Relaties, zielsverwanten en spiegelen.

Een paar prachtige teksten die voor veel mensen zeer inzichtelijk zullen kunnen werken.

Ik verwijs als eerste graag naar de volgende blog over de zgn. schaduwvrouw

Aansluitend zal ik de volgende linken over de beleving van de zgn. runner geven en een link naar het  artikel "in gesprek met een runner", om zo mogelijk meerdere kanten van een en dezelfde werkelijkheid te kunnen belichten.

Denk er om tijdens het lezen, dat niets een kwestie is van "schuld", zelfs niet als mensen zeggen zich wel schuldig te "voelen".

Een gevoel van zich "schuldig" voelen, of een aanname "schuldig" te zijn, houdt mensen vaak onnodig "op hun plek", waar ze niet horen!

Het houdt mensen vaak in de "bevriezing".

Schuld is een overtuiging, een overtuiging is een "aanname", het kan daardoor mensen juist  ondermijnen doordat ze erdoor niet meer in beweging durven komen, bang om "gezien" te worden..

Alles binnen relaties heeft te maken met de persoonlijk-ontwikkelingsprocessen die mensen doormaken en al of niet wensen aan te gaan.

Voor iedereen binnen relaties heeft de betreffende relatie te maken met de eigen persoonlijke ontwikkelingsprocessen.

Durf ik alles wel onder ogen te komen, kan ik wel open en eerlijk zijn, wil ik dat zijn, durf ik dat aan, ben ik me al of niet bewust dat ik dingen soms zelfs "liever niet onder ogen kom", kortom ... binnen relaties kan en zal met zijn grootste persoonlijk ontwikkelingsprocessen tegen komen!!

Creeer nu rust in je tweelingziel-relatie.


Om het een en ander nog uitgebreider te verduidelijken wil ik de volgende link nog toevoegen  over spiegelen .


Het waren vier artikelen die ik onafhankelijk van elkaar kort geleden tegen kwam, ik zet ze alle vier in combinatie, graag even in het licht!

Alle artikelen geven inzicht in bepaalde relaties, onafhankelijk vanuit welke positie je het leest, zal het ieder inzicht kunnen geven van waar men "staat".

Veel succes!!

Liefs

Yvonne

Zielepijn

(zo nu en dan krijg ik via internet een reactie op een ouder bericht van me waardoor ik het dan zelf weer even "onder de aandacht krijgt", het brengt me dan op het idee om het hier opnieuw ook weer even te delen)
.....

In de weblog van Glenda de Graav kom ik een passage tegen die mij zeer raakt.

Zij beschrijft -"het uit contact gaan"- en wat dat voor haar betekent.

Het raakt mij om die reden, omdat het -uit contact gaan van de ander- mij (en met mij vele anderen) zo intens diep kan raken."

En wanneer raakt het me zo? ... als ik me diep verbonden voel met iemand, die plotseling vanuit diens persoonlijke gevoelens uit het contact gaat, omdat ik tegelijkertijd de verbondenheid met die persoon heel diep ervaar, waar dan ineens even de weg afgesneden lijkt en ik mijn eigen onmacht en ook verlangen naar werkelijk contact daarin tegen kom.

Het is voor mij in persoonlijke contacten het moeilijkste wat me overkomen kan.

Ik werd mij hier een aantal jaren geleden pas ernstig van bewust, toen ik iemand tegen kwam die mij persoonlijk zeer na aan het hart lag, die zich zéér regelmatig bleek af te sluiten voor zijn omgeving.

Ik prijs mij gelukkig met deze persoon een heel diepgaand contact te mogen hebben opbouwen (tussen alle afsluit-momenten voor hem in), hij heeft mij als het ware een "kijkje in zijn keuken" durven geven van wat toentertijd een heftig afsluitgedrag gedrag leek te zijn.

Nu is dat afsluitgedrag niet precies wat Glenda bedoelde te beschrijven in haar weblog, maar het raakt voor mij wel het item afsluiten en wat dat weer met mij als persoon doet als een ander zich om wat voor persoonlijke reden dan ook afsluit.
Ieder afsluitgedrag heeft een reden, het wil iets specifieks vermijden of juist iets specifieks brengen, maar het lost niet op, het is overlevingsgedrag.

Ik werd mij toentertijd bewust dat als hij zich plotseling afsloot dat ik heel heftig met mezelf geconfronteerd werd, mijn eigen onmacht en pijn ervoer omdat iemand zomaar ineens voor mij niet meer "bereikbaar was."
Ik schreef dit toen toe aan het plotseling overlijden van een vroegere vriend van mij toen ik 24 was, maar ik vroeg mij gelijktijdig af, of ik het niet ook gevoeld zou hebben als ik die ervaring van het overlijden van mijn vriend niet had meegemaakt.

