Gevoelens kunnen toelaten, wat een KRACHT!

Gevoelens weten toe te laten en ze gewoon kunnen tonen .... wat een power, wat een Kracht!

Authenticiteit, werkelijk bij jezelf mogen uitkomen ..... een pracht voorbeeld van het leven door je heen laten stromen in verbondenheid!

Forgiveness .... there is no futute in the past ...

Forgiveness ... vergeven ... een van de moeilijkste dingen in het leven en met de meeste opbrengst voor je toekomst ....

In mijn praktijk is dat één van de facetten waar de meeste weerstand tegen is.

We bouwen onze toekomst vaak op basis van ons verleden.
En in dat verleden zijn vaak dingen gebeurd die onverteerbaar leken en lijken.

Het meeste wat echt verteert ... is je eigen lijf, indien je het blijft voeden met de negatieve effecten van je gevoelens ten aanzien van je verleden.

Emoties als boosheid, teleurstelling, frustratie (= hopen op een beter verleden), depressie, opgekropte emoties, kwaadheid, woede, razernij, wrok, jaloers, gespannen, razend, onmacht, afgewezen, ergernis, onderdrukte boosheid, verbittering, beschuldiging, slachtoffergevoelens, agressie, prikkelbaar, niet kunnen loslaten, niet kunnen vergeven, zijn allen emoties die met name ons eigen systeem nog eens heel veel extra belast.

Waar andere emoties nog wel eens hun weg naar buiten blijken te kunnen vinden vreten deze emoties je eigen systeem als het ware volkomen op.

Het is vechten tegen je eigen emoties, een uitputtingsslag die zijn weerga niet kent!

Je hebt alle redenen om al deze emoties te mogen hebben, ze zijn ook een heel logisch en heel wezenlijk, een wezenlijk onderdeel in een verwerkingsproces, ze mogen er zijn!

Op den duur kunnen we onszelf blijven voeden met deze emoties, we hebben ook een keus, om een andere manier met onszelf om te gaan die ons systeem wat meer in vrede en meer in balans met onszelf brengt.

Een zware klus, dit proces is ook één van de zwaarste klussen waar mensen voor komen te staan.
Maar het is mogelijk, het zit in je en je kan dat tot bloei laten komen in je.

Zoals in bovenstaande Youtube beschreven staat: " There is no future in the past .."

Hoe zwaar en hoe moeilijk de gebeurtenissen zijn geweest en hoe zwaar en hoe ernstig de consequenties zullen zijn voor je in het heden en de toekomst, jouw toekomst kan je verlichten door het verleden los te kunnen laten, vergeven doe je niet voor de ander, vergeving geeft rust en licht en nieuwe balans in jezelf, het is het geschenk wat alleen jij jezelf kan geven.En je bent er toe in staat, dat verzeker ik je.

De tranen van woede, onmacht en haat die heb ik zien ombuigen naar weer rust en weer hernieuwde energie, die bruikbaar is voor je toekomst en die je hard nodig zal hebben om die op te bouwen.

Ik wens je nieuwe rust in jezelf.

Ik zal binnenkort enige misverstanden over het begrip vergeving toelichten.
Zo is vergeving nooit goedpraten wat er gebeurd is (dit is 1 van de weerstanden die mensen verhard doet besluiten om aan vergeving nooit te beginnen)

Bouw je toekomst alsjeblieft niet op haat boosheid of wrok, die emoties hebben een trillingsgetal waarop geen rust gebouwd kan worden !

Ik wens je veel sterkte...

Yvonne Mooijman

Mensen-mensen

Mensen-mens.

Ik ben een mensen-mens, hoor ik wel eens iemand zeggen, of .. ik ben nou eenmaal géén mensen-mens. Zouden ze echt bestaan, géén mensen-mensen?

Zijn we in de grond van ons hart ... niet allemaal mensen-mensen?

