze verloren had aan dierbaren, niemand die de verwerking van haar kon overnemen, en vrijwel niemand die het aankon haar in al haar verdriet er te mogen laten zijn ....
Moge het een inspiratie zijn voor ieder die in de toekomst zijn omgeving in volle omvang wil kunnen toelaten.
Dank je wel geleende schouder
dat ik even huilen mocht
….
….
Ik ga nog even naar dat gedicht zoeken en zal het dan graag voor je toevoegen.
© Yvonne Mooijman
donderdag 1 september 2011
Authenticiteit
..
Wat is dat nou … authentiek zijn?
Is dat nou gemakkelijk?
Nou nee, het is zelfs vaak juist helemaal niet gemakkelijk
het is vaak zelfs erg ongemakkelijk.
Authentiek zijn is je eigen angst overwinnen om te mogen zijn wie je bent ... te tonen wie je bent, voorbij zelfs je angst om je angst te tonen, je mag er in al je kwetsbaarheid zijn.
Stel … je vindt het ongemakkelijk jezelf te laten zien
Waarom vind je dat ongemakkelijk?
Omdat je bijvoorbeeld verlegen bent
En waarom ben je verlegen?
Wat zullen ze wel niet van me vinden
Wat zullen mensen wel niet van me denken?
Maakt het wat uit of mensen je afkeuren?
Jazeker maakt dat wat uit!
We willen tenslotte toch graag aardig gevonden worden?
Ooit overkwam het me een keer
dat ik spontaan iemand behulpzaam was.
Ik deed wat die persoon nodig had, zelf had aangegeven nodig te hebben.
Ik voerde dat uit en terwijl ik even later terug kwam overkwamen me drie dingen...
Binnen twee minuten kreeg ik een hartelijk en warme waardering van de persoon waarvoor ik het deed.
Ik kreeg een warm en hartelijk dank je wel van een familielid van haar
en … ik kreeg een fikse uitbrander van een ander familielid … die me toebeet waar ik me wel niet mee bemoeide ….
Raar genoeg laten we ons vaak het meest imponeren door hen die ons afkeuren ….
Ik moet zeggen, dat voelt toch nog altijd een heel kwetsbaar punt.
Zo'n test-punt waarop we soms weer heel snel “willen”” terugkeren naar AF...!
We zijn mensen en hebben gevoel en worden door waardering gevoed ….
Afkeuring kan ons zelfvertrouwen behoorlijk ondermijnen ….
Authentiek zijn is in wezen …..
diep van binnen met je eigen gevoel (bron) afgestemd zijn,
maar dan bedoel ik dan ook erg diep van binnen …
dieper, voorbij onze eigen angst dus
echt diep genoeg om vanuit onze diepste bron te handelen.
Stel, je houdt van iemand … je mag iemand erg graag, je hebt positieve gevoelens voor iemand.
Zijn we in staat om dat te uiten?
Of zijn we bang om afgewezen te worden?
Wat laten we prevaleren? Onze angst om afgewezen te worden?
Durven we aan te geven wat we voor iemand voelen?
Vriendschap, verwantschap, een vaag positief gevoel misschien wat we de ruimte willen geven?
Durven we aan onszelf aan te geven wat we voelen, aan wensen of verlangens hebben?
Durven we de onzekerheid van het leven aan?
Durven we iemand een oprecht compliment te geven?
Durven we “dank je wel” te zeggen, als we een compliment krijgen?
Of wuiven we dat weg met .. ach.. niet zo belangrijk en halen we onszelf naar beneden door snel alle aandacht bij ons weg te halen?
Authentiek zijn is … voorbij onze angst onszelf mogen zijn (vooral van onszelf!)
en wat minstens zo belangrijk is … bij onszelf te kunnen blijven als we ondanks onze aanwezige angst toch onszelf geuit hebben op een authentieke wijze en mogelijk heftig afgewezen te worden, toch voorbij je angst te durven blijven uiten.
Het heeft alles te maken met bewust worden. Bewust worden dat we in wezen allemaal Liefde zijn en afkeuring van onszelf en anderen is eigenlijk het nog verre zijn van die onvoorwaardelijke liefde.
Afkeuren is iets wat we al heel snel doen, niet alleen naar onszelf maar ook naar anderen.
Vaak wijzen we mensen af als ze iets doen wat “wij niet in ons hoofd hadden als verwachting.”
Liefde .. houden van … is iets wat voor velen een heikel punt is.
Afgewezen worden, opnieuw verlies aangaan, het risico van verlies van een geliefde, het heeft allemaal met onze angsten te maken.
Liefde is “zonder afkeuring zijn”, het leven mogen laten zijn zoals het zich aandient, zonder de ander daarvoor af te wijzen.
Afwijzen … wijs jezelf niet af als je je bewust wordt dat je het wel eens doet …..
Word je bewust … dat afwijzing vaak afwijzing is van je eigen angsten.
Angst voor emotionele pijn, voor afwijzing, verlies …..
En verlangen we niet allemaal …. voorbij onze angst …. liefde?
Wees mild voor jezelf, wees mild voor elkaar ….
We vinden elkaar voorbij onze afwijzing ….
Om authenticiteit in anderen te kunnen waarderen, dien je je vooral bewust te worden van jezelf ….
In liefde komen we elkaar pas tegen .. voorbij onze eigen angst …
daar waar we pas authentiek durven zijn ….
Authentiek zijn is verrekte lastig …. je bent in ontwikkeling en we worden daar voortdurend op getest .. door de afwijzing van onszelf en anderen … durven we nog onszelf te tonen ????
Onvoorwaardelijke liefde …. zelfs voor hen die ons afwijzen … (ook voor onszelf dus!)
© Yvonne Mooijman
Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling
Wat is dat nou … authentiek zijn?
Is dat nou gemakkelijk?
Nou nee, het is zelfs vaak juist helemaal niet gemakkelijk
het is vaak zelfs erg ongemakkelijk.
Authentiek zijn is je eigen angst overwinnen om te mogen zijn wie je bent ... te tonen wie je bent, voorbij zelfs je angst om je angst te tonen, je mag er in al je kwetsbaarheid zijn.
Stel … je vindt het ongemakkelijk jezelf te laten zien
Waarom vind je dat ongemakkelijk?
Omdat je bijvoorbeeld verlegen bent
En waarom ben je verlegen?
Wat zullen ze wel niet van me vinden
Wat zullen mensen wel niet van me denken?
Maakt het wat uit of mensen je afkeuren?
Jazeker maakt dat wat uit!
We willen tenslotte toch graag aardig gevonden worden?
Ooit overkwam het me een keer
dat ik spontaan iemand behulpzaam was.
Ik deed wat die persoon nodig had, zelf had aangegeven nodig te hebben.
Ik voerde dat uit en terwijl ik even later terug kwam overkwamen me drie dingen...
Binnen twee minuten kreeg ik een hartelijk en warme waardering van de persoon waarvoor ik het deed.
Ik kreeg een warm en hartelijk dank je wel van een familielid van haar
en … ik kreeg een fikse uitbrander van een ander familielid … die me toebeet waar ik me wel niet mee bemoeide ….
Raar genoeg laten we ons vaak het meest imponeren door hen die ons afkeuren ….
Ik moet zeggen, dat voelt toch nog altijd een heel kwetsbaar punt.