Ik heb ervaren dat het werkelijk contact met mezelf aangaan, in diep contact gaan is met mijn levensbron, een OER-plek waar wij als mens met elkaar samenzijn.
Een plek waar we nog al onze mogelijkheden (her)kennen.

Ik denk dat het contact wat ik op die manier met mezelf aanga, pas mogelijk maakt werkelijk diepgaand persoonlijk contact met de ander aan de gaan. Voor de ander is dat net zo denk ik. Ik kom mijn eigen onmacht- gevoelens tegen lijkt het, omdat ik ook de diepe behoefte voel de ander te "ervaren in contact".

Het is dan alsof ik in een soort OER-plek terecht kom, en in een OER-pijn, als een ander zich om voor mij onverklaarbare reden (maar soms ook verklaarbaar) "uit dat contact gaat."
Die ander voel ik als het ware het contact met zijn eigen OER-bron verbreken, en dat is de pijn die ik voel, lijkt het wel!

Tegelijkertijd kan ik me diep inleven in de ander ook als hij contact verbreekt, ondanks het uit contact gegaan zijn met zichzelf, omdat ik wèl met mezelf in contact blijf en ik heel bewust wil blijven voelen, óók als dat pijn of verlangen is, wat op dat moment daarmee niet weggenomen kan worden.

Ik probeer dan voor mezelf te doorgronden wat het voor me betekent, en dat kan ik alleen als ik mijn werkelijke diepe gevoelens in mijzelf toelaat.

Soms raak ik door diepgaande gesprekken, die ik met enkele van mijn vrienden en vriendinnen regelmatig heb, diep in mijn eigen gevoel en overkwam het me pas geleden nog dat ik een volgende ochtend wakker werd en heel dicht in contact was met mijn eigen pijn.

Ik ervoer dat ik "van deze pijn hield" (wat me tegelijkertijd verbaasde) en ik me tevens tegelijkertijd voor gek verklaarde omdat het zo'n pijn deed en ik tenslotte geen masochist ben!

Ik ging dieper in mijn gevoel en ervoer dat waar ik van hield, het gevoel van "open staan van mijn hart was", wat een geweldig gevoel is als je je daarvan bewust bent hoe dat voelt.

Tegelijkertijd ervoer ik dat het werkelijk "openhartig zijn van mij" een ander mogelijk zelfs wel eens in het "afsluiten" had gebracht, zoals ik zelf heb ervaren dat ik na een overlijden en gemis, me was gaan afsluiten om niet nogmaals een zelfde gemis aan te hoeven gaan.

Pas later heb ik beseft dat ik er beter mee af was, "iets zeer waardevols te hebben gehad te hebben en verloren", dan nooit (meer) gehad!

Dubbel dubbel ....

Komen we op die manier elkaar niet juist tegen ..... om werkelijk bij onszelf uit te mogen komen?
En via ons zelf de weg naar buiten weer in durven te slaan, maar dat pas weer kunnen als we open-hartigheid weer toelaten?

Kortom, ik ben me bewust geworden dat dat "zielepijn", zoals het aanvoelde, heel liefdevol is. Ik heb het durven omarmen!

Het maakte mij bewust dat 't het contact met mijn diepste bron is, contact wat ik graag aan wil blijven gaan, me bewust dat ik daar mijn eigen pijn en eventuele pijn van een ander diep kan invoelen.

En dat voelt ... ondanks alle verlangen naar diepgaand contact, als een ander zich afsluit .... toch goed en liefdevol.

Liefde laat vrij ... te mogen zijn zoals je bent, open-HART-ig of nog wat minder open-HART-ig.

"Aanblijven", zoals Glenda het beschrijft, liefdevol en open blijven, we zijn soms zo geneigd om onze diepste pijn te vermijden en te vertrekken.

Ik raad je aan het schrijven van Glenda te lezen.

© Yvonne Mooijman

Naar alle artikelen van  weblog persoonlijke ontwikkeling 

Vrij zijn …. Onze ultieme wens ….

..
Ken je het gevoel, plotseling iets niet meer willen, plotseling iets niet meer aankunnen. Je af “moeten” sluiten, mensen niet meer toe “kunnen” laten, soms niet meer in staat te reageren op een manier die je directe omgeving als beschaafd zou kunnen beschouwen. De enige ultieme wens die je op dat moment nog overblijft … laat me alléén, laat me vooral met rust.

En toch is juist je grootste wens … vrijheid, zelfbeschikkingsrecht!