Ik heb menig gesprek gehad met mensen die zich geweldig autistisch wisten te gedragen.
Menig gesprek gehad ook met mensen die hoog in de boom van het "zaken-leven" zaten.

Waarom noemen zij zich soms “geen mensen-mensen” terwijl ik bij ieder van hen, als het er op aan komt, de hunkering heb ervaren naar het echte ware warme menselijk contact, echt helemaal niemand uitgezonderd!

Ik heb uitspraken horen doen van mensen, waarbij ik me hooglijk verbaasde over de aannames die men soms gemakshalve over anderen aannam. Uitspraken van zogenaamde géén-mensen-mensen over andere géén-mensen-mensen.

Zo hoorde ik ooit eens iemand er volstrekt van overtuigd zijn dat andere “top-figuren” geen pijnlijke gevoelens en geen pijnlijke emoties zouden ervaren waar het emotionele zaken zou betreffen, alsof het mensen zonder gevoel zouden zijn, waarbij dat ook nog eens als hoog gewaardeerd werd, alsof zij het leven nou eens echt onder "controle hadden!"

Één opmerking van mij, dat als ze eens aan zijn kinderen moesten komen, dat dat de zaak dan per onmiddellijk zou doen ontploffen, was vaak genoeg om het beeld weer helder te krijgen, daar kon vaak direct contact mee worden gemaakt.

Niemand heeft géén emoties, niemand die géén gevoelens heeft.

Ik heb in het verleden vele mensen begeleid, waaronder een veroordeelde moordenaar, diens kinderen, potentiële moordenaars (en laten we wel wezen, in ieder van ons schuilt een potentieel aan van alles, indien de machteloosheid maar geweldig is, dan komen mensen dicht bij hun diepste wanhoop en komen daar soms ook diepe agressie tegen).

Zouden dat géén mensen-mensen zijn?
Klinkklare onzin, ook dit zijn mensen-mensen met dezelfde gevoelens als wij allemaal hebben.

Gevoelens van kwetsbaarheid, gevoelens van onmacht in sommige situaties, gevoelens van eenzaamheid, verlangens, verlangens om begrepen te worden, verlangens om gewaardeerd te worden en verlangens om samen tot oplossingen te kunnen komen.

Mensen-mensen hebben over het algemeen wat meer door ervaring geleerd wat communicatie oplevert.

Doordat ze weten wàt het oplevert, gaan ze weer opnieuw tot communicatie over en dit brengt hen in een spiraal van diep contact, diep en vaak gevoelig contact.

De zachtheid kan en mag daarin vaak de boventoon voeren.

Bij géén-mensen-mensen lijkt vaak “verharding” de boventoon te voeren.
Zich afsluiten, het geen gevoelens tónen, hun kwetsbaarheid niet wensen te tonen, je moet dan je systeem in de verharding zetten, want anders stroomt het alsnog zomaar ineens over en ajakkes, dat is kwetsbaarheid en dat lijkt niet wenselijk (dat lijkt zowaar menselijk)!

Frappant genoeg geldt dit alleen ook voor die andere géén-mensen-mensen.
Zij houden elkaar als het ware in stand met hun eigen aannames.

Ken je het gevoel dat je je wel eens overweldigd heb gevoeld door emoties en je in korte tijd ineens onder de mensen moest komen en je je even diende te ver-mannen?

Je diende al je spieren te verkrampen om de zaak onder controle te houden. Je ademde diep in zonder uit te ademen en als een opgeblazen ballon hield je de schijn hoog ...

Herkenbaar?

We maken het allemaal op zijn tijd wel eens mee, dat we even niet binnen bepaalde omstandigheden onze kwetsbaarheid willen tonen. We houden ons “groot.”

Wat een kramptoestand!
Daar kunnen we niet gezond bij blijven!

Iedere verkramping hoe klein ook, zorgt dat ons systeem (waar wij toch echt de eerstverantwoordelijke voor zijn!) onthouden blijft van de benodigde zuurstof en al onze afvalstoffen kunnen er niet meer uit!
Er komt zogezegd geen informatie meer in en geen informatie meer uit.