Zo'n test-punt waarop we soms weer heel snel “willen”” terugkeren naar AF...!
We zijn mensen en hebben gevoel en worden door waardering gevoed ….
Afkeuring kan ons zelfvertrouwen behoorlijk ondermijnen ….
Authentiek zijn is in wezen …..
diep van binnen met je eigen gevoel (bron) afgestemd zijn,
maar dan bedoel ik dan ook erg diep van binnen …
dieper, voorbij onze eigen angst dus
echt diep genoeg om vanuit onze diepste bron te handelen.
Stel, je houdt van iemand … je mag iemand erg graag, je hebt positieve gevoelens voor iemand.
Zijn we in staat om dat te uiten?
Of zijn we bang om afgewezen te worden?
Wat laten we prevaleren? Onze angst om afgewezen te worden?
Durven we aan te geven wat we voor iemand voelen?
Vriendschap, verwantschap, een vaag positief gevoel misschien wat we de ruimte willen geven?
Durven we aan onszelf aan te geven wat we voelen, aan wensen of verlangens hebben?
Durven we de onzekerheid van het leven aan?
Durven we iemand een oprecht compliment te geven?
Durven we “dank je wel” te zeggen, als we een compliment krijgen?
Of wuiven we dat weg met .. ach.. niet zo belangrijk en halen we onszelf naar beneden door snel alle aandacht bij ons weg te halen?
Authentiek zijn is … voorbij onze angst onszelf mogen zijn (vooral van onszelf!)
en wat minstens zo belangrijk is … bij onszelf te kunnen blijven als we ondanks onze aanwezige angst toch onszelf geuit hebben op een authentieke wijze en mogelijk heftig afgewezen te worden, toch voorbij je angst te durven blijven uiten.
Het heeft alles te maken met bewust worden. Bewust worden dat we in wezen allemaal Liefde zijn en afkeuring van onszelf en anderen is eigenlijk het nog verre zijn van die onvoorwaardelijke liefde.
Afkeuren is iets wat we al heel snel doen, niet alleen naar onszelf maar ook naar anderen.
Vaak wijzen we mensen af als ze iets doen wat “wij niet in ons hoofd hadden als verwachting.”
Liefde .. houden van … is iets wat voor velen een heikel punt is.
Afgewezen worden, opnieuw verlies aangaan, het risico van verlies van een geliefde, het heeft allemaal met onze angsten te maken.
Liefde is “zonder afkeuring zijn”, het leven mogen laten zijn zoals het zich aandient, zonder de ander daarvoor af te wijzen.
Afwijzen … wijs jezelf niet af als je je bewust wordt dat je het wel eens doet …..
Word je bewust … dat afwijzing vaak afwijzing is van je eigen angsten.
Angst voor emotionele pijn, voor afwijzing, verlies …..
En verlangen we niet allemaal …. voorbij onze angst …. liefde?
Wees mild voor jezelf, wees mild voor elkaar ….
We vinden elkaar voorbij onze afwijzing ….
Om authenticiteit in anderen te kunnen waarderen, dien je je vooral bewust te worden van jezelf ….
In liefde komen we elkaar pas tegen .. voorbij onze eigen angst …
daar waar we pas authentiek durven zijn ….
Authentiek zijn is verrekte lastig …. je bent in ontwikkeling en we worden daar voortdurend op getest .. door de afwijzing van onszelf en anderen … durven we nog onszelf te tonen ????
Onvoorwaardelijke liefde …. zelfs voor hen die ons afwijzen … (ook voor onszelf dus!)
© Yvonne Mooijman
Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling
zaterdag 6 augustus 2011
Mensen-mensen
Mensen-mens.
Ik ben een mensen-mens, hoor ik wel eens iemand zeggen, of .. ik ben nou eenmaal géén mensen-mens. Zouden ze echt bestaan, géén mensen-mensen?
Zijn we in de grond van ons hart ... niet allemaal mensen-mensen?
Ik heb menig gesprek gehad met mensen die zich geweldig autistisch wisten te gedragen.
Menig gesprek gehad ook met mensen die hoog in de boom van het "zaken-leven" zaten.
Waarom noemen zij zich soms “geen mensen-mensen” terwijl ik bij ieder van hen, als het er op aan komt, de hunkering heb ervaren naar het echte ware warme menselijk contact, echt helemaal niemand uitgezonderd!
Ik heb uitspraken horen doen van mensen, waarbij ik me hooglijk verbaasde over de aannames die men soms gemakshalve over anderen aannam. Uitspraken van zogenaamde géén-mensen-mensen over andere géén-mensen-mensen.
Zo hoorde ik ooit eens iemand er volstrekt van overtuigd zijn dat andere “top-figuren” geen pijnlijke gevoelens en geen pijnlijke emoties zouden ervaren waar het emotionele zaken zou betreffen, alsof het mensen zonder gevoel zouden zijn, waarbij dat ook nog eens als hoog gewaardeerd werd, alsof zij het leven nou eens echt onder "controle hadden!"
Één opmerking van mij, dat als ze eens aan zijn kinderen moesten komen, dat dat de zaak dan per onmiddellijk zou doen ontploffen, was vaak genoeg om het beeld weer helder te krijgen, daar kon vaak direct contact mee worden gemaakt.
Niemand heeft géén emoties, niemand die géén gevoelens heeft.
Ik heb in het verleden vele mensen begeleid, waaronder een veroordeelde moordenaar, diens kinderen, potentiële moordenaars (en laten we wel wezen, in ieder van ons schuilt een potentieel aan van alles, indien de machteloosheid maar geweldig is, dan komen mensen dicht bij hun diepste wanhoop en komen daar soms ook diepe agressie tegen).
Zouden dat géén mensen-mensen zijn?
Klinkklare onzin, ook dit zijn mensen-mensen met dezelfde gevoelens als wij allemaal hebben.
Gevoelens van kwetsbaarheid, gevoelens van onmacht in sommige situaties, gevoelens van eenzaamheid, verlangens, verlangens om begrepen te worden, verlangens om gewaardeerd te worden en verlangens om samen tot oplossingen te kunnen komen.
Mensen-mensen hebben over het algemeen wat meer door ervaring geleerd wat communicatie oplevert.
Doordat ze weten wàt het oplevert, gaan ze weer opnieuw tot communicatie over en dit brengt hen in een spiraal van diep contact, diep en vaak gevoelig contact.
De zachtheid kan en mag daarin vaak de boventoon voeren.
Bij géén-mensen-mensen lijkt vaak “verharding” de boventoon te voeren.
Zich afsluiten, het geen gevoelens tónen, hun kwetsbaarheid niet wensen te tonen, je moet dan je systeem in de verharding zetten, want anders stroomt het alsnog zomaar ineens over en ajakkes, dat is kwetsbaarheid en dat lijkt niet wenselijk (dat lijkt zowaar menselijk)!
Frappant genoeg geldt dit alleen ook voor die andere géén-mensen-mensen.
Zij houden elkaar als het ware in stand met hun eigen aannames.
Ken je het gevoel dat je je wel eens overweldigd heb gevoeld door emoties en je in korte tijd ineens onder de mensen moest komen en je je even diende te ver-mannen?
Je diende al je spieren te verkrampen om de zaak onder controle te houden. Je ademde diep in zonder uit te ademen en als een opgeblazen ballon hield je de schijn hoog ...
Herkenbaar?
We maken het allemaal op zijn tijd wel eens mee, dat we even niet binnen bepaalde omstandigheden onze kwetsbaarheid willen tonen. We houden ons “groot.”
Wat een kramptoestand!
Daar kunnen we niet gezond bij blijven!
Iedere verkramping hoe klein ook, zorgt dat ons systeem (waar wij toch echt de eerstverantwoordelijke voor zijn!) onthouden blijft van de benodigde zuurstof en al onze afvalstoffen kunnen er niet meer uit!
Er komt zogezegd geen informatie meer in en geen informatie meer uit.
Voel je lijf eens ...
Bal je vuisten eens, harder ... nog wat harder, knijp er stevig in en verkramp daarbij je gezicht eens flink! Doe dat zo hard je kunt! Juist ja, doe het maar eens heel bewust.
Lekker? Nou nee, dat niet! Maar je ervaart het pas nadien als je het bewust weet los te laten!!!
Juist ja, laat nu alle krampachtigheid los, glimlach (voel de ruimte die je nu hebt ten opzichte van daarnet!) ontspan je handen en je benen, schudt ze eens luchtigjes los en voel ...de ruimte die je nu weer wat meer inneemt dan daarnet toen je verkrampt was.
Die ontspanning, dat is de zachtheid waar ik het net over had.
Die zachtheid van een mensen-glimlach, het kind in ons wat blij kan zijn, de straling in zachte ogen die mensen menselijk maakt.
We hoeven niets “op te houden.”
Is schreef net over ver-mannen.
Toen ik het geschreven had, realiseerde ik me de achtergrond van het woord.
Ver-mannen, “doe alsof je een kerel bent.”
Oeps ... en een echte kerel zit vol gevoel! Zo vol gevoel dat ze soms denken er een deksel op te moeten houden om het bij elkaar te houden!
Doet me aan een hogedrukpan denken, die gaat sissen, dan krijg je zo'n fluitketeltjes effect!
Vermannen, zou dat ook de verkramping zijn, waardoor het lijkt alsof er minder ruimte ingenomen wordt?
Een verkrampte spier wordt korter en harder.
Vandaar dat dat “op gaat breken”, uiteindelijk hou je dat nooit vol, een constante verkramping, dat moet een keer eruit en dan heb je meer ruimte nodig!!!!
Leve de ruimte!
In kramp toestand stroomt er niets meer en blijft alles op zijn plaats, dat wordt zoiets als stilstaand water ... ooit beseft wat dat gaat doen?
Juist, alles in stilstand gaat stinken en rotten!
Loslaten die kramp dus ... niet meer overleven maar echt leven.
Niet stoer zijn maar het kind in je weer de ruimte geven ... leuke dingen doen, blij zijn, onderzoeken, spelen, gelukkig zijn, de tijd voor jezelf en anderen nemen, kortom ... geef jezelf en de anderen weer de ruimte!
Doe wat je hart je ingeeft ... wees weer sprankelend!
Mensen-mensen, zachtaardige mensen, mensen die gewoon zichzelf kunnen zijn, gewoon weten dat we ons allemaal kwetsbaar kunnen voelen op zijn tijd en dat ook van elkaar en naar elkaar mogen wezen!
Dat is pas ware kracht!
Ware kracht zit nooit vast ... ware kracht stroomt! .. zowel via een lach als een traan!
© Yvonne Mooijman
Ik ben een mensen-mens, hoor ik wel eens iemand zeggen, of .. ik ben nou eenmaal géén mensen-mens. Zouden ze echt bestaan, géén mensen-mensen?
Zijn we in de grond van ons hart ... niet allemaal mensen-mensen?
Ik heb menig gesprek gehad met mensen die zich geweldig autistisch wisten te gedragen.
Menig gesprek gehad ook met mensen die hoog in de boom van het "zaken-leven" zaten.
Waarom noemen zij zich soms “geen mensen-mensen” terwijl ik bij ieder van hen, als het er op aan komt, de hunkering heb ervaren naar het echte ware warme menselijk contact, echt helemaal niemand uitgezonderd!
Ik heb uitspraken horen doen van mensen, waarbij ik me hooglijk verbaasde over de aannames die men soms gemakshalve over anderen aannam. Uitspraken van zogenaamde géén-mensen-mensen over andere géén-mensen-mensen.
Zo hoorde ik ooit eens iemand er volstrekt van overtuigd zijn dat andere “top-figuren” geen pijnlijke gevoelens en geen pijnlijke emoties zouden ervaren waar het emotionele zaken zou betreffen, alsof het mensen zonder gevoel zouden zijn, waarbij dat ook nog eens als hoog gewaardeerd werd, alsof zij het leven nou eens echt onder "controle hadden!"
Één opmerking van mij, dat als ze eens aan zijn kinderen moesten komen, dat dat de zaak dan per onmiddellijk zou doen ontploffen, was vaak genoeg om het beeld weer helder te krijgen, daar kon vaak direct contact mee worden gemaakt.
Niemand heeft géén emoties, niemand die géén gevoelens heeft.
Ik heb in het verleden vele mensen begeleid, waaronder een veroordeelde moordenaar, diens kinderen, potentiële moordenaars (en laten we wel wezen, in ieder van ons schuilt een potentieel aan van alles, indien de machteloosheid maar geweldig is, dan komen mensen dicht bij hun diepste wanhoop en komen daar soms ook diepe agressie tegen).
Zouden dat géén mensen-mensen zijn?
Klinkklare onzin, ook dit zijn mensen-mensen met dezelfde gevoelens als wij allemaal hebben.
Gevoelens van kwetsbaarheid, gevoelens van onmacht in sommige situaties, gevoelens van eenzaamheid, verlangens, verlangens om begrepen te worden, verlangens om gewaardeerd te worden en verlangens om samen tot oplossingen te kunnen komen.
Mensen-mensen hebben over het algemeen wat meer door ervaring geleerd wat communicatie oplevert.
Doordat ze weten wàt het oplevert, gaan ze weer opnieuw tot communicatie over en dit brengt hen in een spiraal van diep contact, diep en vaak gevoelig contact.
De zachtheid kan en mag daarin vaak de boventoon voeren.
Bij géén-mensen-mensen lijkt vaak “verharding” de boventoon te voeren.
Zich afsluiten, het geen gevoelens tónen, hun kwetsbaarheid niet wensen te tonen, je moet dan je systeem in de verharding zetten, want anders stroomt het alsnog zomaar ineens over en ajakkes, dat is kwetsbaarheid en dat lijkt niet wenselijk (dat lijkt zowaar menselijk)!
Frappant genoeg geldt dit alleen ook voor die andere géén-mensen-mensen.
Zij houden elkaar als het ware in stand met hun eigen aannames.
Ken je het gevoel dat je je wel eens overweldigd heb gevoeld door emoties en je in korte tijd ineens onder de mensen moest komen en je je even diende te ver-mannen?
Je diende al je spieren te verkrampen om de zaak onder controle te houden. Je ademde diep in zonder uit te ademen en als een opgeblazen ballon hield je de schijn hoog ...
Herkenbaar?
We maken het allemaal op zijn tijd wel eens mee, dat we even niet binnen bepaalde omstandigheden onze kwetsbaarheid willen tonen. We houden ons “groot.”
Wat een kramptoestand!
Daar kunnen we niet gezond bij blijven!
Iedere verkramping hoe klein ook, zorgt dat ons systeem (waar wij toch echt de eerstverantwoordelijke voor zijn!) onthouden blijft van de benodigde zuurstof en al onze afvalstoffen kunnen er niet meer uit!
Er komt zogezegd geen informatie meer in en geen informatie meer uit.
Voel je lijf eens ...
Bal je vuisten eens, harder ... nog wat harder, knijp er stevig in en verkramp daarbij je gezicht eens flink! Doe dat zo hard je kunt! Juist ja, doe het maar eens heel bewust.
Lekker? Nou nee, dat niet! Maar je ervaart het pas nadien als je het bewust weet los te laten!!!
Juist ja, laat nu alle krampachtigheid los, glimlach (voel de ruimte die je nu hebt ten opzichte van daarnet!) ontspan je handen en je benen, schudt ze eens luchtigjes los en voel ...de ruimte die je nu weer wat meer inneemt dan daarnet toen je verkrampt was.
Die ontspanning, dat is de zachtheid waar ik het net over had.
Die zachtheid van een mensen-glimlach, het kind in ons wat blij kan zijn, de straling in zachte ogen die mensen menselijk maakt.
We hoeven niets “op te houden.”
Is schreef net over ver-mannen.
Toen ik het geschreven had, realiseerde ik me de achtergrond van het woord.
Ver-mannen, “doe alsof je een kerel bent.”
Oeps ... en een echte kerel zit vol gevoel! Zo vol gevoel dat ze soms denken er een deksel op te moeten houden om het bij elkaar te houden!
Doet me aan een hogedrukpan denken, die gaat sissen, dan krijg je zo'n fluitketeltjes effect!
Vermannen, zou dat ook de verkramping zijn, waardoor het lijkt alsof er minder ruimte ingenomen wordt?
Een verkrampte spier wordt korter en harder.
Vandaar dat dat “op gaat breken”, uiteindelijk hou je dat nooit vol, een constante verkramping, dat moet een keer eruit en dan heb je meer ruimte nodig!!!!
Leve de ruimte!
In kramp toestand stroomt er niets meer en blijft alles op zijn plaats, dat wordt zoiets als stilstaand water ... ooit beseft wat dat gaat doen?
Juist, alles in stilstand gaat stinken en rotten!
Loslaten die kramp dus ... niet meer overleven maar echt leven.
Niet stoer zijn maar het kind in je weer de ruimte geven ... leuke dingen doen, blij zijn, onderzoeken, spelen, gelukkig zijn, de tijd voor jezelf en anderen nemen, kortom ... geef jezelf en de anderen weer de ruimte!
Doe wat je hart je ingeeft ... wees weer sprankelend!
Mensen-mensen, zachtaardige mensen, mensen die gewoon zichzelf kunnen zijn, gewoon weten dat we ons allemaal kwetsbaar kunnen voelen op zijn tijd en dat ook van elkaar en naar elkaar mogen wezen!
Dat is pas ware kracht!
Ware kracht zit nooit vast ... ware kracht stroomt! .. zowel via een lach als een traan!
© Yvonne Mooijman
dinsdag 26 juli 2011
De angst van de waterdruppel
De angst van de waterdruppel
Hoe doe je dat, de liefde zoeken?
Ik lees net de weblog van Jan Bommerez, waarin hij spreekt over de waterdruppel die naarstig naar de oceaan zocht. Je afgescheiden voelen van wat je al bent! Wij doen dat ook zo vaak, buiten ons zoeken wat wij al zijn en het daardoor over het hoofd zien en niet tegen komen!
Toch houden we onszelf vaak naarstig van de liefde af, we gaan de liefde soms gruwelijk uit de weg, als we ooit voor ons gevoel “een geliefde verloren”, en wie deed dat niet?
Kan dat .. een geliefde verliezen?
Is de geliefde “de ander”, of is de geliefde onze spiegel van onze eigen liefde.... die we wisten te projecteren in de ander als in een spiegel!?
Als die ander “er niet meer is”, zijn we dan onze liefde kwijt, of zijn we “onze spiegel” kwijt, hoe pijnlijk ook?
Ik kan me herinneren dat na een overlijden van een dierbare geliefde, ik nadien "beslist" (ik besloot!) die pijn niet opnieuw wilde ervaren. Hij leefde in liefde in mijn herinnering voort, en dat is en blijft mijn liefde, mijn “ge”-”liefde”!
Doordat ik nadien beslist niet meer eenzelfde pijn van gemis wilde ervaren, ging ik onbewust als het ware mijn nieuwe spiegels uit de weg. Ik liet als het ware mijn liefde niet meer weerspiegelen in een ander.
We kunnen als het ware hard onze nieuwe spiegels uit de weg gaan, we gaan als het ware ons natuurlijke pad uit de weg, we gaan verdwalen voor onszelf .... en dat is pijnlijk!
Onze nieuwe spiegels zijn die personen die we net zo intens weer lief zouden hebben kunnen hebben, maar om de pijn van verlies te voorkomen, gaan we juist hen hardnekkig uit de weg.
We gaan eigenlijk onze eigen liefdes-uitingen uit de weg.
De liefde zit echter nog volop in ons aanwezig, maar we zijn er doodsbang voor. Niet vanwege de liefde zelf, maar vanwege onze eigen angst voor verlies.
Liefde is oneindig in tijd, mensen niet... "denken" wij.
Ook dat is niet waar, zowel de liefde als al onze geliefden zijn eeuwig, slechts het stoffelijk omhulsel is tijdelijk, en dat doet ons pijn als we vergeten dat we met de ziel verbonden waren en niet “slechts” met dat tijdelijk lichaam, hoe Goddelijk dat ook mocht zijn!
We vergaten dat we de liefde zelf nooit kunnen verliezen, we kunnen hem hooguit tijdelijk of langdurig met veel moeite en energieverlies onderstoppen.
Jaren kunnen we dit trachten vol te houden, jaren kunnen we onszelf uit de weg trachten te gaan, en daardoor anderen, andere potentiële geliefden uit de weg gaan.
En dan op een onbewaakt moment kan het je plots overkomen op een “onbewaakt moment” dat je overvallen wordt door je eigen liefde. Je zit er niet op te wachten, je schrikt je lens, het is/was je grootste angst tenslotte, daar zat je niet in het minst op te wachten!
Je eerste neiging is om het te ontkennen, je staat oog in oog met je grootste angst en daar zat je echt in het minst niet op te wachten tenslotte ...
Gebeurt het je, “overkomt” het je?
Dan is het tijd dat je angst overwonnen wordt, onbewust is het jouw moment, is jouw tijd aangebroken om je angst onder ogen te zien.
En uit de weg gaan ….?
Probeer jezelf maar eens uit de weg te gaan … je gaat jezelf tegen blijven komen ...
Het zou zomaar kunnen dat dat jezelf uit de weg gaan helemaal niet gaat lukken, de tijd blijkt rijp om jezelf te transformeren, tot weer de liefdevolle persoon die je kon zijn.
Kom je onbewust, onverwacht en “onbedoeld” nieuwe gevoelens in jezelf tegen, dan is het er de tijd voor om je angst onder ogen te zien.
De angst van de druppel, onderdeel van zo'n grote oceaan van liefde te zijn … terwijl hij dat altijd al was …. en nog steeds blijkt te zijn.
Soms lijkt het of we lange tijd in een regenbui tussen de druppels door wensen te lopen!
Soms is onderdompelen de enige manier, om daarna de zon weer te kunnen zien schijnen!
De zon is in staat de regendruppel weer in zich op te lossen, liefde is in staat alle angst te transformeren ....
© Yvonne Mooijman
Hoe doe je dat, de liefde zoeken?
Ik lees net de weblog van Jan Bommerez, waarin hij spreekt over de waterdruppel die naarstig naar de oceaan zocht. Je afgescheiden voelen van wat je al bent! Wij doen dat ook zo vaak, buiten ons zoeken wat wij al zijn en het daardoor over het hoofd zien en niet tegen komen!
Toch houden we onszelf vaak naarstig van de liefde af, we gaan de liefde soms gruwelijk uit de weg, als we ooit voor ons gevoel “een geliefde verloren”, en wie deed dat niet?
Kan dat .. een geliefde verliezen?
Is de geliefde “de ander”, of is de geliefde onze spiegel van onze eigen liefde.... die we wisten te projecteren in de ander als in een spiegel!?
Als die ander “er niet meer is”, zijn we dan onze liefde kwijt, of zijn we “onze spiegel” kwijt, hoe pijnlijk ook?
Ik kan me herinneren dat na een overlijden van een dierbare geliefde, ik nadien "beslist" (ik besloot!) die pijn niet opnieuw wilde ervaren. Hij leefde in liefde in mijn herinnering voort, en dat is en blijft mijn liefde, mijn “ge”-”liefde”!
Doordat ik nadien beslist niet meer eenzelfde pijn van gemis wilde ervaren, ging ik onbewust als het ware mijn nieuwe spiegels uit de weg. Ik liet als het ware mijn liefde niet meer weerspiegelen in een ander.
We kunnen als het ware hard onze nieuwe spiegels uit de weg gaan, we gaan als het ware ons natuurlijke pad uit de weg, we gaan verdwalen voor onszelf .... en dat is pijnlijk!
Onze nieuwe spiegels zijn die personen die we net zo intens weer lief zouden hebben kunnen hebben, maar om de pijn van verlies te voorkomen, gaan we juist hen hardnekkig uit de weg.
We gaan eigenlijk onze eigen liefdes-uitingen uit de weg.
De liefde zit echter nog volop in ons aanwezig, maar we zijn er doodsbang voor. Niet vanwege de liefde zelf, maar vanwege onze eigen angst voor verlies.
Liefde is oneindig in tijd, mensen niet... "denken" wij.
Ook dat is niet waar, zowel de liefde als al onze geliefden zijn eeuwig, slechts het stoffelijk omhulsel is tijdelijk, en dat doet ons pijn als we vergeten dat we met de ziel verbonden waren en niet “slechts” met dat tijdelijk lichaam, hoe Goddelijk dat ook mocht zijn!
We vergaten dat we de liefde zelf nooit kunnen verliezen, we kunnen hem hooguit tijdelijk of langdurig met veel moeite en energieverlies onderstoppen.
Jaren kunnen we dit trachten vol te houden, jaren kunnen we onszelf uit de weg trachten te gaan, en daardoor anderen, andere potentiële geliefden uit de weg gaan.
En dan op een onbewaakt moment kan het je plots overkomen op een “onbewaakt moment” dat je overvallen wordt door je eigen liefde. Je zit er niet op te wachten, je schrikt je lens, het is/was je grootste angst tenslotte, daar zat je niet in het minst op te wachten!
Je eerste neiging is om het te ontkennen, je staat oog in oog met je grootste angst en daar zat je echt in het minst niet op te wachten tenslotte ...
Gebeurt het je, “overkomt” het je?
Dan is het tijd dat je angst overwonnen wordt, onbewust is het jouw moment, is jouw tijd aangebroken om je angst onder ogen te zien.
En uit de weg gaan ….?
Probeer jezelf maar eens uit de weg te gaan … je gaat jezelf tegen blijven komen ...
Het zou zomaar kunnen dat dat jezelf uit de weg gaan helemaal niet gaat lukken, de tijd blijkt rijp om jezelf te transformeren, tot weer de liefdevolle persoon die je kon zijn.
Kom je onbewust, onverwacht en “onbedoeld” nieuwe gevoelens in jezelf tegen, dan is het er de tijd voor om je angst onder ogen te zien.
De angst van de druppel, onderdeel van zo'n grote oceaan van liefde te zijn … terwijl hij dat altijd al was …. en nog steeds blijkt te zijn.
Soms lijkt het of we lange tijd in een regenbui tussen de druppels door wensen te lopen!
Soms is onderdompelen de enige manier, om daarna de zon weer te kunnen zien schijnen!
De zon is in staat de regendruppel weer in zich op te lossen, liefde is in staat alle angst te transformeren ....
© Yvonne Mooijman
maandag 18 juli 2011
ZIJN - ik Ben - identificatie - en die slordige etiketten
Identificeren.
Naar aanleiding van mijn schrijven over de-etiketteren, kom ik vanzelf op het volgende.
Dat etiketteren (een etiket geven) heeft voor de cliënt vaak het gevolg dat hij zich gaat identificeren met het probleem dat hij ervaart), waardoor het geen gedrag meer lijkt, maar het lijkt of de persoon de klacht zelf is.
In onze maatschappij hebben zoveel termen, die een momentopname vertegenwoordigen, (die even zo goed vaak zeer frequente en langdurige effecten kan hebben) maar zo gauw mensen zich identificeren met een term, gaan ze vaak in het verleden leven. En in het NU leven is de enige manier van LEVEN, de rest is overleven!
Iemand die op 30 jarige leeftijd haar of zijn man of vrouw aan de dood verliest, wordt levenslang weduwe of weduwnaar genoemd. Vroeger werd er zelfs van “de erven van” gesproken als het over de kinderen ging.
Even zo goed als iemand op zijn 30 ste gaat scheiden, zal tot zijn dood achtervolgd worden met de term ex, of gescheiden man of vrouw.
Deze benamingen maken het vaak moeilijk om weer blanco (voor zover mensen blanco kunnen starten) een nieuwe start te maken.
Ik kreeg ooit een jonge vrouw van in de 20 die me vertelde reuma patiënt te zijn.
Het eerste wat me te den stond was haar te laten beseffen dat zij de reuma niet was, maar dat ze last had van reuma klachten, wat een volstrekt andere energie en een volstrekt andere uitwerking heeft op iemand bewustzijn.
Ook termen als ik “ben” ziek, ik”ben” weduwnaar/weduwe, ik “ben” gescheiden, ik “ben” psychiatrisch patiënt enz., kan je ombuigen naar “ik heb last van” of “ik voel me”.
Voelen of ergens last van hebben geeft aan dat het om gebeurtenissen gaat en niet over de eigen identiteit, ondanks dat het wel zeker jou betreft.
Word je bewust hoe vaak je je identificeert .....
Mensen identificeren zich ook graag aan hun dure auto of geweldige baan, en och arm, als met de reorganisatie het manneke met het meubilair wordt buiten gezet! Ik heb jonge kerels zich een half jaar niet buiten hebben durven vertonen, omdat ze werkloos waren. Doordat ze zich zo geidetificeerd hadden met hun baan, pakten ze het als een persoonlijke vernedering en afwijzing op!
Hoed je om in identificatie de gaan.
Besef dat Jij alle kracht van de wereld al bent, je hebt geen meelij of afgunst of iets anders nodig in de vorm identificatie.
Je bent het etiket nooit, je bent veel ruimer!
Zelfs je naam ben je niet, die heb je!
Het is eigen simpel ….. ik ben …...! ZIJN dus!
Da's genoeg en alles!
En verder heb je van alles ….. en alles wat je hebt kan je kwijtraken …. ook die slordige etiketten!
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Naar aanleiding van mijn schrijven over de-etiketteren, kom ik vanzelf op het volgende.
Dat etiketteren (een etiket geven) heeft voor de cliënt vaak het gevolg dat hij zich gaat identificeren met het probleem dat hij ervaart), waardoor het geen gedrag meer lijkt, maar het lijkt of de persoon de klacht zelf is.
In onze maatschappij hebben zoveel termen, die een momentopname vertegenwoordigen, (die even zo goed vaak zeer frequente en langdurige effecten kan hebben) maar zo gauw mensen zich identificeren met een term, gaan ze vaak in het verleden leven. En in het NU leven is de enige manier van LEVEN, de rest is overleven!
Iemand die op 30 jarige leeftijd haar of zijn man of vrouw aan de dood verliest, wordt levenslang weduwe of weduwnaar genoemd. Vroeger werd er zelfs van “de erven van” gesproken als het over de kinderen ging.
Even zo goed als iemand op zijn 30 ste gaat scheiden, zal tot zijn dood achtervolgd worden met de term ex, of gescheiden man of vrouw.
Deze benamingen maken het vaak moeilijk om weer blanco (voor zover mensen blanco kunnen starten) een nieuwe start te maken.
Ik kreeg ooit een jonge vrouw van in de 20 die me vertelde reuma patiënt te zijn.
Het eerste wat me te den stond was haar te laten beseffen dat zij de reuma niet was, maar dat ze last had van reuma klachten, wat een volstrekt andere energie en een volstrekt andere uitwerking heeft op iemand bewustzijn.
Ook termen als ik “ben” ziek, ik”ben” weduwnaar/weduwe, ik “ben” gescheiden, ik “ben” psychiatrisch patiënt enz., kan je ombuigen naar “ik heb last van” of “ik voel me”.
Voelen of ergens last van hebben geeft aan dat het om gebeurtenissen gaat en niet over de eigen identiteit, ondanks dat het wel zeker jou betreft.
Word je bewust hoe vaak je je identificeert .....
Mensen identificeren zich ook graag aan hun dure auto of geweldige baan, en och arm, als met de reorganisatie het manneke met het meubilair wordt buiten gezet! Ik heb jonge kerels zich een half jaar niet buiten hebben durven vertonen, omdat ze werkloos waren. Doordat ze zich zo geidetificeerd hadden met hun baan, pakten ze het als een persoonlijke vernedering en afwijzing op!
Hoed je om in identificatie de gaan.
Besef dat Jij alle kracht van de wereld al bent, je hebt geen meelij of afgunst of iets anders nodig in de vorm identificatie.
Je bent het etiket nooit, je bent veel ruimer!
Zelfs je naam ben je niet, die heb je!
Het is eigen simpel ….. ik ben …...! ZIJN dus!
Da's genoeg en alles!
En verder heb je van alles ….. en alles wat je hebt kan je kwijtraken …. ook die slordige etiketten!
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
De lastige etiketten er van af halen ....
De-etiketteren.
Een tijdje geleden had ik een interessante oefening met een andere netwerker.
We zaten in een groep en in tweetallen moesten we elkaar vertellen wat we deden in ons beroep en na 5 minuten moest de toehoorder vertellen wat hij begrepen had.
Wonderlijk wat daar uitkwam!
Hij vertelde me exact wat ik deed maar gaf er een ongebruikelijke naam aan, die echter precies de lading wist te dekken.
Zoals hij verwoordde ….. In de maatschappij worden mensen doodgegooid met etiketten, die hen verder van huis helpen dan ze al zijn.
Neem etiketten als depressief, autistisch, asperger, hoog sensitief gevoelig (HSP), psychiatrisch patiënt, allemaal van de etiketten die vaak mensen in een hokje duwen waar ze niet gauw meer uit komen. Vaak wordt het als een eindstation beschouwd en tevens als de bron van alle klachten.
Zoals hij uit mijn gesprek had opgemaakt, ging ik met deze etiketten aan de gang, waarbij ik het etiket als gevold zag en beslist niet als oorzaak van problemen.
Door deze houding had ik een volstrekt andere benadering en daardoor ook een volledig andere uitkomt met mijn cliënten.
Ik werk graag met mensen met de klachten die onder die etiketten vallen, omdat ik ga onderzoeken wat hen tot dit gedrag leidde (of deed lijden) en ga naar de oorzaak toe.
Door oorzakelijk te werken, kunnen de klachten verdwijnen en verdwijnt ook het etiket.
Zoals hij dus zei: “Ik de-etiketteer ” mensen, ik haal de lastige etiketten er af en laat hen weer tot leven ipv overleven komen.
Verhelderend hoe mensen soms weten te verwoorden wat we doen!
Met dank aan Hans,
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Een tijdje geleden had ik een interessante oefening met een andere netwerker.
We zaten in een groep en in tweetallen moesten we elkaar vertellen wat we deden in ons beroep en na 5 minuten moest de toehoorder vertellen wat hij begrepen had.
Wonderlijk wat daar uitkwam!
Hij vertelde me exact wat ik deed maar gaf er een ongebruikelijke naam aan, die echter precies de lading wist te dekken.
Zoals hij verwoordde ….. In de maatschappij worden mensen doodgegooid met etiketten, die hen verder van huis helpen dan ze al zijn.
Neem etiketten als depressief, autistisch, asperger, hoog sensitief gevoelig (HSP), psychiatrisch patiënt, allemaal van de etiketten die vaak mensen in een hokje duwen waar ze niet gauw meer uit komen. Vaak wordt het als een eindstation beschouwd en tevens als de bron van alle klachten.
Zoals hij uit mijn gesprek had opgemaakt, ging ik met deze etiketten aan de gang, waarbij ik het etiket als gevold zag en beslist niet als oorzaak van problemen.
Door deze houding had ik een volstrekt andere benadering en daardoor ook een volledig andere uitkomt met mijn cliënten.
Ik werk graag met mensen met de klachten die onder die etiketten vallen, omdat ik ga onderzoeken wat hen tot dit gedrag leidde (of deed lijden) en ga naar de oorzaak toe.
Door oorzakelijk te werken, kunnen de klachten verdwijnen en verdwijnt ook het etiket.
Zoals hij dus zei: “Ik de-etiketteer ” mensen, ik haal de lastige etiketten er af en laat hen weer tot leven ipv overleven komen.
Verhelderend hoe mensen soms weten te verwoorden wat we doen!
Met dank aan Hans,
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
vrijdag 15 juli 2011
Kan je voor geluk kiezen?
Kiezen voor geluk.
Kan je kiezen voor geluk?
Kan je kiezen voor iets anders?
Als je kan kiezen voor iets anders, waarom zou je dan niet kunnen kiezen voor geluk?
Ja, hoor ik je zeggen, maar ik zit niet lekker in mijn vel, ik ben daar nog niet aan toe vanwege mijn omstandigheden, ik heb het nog te moeilijk met mijn verleden, er is me iets aangedaan waar ik het moeilijk mee heb.
Allemaal plausibele redenen om je niet jofel te voelen, maar hoe lang ga je dat laten voortduren?
Laten voortduren, alsof ik daar zelf zeggenschap over heb?
Zullen we een weddenschap doen?
Je bent er nog niet aan toe, om gelukkig te mogen zijn, vond je?
Geef me 1 plausibele reden waarom.
Stel nou eens, dat de natuur zo in elkaar zit dat als je gelooft wat je zegt, dat dat dan waarheid wordt.
Alles wat je gelooft maakt zich namelijk waar!
Geloof je dat je het kan, dan blijk je iets te kunnen (je stopt er de benodigde energie in) en als je gelooft dat je iets niet kan dan maakt het zich eveneens waar (je zou wel gek wezen er je energie in te stoppen als je er niet in gelooft, dus gebeurt er weinig). Jouw visie, jouw aanname, maakt zich waar, dat is een natuur-wetmatigheid.
Want neem van mij aan, als je gelooft en voorlopig blijft geloven dat je er nog niet aan toe bent, dan durf ik te wedden dat je er ook absoluut niet de benodigde energie in gaat steken.
Durf je het aan om de proef op de som te nemen?
Wat zou er kunnen gebeuren als je er voor zou gaan kiezen om te gaan geloven dat je er wel aan toe bent, om gelukkig te zijn?
Stel dat je zou kunnen geloven dat je zelfs zeggenschap hebt over jezelf “gelukkig kunnen voelen”.
Wanneer voel je je gelukkig?
Als je tevreden bent met de huidige situatie, als die situatie voldoet aan je verwachtingen, toch?
En je bent niet tevreden nu, met je huidige situatie, anders was je wel gelukkig toch?
Stel nu eens dat je van mij niet blij zou hoeven zijn met je huidige situatie, dat mag, je mag van mij gerust helemaal niet blij zijn met je huidige omstandigheden, dat is heel terecht vaak.
Stel nu eens, dat je ontevreden bent met je huidige situatie, dat is goed mogelijk toch?
Heb je je wel eens afgevraagd of je boos bent op of om je omstandigheden?
Ga eens naar je gevoel toe en luister eens naar wat je tegen jezelf zegt.
“Het had niet mogen gebeuren”, “het is niet eerlijk”, “ik voel me verlaten of alleen”, “ik mis mijn geliefde”, je kunt hier alles invullen wat voor jou speelt.
Stel nou dat … jouw verzet tegen de werkelijkheid, je boosheid op de werkelijkheid, je ontevredenheid op de werkelijkheid, jouw geluk in de weg staat?
Heb je enig idee hoeveel energie jouw verzet tegen de werkelijkheid aan jou ontneemt, energie die je zou kunnen omzetten in geluk?
Ik zeg niet dat je blij hoeft te zijn met je omstandigheden, je mag alles anders wensen, maar stop alsjeblieft met iets wat lijkt op boos worden op onweer, het brengt je alleen verder van huis.
Het leven lijkt soms één grote donderwolk als het flink tegen zit, maar zoals alles in de natuur, is alles tijdelijk, tenzij we er zelf een permanent probleem van gaan maken.
Ik ga jouw probleem geenszins ontkennen of bagatelliseren, ik gun je alleen na die enorme onweersbui dat de zon liefst zo spoedig mogelijk weer door mag breken en daar heb je zelf meer de hand in dan je voor mogelijk hield.
Durf je de uitdaging aan, hoe moeilijk je ook zit, om te beseffen dat de realiteit de realiteit is, hoe onbeholpen die ook voor je was en is.
Het liefst zou je de dingen terug willen draaien, het liefst willen we het geluk in dezelfde verpakking dan die we eerder hebben gehad. Maar die verpakking staat niet meer tot je beschikking helaas.
De realiteit van nu is de realiteit van nu en besef dat hopen op een beter verleden je nooit een beter verleden oplevert maar wel je huidig geluk danig in de weg kan staan.
Stel dat je nu zou kunnen kiezen voor een onsje meer geluk (twee onsjes of meer mag ook!), dan is de eerste stap die we te zetten hebben allereerst beseffen dat we het leven niet terug kunnen draaien en dat wat we eerder aan geluk hebben mogen ervaren mogelijk ons niet meer wordt gegeven in dezelfde verpakking.
Maar kijk eens om je heen, en vraag je af of dat wat je ooit had, of je genegen zou zijn dat geluk in andersoortige verpakking toe te laten. Zou je dat willen, datzelfde geluk, maar dan in ander cadeaupapier?
Kijk om je heen en voel, voel hoe geluk in allerlei gedaantes om je heen zou kunnen zijn, zonder dat je het zag.
Durf je om je heen te kijken met de verwonderde blik van een kind, de openhartigheid van een creatief en sprankelend spelend kind.
Maak eens in gedachten de sprong naar jezelf toen je nog gelukkig was en voel de energie.
Ga met deze energie in gedachte eens met die geluk gevende open blik van een kind om je heen kijken en weer werkelijk zo openstaand als een vrolijk opgewekt kind, in welke verpakking het geluk er nu weer voor je is. Durf die speelsheid van het kind in je weer toe te laten, je zult versteld staan.
Ik hoorde ooit eens iemand letterlijk zijn pas nieuw ontdekte geliefde omschrijven als: “een cadeautje, zo lief .... helemaal voor mij alleen en ik mocht het nota bene zelf uitpakken!” Mijn glimlach was groot!
Durf te geloven dat op welk moment je ook bent in je leven, dat “ik ben aan nieuw geluk toe”, je meer zal brengen dan een houding en geloof van “ik ben daar nog niet aan toe.”
Laat het woordje “nog” een weg, lach het geluk toe, glimlach en zeg:”Ik ben weer aan nieuw geluk toe.”
Wedden dat je wint?
Ik wens je alle geluk van de wereld toe, jij bent degene die zichzelf open moeten stellen wil het je ten deel vallen.
Liefs,
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Kan je kiezen voor geluk?
Kan je kiezen voor iets anders?
Als je kan kiezen voor iets anders, waarom zou je dan niet kunnen kiezen voor geluk?
Ja, hoor ik je zeggen, maar ik zit niet lekker in mijn vel, ik ben daar nog niet aan toe vanwege mijn omstandigheden, ik heb het nog te moeilijk met mijn verleden, er is me iets aangedaan waar ik het moeilijk mee heb.
Allemaal plausibele redenen om je niet jofel te voelen, maar hoe lang ga je dat laten voortduren?
Laten voortduren, alsof ik daar zelf zeggenschap over heb?
Zullen we een weddenschap doen?
Je bent er nog niet aan toe, om gelukkig te mogen zijn, vond je?
Geef me 1 plausibele reden waarom.
Stel nou eens, dat de natuur zo in elkaar zit dat als je gelooft wat je zegt, dat dat dan waarheid wordt.
Alles wat je gelooft maakt zich namelijk waar!
Geloof je dat je het kan, dan blijk je iets te kunnen (je stopt er de benodigde energie in) en als je gelooft dat je iets niet kan dan maakt het zich eveneens waar (je zou wel gek wezen er je energie in te stoppen als je er niet in gelooft, dus gebeurt er weinig). Jouw visie, jouw aanname, maakt zich waar, dat is een natuur-wetmatigheid.
Want neem van mij aan, als je gelooft en voorlopig blijft geloven dat je er nog niet aan toe bent, dan durf ik te wedden dat je er ook absoluut niet de benodigde energie in gaat steken.
Durf je het aan om de proef op de som te nemen?
Wat zou er kunnen gebeuren als je er voor zou gaan kiezen om te gaan geloven dat je er wel aan toe bent, om gelukkig te zijn?
Stel dat je zou kunnen geloven dat je zelfs zeggenschap hebt over jezelf “gelukkig kunnen voelen”.
Wanneer voel je je gelukkig?
Als je tevreden bent met de huidige situatie, als die situatie voldoet aan je verwachtingen, toch?
En je bent niet tevreden nu, met je huidige situatie, anders was je wel gelukkig toch?
Stel nu eens dat je van mij niet blij zou hoeven zijn met je huidige situatie, dat mag, je mag van mij gerust helemaal niet blij zijn met je huidige omstandigheden, dat is heel terecht vaak.
Stel nu eens, dat je ontevreden bent met je huidige situatie, dat is goed mogelijk toch?
Heb je je wel eens afgevraagd of je boos bent op of om je omstandigheden?
Ga eens naar je gevoel toe en luister eens naar wat je tegen jezelf zegt.
“Het had niet mogen gebeuren”, “het is niet eerlijk”, “ik voel me verlaten of alleen”, “ik mis mijn geliefde”, je kunt hier alles invullen wat voor jou speelt.
Stel nou dat … jouw verzet tegen de werkelijkheid, je boosheid op de werkelijkheid, je ontevredenheid op de werkelijkheid, jouw geluk in de weg staat?
Heb je enig idee hoeveel energie jouw verzet tegen de werkelijkheid aan jou ontneemt, energie die je zou kunnen omzetten in geluk?
Ik zeg niet dat je blij hoeft te zijn met je omstandigheden, je mag alles anders wensen, maar stop alsjeblieft met iets wat lijkt op boos worden op onweer, het brengt je alleen verder van huis.
Het leven lijkt soms één grote donderwolk als het flink tegen zit, maar zoals alles in de natuur, is alles tijdelijk, tenzij we er zelf een permanent probleem van gaan maken.
Ik ga jouw probleem geenszins ontkennen of bagatelliseren, ik gun je alleen na die enorme onweersbui dat de zon liefst zo spoedig mogelijk weer door mag breken en daar heb je zelf meer de hand in dan je voor mogelijk hield.
Durf je de uitdaging aan, hoe moeilijk je ook zit, om te beseffen dat de realiteit de realiteit is, hoe onbeholpen die ook voor je was en is.
Het liefst zou je de dingen terug willen draaien, het liefst willen we het geluk in dezelfde verpakking dan die we eerder hebben gehad. Maar die verpakking staat niet meer tot je beschikking helaas.
De realiteit van nu is de realiteit van nu en besef dat hopen op een beter verleden je nooit een beter verleden oplevert maar wel je huidig geluk danig in de weg kan staan.
Stel dat je nu zou kunnen kiezen voor een onsje meer geluk (twee onsjes of meer mag ook!), dan is de eerste stap die we te zetten hebben allereerst beseffen dat we het leven niet terug kunnen draaien en dat wat we eerder aan geluk hebben mogen ervaren mogelijk ons niet meer wordt gegeven in dezelfde verpakking.
Maar kijk eens om je heen, en vraag je af of dat wat je ooit had, of je genegen zou zijn dat geluk in andersoortige verpakking toe te laten. Zou je dat willen, datzelfde geluk, maar dan in ander cadeaupapier?
Kijk om je heen en voel, voel hoe geluk in allerlei gedaantes om je heen zou kunnen zijn, zonder dat je het zag.
Durf je om je heen te kijken met de verwonderde blik van een kind, de openhartigheid van een creatief en sprankelend spelend kind.
Maak eens in gedachten de sprong naar jezelf toen je nog gelukkig was en voel de energie.
Ga met deze energie in gedachte eens met die geluk gevende open blik van een kind om je heen kijken en weer werkelijk zo openstaand als een vrolijk opgewekt kind, in welke verpakking het geluk er nu weer voor je is. Durf die speelsheid van het kind in je weer toe te laten, je zult versteld staan.
Ik hoorde ooit eens iemand letterlijk zijn pas nieuw ontdekte geliefde omschrijven als: “een cadeautje, zo lief .... helemaal voor mij alleen en ik mocht het nota bene zelf uitpakken!” Mijn glimlach was groot!
Durf te geloven dat op welk moment je ook bent in je leven, dat “ik ben aan nieuw geluk toe”, je meer zal brengen dan een houding en geloof van “ik ben daar nog niet aan toe.”
Laat het woordje “nog” een weg, lach het geluk toe, glimlach en zeg:”Ik ben weer aan nieuw geluk toe.”
Wedden dat je wint?
Ik wens je alle geluk van de wereld toe, jij bent degene die zichzelf open moeten stellen wil het je ten deel vallen.
Liefs,
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
donderdag 14 juli 2011
Wandelen, fietsen, je kuitspieren, je lachspieren en twinkelende ogen
Sporten,
Sportte je weinig of juist fanatiek veel?
Sommige mensen lopen of fietsen zich uit de naad om hun kuit spieren in conditie te houden.
Wist je wàt de belangrijkste spieren zijn die je gezondheid het meest positief beïnvloeden?
Je lachspieren ...
Dus mocht je je niet kunnen inhouden .. tijdens het lopen of fietsen .... loop en rij met een glimlach ... en train vooral tussendoor je lachspieren soepel... stap gerust af en maak een praatje, lach naar iemand en lach vooral mèt iemand!
Van kuitspieren word je niet overmatig gelukkig, via je lachspieren wel!
En wist je ....?
Je ogen gaan er gelijk van twinkelen, je wordt onweerstaanbaar!
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Sportte je weinig of juist fanatiek veel?
Sommige mensen lopen of fietsen zich uit de naad om hun kuit spieren in conditie te houden.
Wist je wàt de belangrijkste spieren zijn die je gezondheid het meest positief beïnvloeden?
Je lachspieren ...
Dus mocht je je niet kunnen inhouden .. tijdens het lopen of fietsen .... loop en rij met een glimlach ... en train vooral tussendoor je lachspieren soepel... stap gerust af en maak een praatje, lach naar iemand en lach vooral mèt iemand!
Van kuitspieren word je niet overmatig gelukkig, via je lachspieren wel!
En wist je ....?
Je ogen gaan er gelijk van twinkelen, je wordt onweerstaanbaar!
© Yvonne Mooijman
Meer lezen in weblog persoonlijke ontwikkeling
Abonneren op:
Posts (Atom)