Belemmerende overtuigingen, ook welke voor ons nog onbewust zijn, beheersen iemands leven, overheersen zelfs iemands leven. Belemmerende overtuigingen kunnen resulteren in angst of de noodzaak voelen zich te moeten afsluiten, of af te zonderen.
De huidige situatie van leven is geen keuze van leven, het is een zeer beperkend gevolg van een onderliggende overtuiging. De bestaande situatie is een gevolg van de overtuiging. Het gevolg is dat er geen vrijheid van handelen meer is, het is geresulteerd in een overlevingsstrategie waarvan men zich genoodzaakt voelt het leven te leven zoals het nu geleefd word. Veelal wordt aangenomen dat men voor dit gedrag bewust kiest. Het gedrag is zeer beperkt, men kan namelijk niet meer anders kiezen. Het is als het ware de beste overlevingstrategie geworden. En natuurlijk kiest iemand het beste wat op dat moment in zijn vermogen ligt. Dus het idee dat het een eigen keuze is, is gedeeltelijk waar. Echter men is tijdelijk het vermogen verloren om betere keuzes te kiezen.. Wil men weer werkelijke vrijheid dan zal men genoodzaakt zijn inzicht te verkrijgen in de onderliggende belemmerende overtuiging. (De belemmering van de overtuiging resulteert in een tijdelijke concrete belemmering om vrijuit te kunnen leven!).

Iedere belemmerende overtuiging van iemand kan onder ogen gezien worden, mits men dit op de juiste manier en eventueel onder begeleiding doet. Uiteindelijk is men in staat een ooit (ooit onbewust) gemaakte overtuiging die belemmerende resultaten heeft bewust te worden. De overtuiging kan los gelaten worden en omgebogen worden naar een overtuiging die vrijheid weer bekrachtigt. Gezonde overtuigingen maken mensen mogelijk hun totale potentieel aan mogelijkheden weer te gebruiken. Uiteindelijk kan men vrij zijn, echt vrij zijn!

© Yvonne Mooijman


Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling

Combinatie hoogbegaafdheid, hoog sensitief gevoeligheid en autistiform gedrag

Ik kom veel mensen tegen die zich "afsluiten", contacten vermijden, oogcontact mijden.
In extreme situaties komt men dan soms in aanraking met een diagnose autisme.

Meer en meer ben ik tot de ontdekking gekomen dat het autistiforme gedrag (het moeten afsluiten) vaak een gevolg is van de hoog sensitief gevoeligheid, waar bij een overmaat aan prikkels de noodzaak ontstaat zich "te moeten afsluiten".

Bij mensen die hoogbegaafd zijn blijkt ook vaak een combinatie met hoog sensitief gevoeligheid aanwezig te zijn, ook een combinatie met autistiform gedrag komt dan regelmatig voor, waarbij ik tot de ontdekking ben gekomen dat het autistiform gedrag een gevolg kan zijn van het nog niet kunnen hanteren van de hoog sensitiviteit, waardoor overprikkeling kan ontstaan wat een overlevingsmechanisme gaat oproepen van "zich moeten afsluiten."

Tijdens de coaching gebruik ik (vanuit mijn specifieke achtergrond) methoden om het eigen energieveld beter te kunnen bewaken, evenzo is dit van belang bijvoorbeeld voor therapeuten en coaches, die onvoldoende geleerd hebben het eigen energiesysteem te beheren. Doe je dat namelijk onvoldoende dan blijkt men de klachten en energieverlies van anderen over te nemen, hetgeen uiteraard niet de bedoeling mag wezen van hulpverlening. Dit is een onderdeel van mijn coaching die heel specifiek is, vrijwel nooit houdt men zich binnen coaching bezig binnen dit gebied, omdat daar de kennis vaak niet van aanwezig is. Het beheren van het eigen energieveld heb ik tot mijn specialisme gemaakt. Een boeiend stuk om de persoonlijke effectiviteit te verhogen. Prachtig om te zien hoe mensen door beter met het eigen energiesysteem om gaan, een volstrekt andere uitstraling en een volstrekt ander contact kunnen aangaan. Waar eerst "geslotenheid" een must leek, blijken er ineens mogelijkheden waar men eerst geen toegang toe had. Een intense verandering die als uiterst positief en energiegevend wordt ervaren, die prachtig is om te mogen waarnemen.
Hoogsensitief gevoeligheid wordt vaak als negatief ervaren, als een "mankement", hetgeen geenszins het geval hoeft te wezen, dat wordt het als men nog niet goed weg weet met het omgaan ervan. Hoogsensitief gevoeligheid is een gave, die men ook moet leren handelen.
Voor ieder die energieverlies ervaart, stemmingen van anderen overneemt, overweldigd wordt door prikkels, kan ik de coaching en training aanraden, met als doel het eigen energiesysteem beter te gaan beheren.


Yvonne Mooijman


Terug naar weblog persoonlijke ontwikkeling