Voel je lijf eens ...
Bal je vuisten eens, harder ... nog wat harder, knijp er stevig in en verkramp daarbij je gezicht eens flink! Doe dat zo hard je kunt! Juist ja, doe het maar eens heel bewust.

Lekker? Nou nee, dat niet! Maar je ervaart het pas nadien als je het bewust weet los te laten!!!

Juist ja, laat nu alle krampachtigheid los, glimlach (voel de ruimte die je nu hebt ten opzichte van daarnet!) ontspan je handen en je benen, schudt ze eens luchtigjes los en voel ...de ruimte die je nu weer wat meer inneemt dan daarnet toen je verkrampt was.

Die ontspanning, dat is de zachtheid waar ik het net over had.
Die zachtheid van een mensen-glimlach, het kind in ons wat blij kan zijn, de straling in zachte ogen die mensen menselijk maakt.

We hoeven niets “op te houden.”

Is schreef net over ver-mannen.
Toen ik het geschreven had, realiseerde ik me de achtergrond van het woord.
Ver-mannen, “doe alsof je een kerel bent.”
Oeps ... en een echte kerel zit vol gevoel! Zo vol gevoel dat ze soms denken er een deksel op te moeten houden om het bij elkaar te houden!

Doet me aan een hogedrukpan denken, die gaat sissen, dan krijg je zo'n fluitketeltjes effect!

Vermannen, zou dat ook de verkramping zijn, waardoor het lijkt alsof er minder ruimte ingenomen wordt?
Een verkrampte spier wordt korter en harder.

Vandaar dat dat “op gaat breken”, uiteindelijk hou je dat nooit vol, een constante verkramping, dat moet een keer eruit en dan heb je meer ruimte nodig!!!!

Leve de ruimte!

In kramp toestand stroomt er niets meer en blijft alles op zijn plaats, dat wordt zoiets als stilstaand water ... ooit beseft wat dat gaat doen?
Juist, alles in stilstand gaat stinken en rotten!

Loslaten die kramp dus ... niet meer overleven maar echt leven.

Niet stoer zijn maar het kind in je weer de ruimte geven ... leuke dingen doen, blij zijn, onderzoeken, spelen, gelukkig zijn, de tijd voor jezelf en anderen nemen, kortom ... geef jezelf en de anderen weer de ruimte!
Doe wat je hart je ingeeft ... wees weer sprankelend!

Mensen-mensen, zachtaardige mensen, mensen die gewoon zichzelf kunnen zijn, gewoon weten dat we ons allemaal kwetsbaar kunnen voelen op zijn tijd en dat ook van elkaar en naar elkaar mogen wezen!

Dat is pas ware kracht!

Ware kracht zit nooit vast ... ware kracht stroomt! .. zowel via een lach als een traan!

© Yvonne Mooijman

Ondersteunend bezig zijn

Ontwikkelen, het is zo'n "makkelijk begrip" lijkt het.

Vastzitten en loslaten, het heeft alles te maken met persoonlijke ontwikkeling.

Alles heeft met energie te maken.
Voel je energie?
Ben je gewend in energie te denken en te voelen?

Ongemerkt (onbewust) herkennen we het allemaal wel.
Je komt in een gezelschap of je ontmoet een persoon.

Ooit, jaren geleden, merkte ik dat ik al mijn energie kwijt was.
Heel stiekem leek het, heel langzaam. Het was alsof ik was leeggelopen.
Het was een lang weg terug, een weg van bewustwording.
Leeggelopen voelde ik me zwaar, moe, lusteloos.
Hoe vermoeider je je voelt, hoe zwaarder het leven aan gaat voelen.

Ik werd me bewust dat er dingen waren gebeurd, dat ik dingen had toegelaten ook.
Het leeglopen van energie was ook een deel mijn proces en verantwoordelijkheid.

Gaandeweg ontdekte ik dat omgeving erg belangrijk is.
Omgeving is niet goed of slecht, maar omgeving is wel in staat je te ondersteunen of je te ondermijnen.
Je kunt met veel of weinig inzet zelf veel bewerkstelligen, tegelijkertijd is er altijd een wisselwerking en kan je niet je omgeving naar "je hand zetten", hoe handig dat ook kan lijken.

Ik heb tijdens die processen belangrijke lessen geleerd.

Een van de belangrijkste lessen was voor mij, me niet afhankelijk van mijn omgeving te maken. Mijn bereidheid tot samen dingen op te pakken voor een groter geheel, of een anderen te ondersteunen, kan alleen maar werken als ik mijn eigen verantwoordelijkheid voor mijn eigen systeem ter hand blijf nemen.

Ooit, ik was tot zeer ver bereid te gaan, heb ik besluiten moeten nemen. Niet moeten in de vorm van dat het mij opgelegd werd. Moeten in de vorm van "dienen", ofwel verantwoordelijkheid dienen te nemen voor mijn eigen welzijn.

Ik "diende" het te doen voor mijn eigen welzijn.
Mijn omgeving bleek mij niet ondersteunend voor mijn systeem.
Geen enkel punt, lastig zeker te weten, echter alleen ik kan mijn eigen koers bepalen. Net zo min dat ik de koers van een ander zou moeten bepalen, dient het niet zo te wezen dat anderen mijn koers in mijn leven zouden bepalen.

Prachtig zoals Neall Walsch het wist te beschrijven in zijn boek: "over relaties".

"Omdat bepaalde aspecten van jouw fysieke gedrag niet in overeenstemming zijn met de manier waarop ik mijn leven wens te leiden" ga ik afstand van je nemen en dat wil niet zeggen dat ik niet van je houd.

We zullen dit met enige regelmaat in ons leven tegenkomen. Daar is niets mis mee, het is het moment waarop je de ontwikkeling durft aan te gaan de verantwoording voor je eigen systeem aan te gaan. Het is geen breuk, je blijft van de ander houden (althans dat is mijn keuze!), alleen zoals Neall Walsch beschijft, vanaf een andere plaats in de ruimte.

Elders schreef ik in deze weblog, het verhaal van het eikenbos en het eikeltje. http://persoonlijkontwikkelingsproces.blogspot.com/2008/05/het-eikenbos.html
Hetzelfde thema kwam terug in mijn stuk "wacht niet tot na mijn begrafenis". http://persoonlijkontwikkelingsproces.blogspot.com/search/label/Begrafenis

Als mensen of omstandigheden je niet ondersteunend blijken, heb je zelf de verantwoording om in die omstandigheden te blijven of de keus te maken andere omstandigheden te zoeken.

Je hoort mij niet zeggen dat dit de makkelijkste perioden in je leven zijn, geenszins. Het zijn de perioden in je leven waarin je soms de kracht moet vinden de juiste keuzes te maken.

Eén ding is fijn, je kunt zelf altijd besluiten ondersteunend te blijven naar wie dan ook. Zorg echter wel dat je onvoorwaardelijk ondersteunend naar jezelf dient te zijn. Daar horen jouw juiste keuzes bij!

Succes, ik hou van jou!

Yvonne Mooijman

Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling

Testimonial Marleen

Door het volgen van de workshop "Persoonlijke Effectiviteit" van Yvonne Mooijman, ben ik na 2 weken weer volledig in mijn kracht, energie en positieve zijn terecht gekomen.

Ik ben mij door de aangedragen theorie en ons groepsgesprek bewust geworden van hoe ik mijn probleem en denkproces onbewust in stand hield.

Daardoor blokkeerde ik onbewust ook de oplossing en verergerde de situatie alleen maar.

Veel dank voor deze innerlijke bewustwording en persoonlijke groei en het positieve effect dat het nu heeft op mijn persoonlijke relaties.


Marleen Koning


Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling