Ondersteunend bezig zijn

Ontwikkelen, het is zo'n "makkelijk begrip" lijkt het.

Vastzitten en loslaten, het heeft alles te maken met persoonlijke ontwikkeling.

Alles heeft met energie te maken.
Voel je energie?
Ben je gewend in energie te denken en te voelen?

Ongemerkt (onbewust) herkennen we het allemaal wel.
Je komt in een gezelschap of je ontmoet een persoon.

Ooit, jaren geleden, merkte ik dat ik al mijn energie kwijt was.
Heel stiekem leek het, heel langzaam. Het was alsof ik was leeggelopen.
Het was een lang weg terug, een weg van bewustwording.
Leeggelopen voelde ik me zwaar, moe, lusteloos.
Hoe vermoeider je je voelt, hoe zwaarder het leven aan gaat voelen.

Ik werd me bewust dat er dingen waren gebeurd, dat ik dingen had toegelaten ook.
Het leeglopen van energie was ook een deel mijn proces en verantwoordelijkheid.

Gaandeweg ontdekte ik dat omgeving erg belangrijk is.
Omgeving is niet goed of slecht, maar omgeving is wel in staat je te ondersteunen of je te ondermijnen.
Je kunt met veel of weinig inzet zelf veel bewerkstelligen, tegelijkertijd is er altijd een wisselwerking en kan je niet je omgeving naar "je hand zetten", hoe handig dat ook kan lijken.

Ik heb tijdens die processen belangrijke lessen geleerd.

Een van de belangrijkste lessen was voor mij, me niet afhankelijk van mijn omgeving te maken. Mijn bereidheid tot samen dingen op te pakken voor een groter geheel, of een anderen te ondersteunen, kan alleen maar werken als ik mijn eigen verantwoordelijkheid voor mijn eigen systeem ter hand blijf nemen.

Ooit, ik was tot zeer ver bereid te gaan, heb ik besluiten moeten nemen. Niet moeten in de vorm van dat het mij opgelegd werd. Moeten in de vorm van "dienen", ofwel verantwoordelijkheid dienen te nemen voor mijn eigen welzijn.

Ik "diende" het te doen voor mijn eigen welzijn.
Mijn omgeving bleek mij niet ondersteunend voor mijn systeem.
Geen enkel punt, lastig zeker te weten, echter alleen ik kan mijn eigen koers bepalen. Net zo min dat ik de koers van een ander zou moeten bepalen, dient het niet zo te wezen dat anderen mijn koers in mijn leven zouden bepalen.

Prachtig zoals Neall Walsch het wist te beschrijven in zijn boek: "over relaties".

"Omdat bepaalde aspecten van jouw fysieke gedrag niet in overeenstemming zijn met de manier waarop ik mijn leven wens te leiden" ga ik afstand van je nemen en dat wil niet zeggen dat ik niet van je houd.

We zullen dit met enige regelmaat in ons leven tegenkomen. Daar is niets mis mee, het is het moment waarop je de ontwikkeling durft aan te gaan de verantwoording voor je eigen systeem aan te gaan. Het is geen breuk, je blijft van de ander houden (althans dat is mijn keuze!), alleen zoals Neall Walsch beschijft, vanaf een andere plaats in de ruimte.

Elders schreef ik in deze weblog, het verhaal van het eikenbos en het eikeltje. http://persoonlijkontwikkelingsproces.blogspot.com/2008/05/het-eikenbos.html
Hetzelfde thema kwam terug in mijn stuk "wacht niet tot na mijn begrafenis". http://persoonlijkontwikkelingsproces.blogspot.com/search/label/Begrafenis

Als mensen of omstandigheden je niet ondersteunend blijken, heb je zelf de verantwoording om in die omstandigheden te blijven of de keus te maken andere omstandigheden te zoeken.

Je hoort mij niet zeggen dat dit de makkelijkste perioden in je leven zijn, geenszins. Het zijn de perioden in je leven waarin je soms de kracht moet vinden de juiste keuzes te maken.

Eén ding is fijn, je kunt zelf altijd besluiten ondersteunend te blijven naar wie dan ook. Zorg echter wel dat je onvoorwaardelijk ondersteunend naar jezelf dient te zijn. Daar horen jouw juiste keuzes bij!

Succes, ik hou van jou!

Yvonne Mooijman

Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling

Invoelingsvermogen en werkelijke ondersteuning

Hoe bewust zijn we ons van ons invoelingsvermogen.
In hoeverre zetten we dit in voor onze meest waardevolle en liefdevolle omgeving, partner, moeder, vader, kind, vrienden .....
Kennen we de wensen, verlangens, werkelijke behoeften van onze meest dierbare omgeving?
Klopt het wat wij invullen, dat wat wij denken dat hun behoeften zijn?

Tip: Vraag eens na, wat de werkelijke behoefte is van onze directe omgeving, om te kijken of we werkelijk in staat zijn te geven, waar werkelijk behoefte aan is.....

© Yvonne Mooijman


Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling

Hoe kunnen we er voor elkaar zijn

Het is zaterdagochtend en ik zit op Ned 2 te kijken naar een programma over geweld, verbaal geweld, fysiek geweld, huiselijk geweld.
En jonge volwassen vrouw vertelt over een langdurige periode waarin zij slachtoffer was van emotioneel en fysiek geweld door haar man. Ze vertelde dat hij haar in bijzijn van 4 vrouwen sloeg waarbij de vier vrouwen hem “smeekten” op te houden.
Ze gaf aan dat ze zich zo alleen, verlaten en machteloos heeft gevoeld, doordat er zo weinig mensen werkelijk actief actie durfden ondernemen terwijl heel haar omgeving wist wat er gaande was maar zich afzijdig hielden (buiten deze vier vrouwen). Ze sprak uit, ze merkte dat naar deze vrouwen die zich uitspraken, door haar man niet geluisterd werd, terwijl ze het voor mogelijk hield dat als het vier mannen geweest waren die zich uitgesproken hadden dat dit juist wel effect zou hebben gehad. Maar ze merkte dat er juist in de meest directe omgeving getolereerd werd, waardoor misstanden kunnen blijven voortduren. Ze omschreef het in de volgende verwoordingen.
Het lijkt moeilijker naarmate geweld dichter bij je komt om werkelijk tot actie over te gaan, want iets maakt iets pas werkelijk waarheid door de erbij behorende actie. "Tegen discriminatie zijn", zonder je te laten horen als het in je directe omgeving gebeurt en het daarmee toestaan, heeft geen enkele inhoudelijke functie. Ik vond het aangrijpend hoe ze dit verwoordde.
Over geweld of discriminatie kan, zegt ze, is het zo gemakkelijk praten als het zich “verder van je bed” afspeelt, omdat er dan geen directe actie van je verwacht wordt.
Juist bij vrienden, buren, familie, school, kennissen, daar waar actie “nodig zou zijn” omdat het zo dicht bij is, waar werkelijke mede verantwoordelijkheid genomen zou kunnen worden voor ons aller welzijn, daar blijkt dat de benodigde actie vaak nog juist uitblijft, terwijl juist daar de actie, het aanspreken op gedrag zo ontzettend noodzakelijk blijkt, om gedrag en de bijbehorende situaties werkelijk te kunnen laten wijzigen.

Haar grote diepe verdriet was het “OOK in de steek gelaten zijn geworden door haar directe omgeving die het slechts aanschouwde en niets deed”.
Ik vond het een aangrijpende reportage.

Ik vraag me af, ik zou graag reacties ontvangen van mensen over de volgende vragen:

Wat doe je dan …. Wat doe je dan niet? Laat je het toe ? Zeg je er wat over? Doe je of je het niet gehoord hebt? Zeg je er op een later moment wat over … tegen degene die het overkwam of tegen degene die het zei?
Wat zou je willen dat je gedaan zou hebben misschien.?

Heb je ooit meegemaakt dat je je “in de steek gelaten hebt gevoeld” door je directe omgeving? Wat zou je anderen willen laten weten, wat voor jou juist zou hebben kunnen helpen?

Het idee, “wat kunnen we samen in het elkaar helpen uitpakken van onze levens-pakketjes”, niet alleen in het uitpakken van al die “pakketten”, maar ook in het voorkomen mogelijk van “nieuwe pakketten”.

Het programma waar het over ging werd direct gevolgd door een programma waarin bijvoorbeeld sprake was van incest binnen een gezin, waar de directe familieleden die er van op de hoogte bleken "ogen en mond gesloten hielden" en geen enkele vorm van hulp boden, waardoor de situatie heeft kunnen voortduren en het slachtoffer nog sterker geisoleerd werd.
Het thema wat mij "raakte" was het "zich verlaten voelen door de omgeving" en het mogelijk inherente effect van medeverantwoordelijkheid van situaties die kunnen voortduren door "zwijgen", "negeren" van "de werkelijkheid".
"Wie zwijgt stemt toe", komt er nu in mij op.
Maar het doet zich ook voor waar iemand "gepest", ""gesard" wordt op scholen bijvoorbeeld, in de werksfeer, eigenlijk onze medeverantwoordelijkheid naar elkaar waardoor me door "onze mond te roeren" de ander wezenlijk kunnen helpen in zijn situatie.
Ik kom vaak tegen bij mensen die zwaar in de problemen zijn geraakt, dat ze zich verstoken hebben gevoeld van hulp uit de direct aanwezige omgeving, die vaak door "hun nek uit te steken", wat geen gemakkelijk zaak is, maar vaak bij uitblijven nog meer schade bleek veroorzaakt te hebben dan vaak de directe oorzaak van het aangedane onrecht.
Voor mijzelf komt nu bijvoorbeeld een situatie naar voren, waarbij twee mensen mij direct ooit hebben willen helpen, zelfs hun nek hebben uitgestoken voor me, maar doordat ze ieder voor zich de enige in de omgeving waren hun positie daarmee ieder voor zich te weinig invloed kon uitoefenen en ze in hun eigen machteloosheid terecht. Ze vulden in eerste instantie in "mij onvoldoende te hebben kunnen helpen", terwijl juist ZIJ door hun hulp, zelfs ondanks dat die een druppel op een gloeiende plaat leek te zijn, me zoveel steun hebben gegeven in een hele moeilijke tijd. ZIJ waren het die me tot steun zijn geweest hiermee!
Vaak heb ik gedacht, als er meer "druppels" op die gloeiende plaat waren geweest, had die plaat nooit zo heet kunnen worden.
In wezen wil ik met ons allen naar een stukje preventie gaan, het stukje waarbij we naar elkaar toe kunnen helpen dat sommige "lastige pakketten" waar iemand in kwam, beduidend lichter hadden kunnen worden, als er minder "zwijgende meerderheid" zou zijn geweest.
Ik krijg meer en meer de ervaring dat mensen in zijn algemeenheid vaker meer gekwetst worden door "de zwijgende meerderheid", dan dat "de zwijgende meerderheid" zich hiervan bewust is.
Met dat samen verantwoordelijkheid durven opnemen voor onze directe omgeving, komt men tot zo veel goeds, het samen durven kijken naar situaties, waardoor we ook samen veel eerder dingen kunnen voorkomen, samen Kracht kunnen worden in plaats van ieder voor zich onmacht ervaren..
Ik kreeg pas geleden, toen ik mezelf behoorlijk "op mezelf teruggeworpen voelde en me vrij machteloos en niet begrepen voelde" een prachtige powerpoint presentatie van iemand over "de ganzen", waarbij iemand door zich "in te durven voelen" me zo een geweldig hart onder de riem wist te steken, dat ik weer verder kon. In "stond er ineens niet meer alleen voor". Ik mag mij gelukkig prijzen met de keren dat IK die hulp wel heb gekregen ..... het hielp mij als "tegenwicht" .... dat is wat ik iedereen zo toewens en weet dat dat mogelijk is....
Zelfs al kan de ander geen "ijzer met handen buigen", het gebaar wat gemaakt werd, was zo Krachtig, de ondersteuning die zo wezenlijk belangrijk is.
Vaak wordt gedacht dat men maar een druppel op een gloeiende plaat kan zijn (en besluit men soms om die reden niets te doen) , maar AL die "druppels" maken wel een "oceaan".
Mijn vraag is dus eigenlijk .... waar kunnen we naar "elkaar delen" waarmee we elkaar zouden hebben kunnen ondersteunen, om "die eerste druppel van die oceaan" te kunnen zijn.
Maar dan zal er juist door de mensen die zich "verlaten hebben gevoeld" dit naar buiten gebracht dienen te worden, alvorens de omgeving zou kunnen in de gaten krijgen, dat soms alle kleine beetje helpen, en dat al die vele kleine beetjes zo veel meer Kracht kunnen vormen.
Het zou me ter harte gaan, als we samen nog meer oceaan voor elkaar kunnen betekenen, of een druppel op een gloeiende plaat, of die oprecht gemeende arm om de schouder ..... die ik ook zo vaak "hoor vallen" ....


Heb je ooit meegemaakt dat je je “in de steek gelaten hebt gevoeld” door je directe omgeving?
Wat zou je anderen willen laten weten, ( liefst door aan te geven welk gedrag door je directe omgeving juist NIET gegeven werd, omdat het nog mogelijk niet gezien werd door de ander).
Welk gedrag van je directe omgeving had jou toen behulpzaam kunnen zijn om sneller uit de problemen te hebben kunnen komen?
Welke signalen werden mogelijk niet opgepikt?
Ik zou graag horen op welke manier we met zijn allen alerter kunnen zijn in het signaleren, waardoor we beter naar elkaar behulpzaam kunnen zijn.




Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling